مال تنها از آنِ الله (سبحانه و تعالی) است، و او انسان‌ها را امانت‌دارانِ آن قرار داده است. از طریق این امانتِ عمومی، به ایشان حقِّ مالکیتِ مال داده شده است.

The wealth belongs to Allah (swt) alone, and He (swt) has made human beings the trustees of it. Through this general trust they have been given the right to ownership of wealth.

خداوند (سبحانه و تعالی) به فرد اجازه داده است که مالک ثروت شود؛ و از طریق همین اجازهٔ مشخص، او توانسته است عملاً آن را در اختیار داشته باشد.

Allah (swt) has permitted for the individual to possess the wealth; so through this specific permission, he managed to possess it practically.

دلایل این بخش، سخنان خداوند (سبحانه و تعالی) هستند:

The evidences for this article are His (swt) words:

«و به آنان از مالِ الله (سبحانه و تعالی) که به شما داده است، بدهید.» (سوره النور، آیه ۳۳)؛ پس مال به الله (سبحانه و تعالی) نسبت داده شده است. و سخن او (سبحانه و تعالی):

“And give them from the wealth of Allah (swt) which He has given you.” (TMQ 24:33); .so the wealth is ascribed to Allah (swt). And His (swt) words:

«و یُمْدِدْکُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِینَ» (سورۂ نوح: ۱۲)؛ پس افزایش مال برای مردم به خداوند نسبت داده شده است۔ همچنین سخن او (سبحانه و تعالی):

“And give you increase in wealth and children.” (TMQ 71:12);.. so the increase in the wealth for people is ascribed to Allah (swt). Also, His (swt) words:

«و أَنفِقُوا مِمَّا جَعَلَکُم مُّستَخلَفِینَ فِیهِ» (TMQ 57:7)، و بر این اساس، خداوند (سبحانه) انسان را امینان خود در ثروت قرار داده است، زیرا این خداوند (سبحانه) است که ایشان را جانشینان (در آن) ساخته است؛ پس ثروت در اصل از آنِ خداوند (سبحانه) است. بنابراین، مالکیت ثروت با خداوند (سبحانه) است، اما او مردم را امینانِ آن قرار داده است، و این امر به ایشان حقِّ مالکیتِ آن را داده است. به همین دلیل، آیهٔ مربوط به امانت‌سپاری دلیلی بر مالکیت خصوصی نیست، بلکه دلیلی است بر این‌که انسان از آن جهت که انسان است، حقِّ مالکیتِ ثروت را دارد.

“And spend out of that in which He has made you successors.” (TMQ 57:7),. and so accordingly He (swt) made man the trustees of Allah (swt) in the wealth, as it was Allah (swt) who made them the inheritors, so the wealth in origin belongs to Allah (swt). Therefore, the ownership of the wealth is with Allah (swt), but He (swt) has made the people the trustees of it, which has given them the right to its ownership. For this reason the verse regarding the entrustment is not an evidence for private ownership, but rather it is evidence that the human being from the aspect of being human, has the right of ownership of wealth.

اما از نظر عملی مالکیت خصوصی، یا به عبارت دیگر این که برای فرد جایز است در عمل مالِ ثروت را در اختیار داشته باشد، این حکم از دلیل دیگری به دست می‌آید، و آن سببی است که به فرد اجازه می‌دهد در عمل مالک شود. مثلاً سخن او:

As for practical private ownership, or in other words, the fact that it is permitted for him to actually possess wealth, this comes from another evidence, which is the cause which permitted the individual to practically come into possession. For example his words:

.» مَ نْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

.» مَ نْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

«هر کس زمینی را با دیواری احاطه کند، آن زمین از آنِ او است.» (روایت احمد و ابوداوود با سندی که الجَرْوَد و الزَّین آن را صحیح دانسته‌اند)، و سخن او:

“If anyone surrounds a land with a wall, it belongs to him.” (reported by Ahmad and Abu Dawud with a chain authenticated by Al-Jarwad and Al-Zayn), and his words:

. » مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

. » مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

«هرکس زمین مرده را زنده کند، آن زمین از آنِ اوست» که بخاری آن را به صورت تعلیق (عنوانی بدون ذکر سند) از عمر روایت کرده، و احمد و ترمذی نیز آن را با سندی صحیح از جابر روایت کرده‌اند؛ و سخن خداوند متعال:

“whoever revives dead land, then it is his” reported by Al- Bukhari for Umar as a Ta’liq (title heading without chain mentioned) and also reported by Ahmad and Al-Tirmidhi with an authentic chain from Jabir, and the words of Allah (swt):

«لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالْأَقْرَبُونَ، وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالْأَقْرَبُونَ» (النساء: ۷) و«أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ» (المائدة: ۹۶)، و غیر آن از آیات.

“For men is a share of what the parents and close relatives leave, and for women is a share of what the parents and close relatives leave.” (TMQ 4:7) and: “Lawful to you is game from the sea.” (TMQ 5:96), amongst other texts.

بنابراین، حق مالکیت بر هر آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) آفریده، برای هر انسانی تأیید می‌شود، و مالکیت عملی نیازمند اجازه‌ی شارع (سبحانه و تعالی) است، از این نظر که چگونه می‌توان به آن دست یافت و کدام مال را می‌توان به دست آورد. به بیان دیگر، دلیلی از شریعت لازم است که این تصرف را در عمل ممکن کند. از این رو، این مقاله از سه بخش تشکیل می‌شود. نخست اینکه مالکیت از آن خداوند است:

Accordingly, the right of ownership of whatever Allah (swt) created is confirmed for every human, and practical ownership requires permission from the Legislator (swt) regarding how it can be achieved and which wealth can be sought. In other words, evidence from the Shari’ah is required which permits this possession to practically take place. Therefore, the article comprises of three elements. Firstly, that ownership is for Allah (swt):

«و از مالِ الله که به شما داده است، به آنان بدهید.» (سورۀ نوح، ۱۲)

“And give them from the wealth of Allah (swt) which He has given you.” (TMQ 71:12).

ثانیاً: اینکه شخص حق مالکیت ثروت را دارد، و دلیل آن آیهٔ مربوط به امانت و وراثت است:

Secondly, that the person has the right to own wealth, the evidence being the verse regarding entrustment/succession:

«{وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ}» (القرآن ۵۷:۷).

“And spend out of that in which He has made you successors.” (TMQ 57:7).

ثالثاً: أنّ التملّك العملي للمال من قِبَل الفرد يحتاج إلى إذنٍ من الشارع (جلّ وعلا)، بمعنى أنّ الدليل الذي يُجيز تملّكه عملياً، وأدلّته هي النصوص الواردة في الإذن بالتملّك العملي.

Thirdly, that the practical taking of ownership of the wealth by the individual requires permission from the Legislator (swt) - in other words, evidence which permits the ownership of it in practical terms, and the evidence for this are the texts regarding the permission of practically taking ownership.

بنابراین، دلایل این بخش روشن شد.

Accordingly the evidences for this article have been made clear.