هدف آموزش، پرورش شخصیت اسلامی و افزایش دانش مردم در ارتباط با امور زندگی است. روش‌های تدریس برای دستیابی به این هدف تعیین می‌شوند؛ هر روشی که به غیر از این هدف منجر شود، ممنوع است.

The goal of education is to produce the Islamic personality and to increase peoples’ knowledge connected with life’s affairs. Teaching methods are established to achieve this goal; any method that leads to other than this goal is prevented.

حقیقت این دو مادّه آن است که معنای سیاست آموزشی، اصل یا اصولی است که بر پایهٔ آن اطلاعات ارائه می‌شود. اما هدف آموزش، آن غایتی است که ارائهٔ آن اطلاعات در پی آن است. پس سیاست آموزشی، پایه‌ای است که بر آن بنا می‌شود، و هدف آموزش، نیّتی است که با برپایی آن قصد می‌شود.

The reality of these two articles is that the meaning of the educational policy is the principle, or principles, upon which information is given. As for the goal of the education, this is the objective which the provision of that information is aiming for. So the education policy is the basis which is built upon and the goal of education is the intention which is intended by establishing it.

بنابراین، سیاست آموزشی به دروس تدریس‌شده پیوند دارد، و هدف آموزش به روش‌های تدریس پیوند دارد. و واقعیت انسان این است که او اشیا و اعمال را درک می‌کند و بدین‌ترتیب درباره‌ی آن‌ها داوری می‌کند، و اشیا و اعمال را درک می‌کند و بدین‌ترتیب به سوی آن‌ها گرایش می‌یابد، و هیچ چیزی بیرون از این دو موضوع نیست. واقعیت معلومات این است که یا معلوماتی است که ذهنیت را برای داوری درباره‌ی اعمال و اشیا پرورش می‌دهد، و یا معلوماتی درباره‌ی همان اعمال و اشیای واقعی است تا از آن‌ها بهره‌برداری شود، و هیچ چیزی بیرون از این دو موضوع نیست. اسلام، عقیده‌ی اسلامی را اساس زندگی مسلمان و اساس اندیشه‌های او قرار داده است، و به همان‌سان اساس گرایش‌های او. آیات قرآن و احادیث پیامبر ﷺ که به تفکر برمی‌انگیزند، مانند سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

Therefore, the education policy is connected to the subjects taught, and the goal of the education is connected to the methods of teaching. And the reality of man is that he comprehends things and actions, and so makes a judgement about them, and comprehends things and actions and so inclines towards them, and there is nothing which is outside of these two issues. The reality of information is that it is either information which develops the mentality in order to judge upon actions and things, and information about those actual actions and things in order to utilise them, and there is nothing which is outside of these two issues. Islam made the Islamic ‘Aqeedah the basis for the Muslim’s life, and the basis for his thoughts, and in the same manner the basis for his inclinations. The verses of the Quran, and the narrations of the Prophet which provoke thought, such as His (swt) words:

«و در آفرینش آسمان‌ها و زمین بیندیشید.» (قرآن کریم، ۳:۱۹۱) و سخن فرستاده‌ی خدا ﷺ: «تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ» (یک ساعت اندیشیدن بهتر از عبادت یک سال است).

“And give thought to the creation of the heavens and the earth.” (TMQ 3:191), and the words of the Messenger (pbuh) : .» تَفَ كرْ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ «.

«تفکر یک ساعت از یک سال عبادت بهتر است» (که القرطبی در تفسیرش نقل کرده است)، تنها از آن جهت است که انسان را به ایمان به الله (سبحانه و تعالی) برمی‌انگیزد. آیات و روایاتی که از گرایش‌ها سخن می‌گویند، مانند سخن الله (سبحانه و تعالی):

“Contemplation for an hour is better than a year of worship” (reported by Al-Qurtubi in his Tafsir), are only because they provoke him to believe in Allah (swt). The verses and narrations which mention inclinations, such as His (swt) words:

«بگو [ای محمد]، "اگر پدرانتان..." تا آنجا که فرموده او (سبحانه): "یا خدا (سبحانه) یا فرستاده‌اش (ﷺ) نزد شما محبوب‌تر است." (ترجمه معانی قرآن کریم، ۹:۲۴) و سخن فرستاده خدا (ﷺ):

“Say, [O Muhammad], "If your fathers "” until His (swt) words: “Are dearer to you than Allah (swt), or His Messenger (pbuh).” (TMQ 9:24), and the Messenger (pbuh)’s words:

.» لاَ يؤُْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتََّّ أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَالِدِهِ وَوَلَدِ هِ وَالنَّاسِ أَجَْْعِيَ «.

.» لاَ يؤُْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتََّّ أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَالِدِهِ وَوَلَدِ هِ وَالنَّاسِ أَجَْْعِيَ «.

«هیچ‌یک از شما مؤمن نمی‌شود تا آن‌که من نزد او از پدرش، فرزندش و تمام مردم محبوب‌تر باشم.» (متفق علیه از روایت انس) تنها به‌عنوان تمایلاتی بیان شده‌اند که محدود به عقیدهٔ اسلامی هستند. بنابراین، لازم است که داوری مسلمان درباره‌ی کارها و چیزها بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی بنا شود، و به همین ترتیب لازم است که تمایلات او نسبت به کارها و چیزها نیز بر پایهٔ عقیده بنا شود.

“None of you is a believer till I am dearer to him than his father, his child, and the whole of mankind.” (agreed upon from the narration of Anas), are only mentioned as inclinations restricted by the Islamic ‘Aqeedah. Therefore, it is imperative that the judgement of a Muslim upon actions and things is built upon the basis of the Islamic ‘Aqeedah, and in the same manner it is imperative that his inclinations towards actions and things are built upon the ‘Aqeedah.

هنگامی که اطلاعات، ذهنیت او را شکل می‌دهد از زاویه‌ی داوری درباره‌ی چیزها، و گرایش‌های او را نسبت به چیزها شکل می‌دهد، بنابراین لازم است که تمام این اطلاعات بر پایه‌ی عقیدهٔ اسلامی بنا شود، خواه این اطلاعات برای پرورش ذهنیت باشد یا اطلاعاتی که برای به‌کارگیری کردارها و چیزها پذیرفته می‌شود. به دیگر سخن، لازم است اطلاعاتی که ذهنیت مسلمان را شکل می‌دهد بر عقیدهٔ اسلامی بنا شود، و به همان شیوه لازم است اطلاعاتی که گرایش‌های او را شکل می‌دهد بر عقیده بنا شود. و بر این پایه، لازم است که سیاست آموزشی، ذهنیت و گرایش اسلامی را شکل دهد. سیاست آموزشی از واقعیت اطلاعات، از جنبهٔ اطلاع‌بودنش، و از مجموعهٔ آیاتی که به اندیشه و گرایش‌ها مربوط‌اند و پیوند دادن آن‌ها به واقعیت اطلاعات، استنباط شده است، و ماده‌ی ۱۷۱ بر همین پایه تدوین شد.

When it is the information which forms his mentality, from the angle of the judgement upon things, and forms his disposition from the angle of the inclinations towards things, accordingly it is imperative that all of this information is built upon the Islamic ‘Aqeedah, irrespective of whether it is information to develop the mentality, or information which is adopted in order to utilise actions and things. In other words, it is imperative that the information which forms the mentality of the Muslim be built upon the Islamic ‘Aqeedah, and in the same manner it is imperative that the information which forms his disposition is built upon the ‘Aqeedah. And upon this basis, it is imperative that the education policy forms the Islamic mentality and disposition. The education policy has been deduced from the reality of information from its aspect of being information, and from the collection of verses connected to thought and inclinations, and linking them to the reality of information, and Article 171 was drafted upon this basis.

مادهٔ ۱۷۲ از عمل رسول خدا (درود خدا بر او) در آموزش مسلمانان گرفته شده است، خواه این آموزش در مکه پیش از هجرت بوده باشد یا در مدینه پس از آن، زیرا او می‌خواست با آموزش ایشان، هر یک از آنان در ذهنیت و منش خود به شخصیتی اسلامی تبدیل شود؛ به عبارت دیگر، در داوری‌شان درباره کارها و چیزها و گرایش‌هایشان به آنها. بنابراین، افزون بر آموزش احکامی که مسائل زندگی‌شان را سامان می‌داد، ارزش‌های والا را نیز به ایشان می‌آموخت، مانند چگونگی طلب خشنودی خدا (سبحانه و تعالی)، مانند عزت‌نفس و مانند چگونگی به دوش گرفتن مسئولیت گسترش هدایت به سوی بشریت و راهنمایی ایشان به اسلام، با روشی تأثیرگذار و شیوه‌های سودمند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Article 172 has been taken from the action of the Messenger (pbuh) in his teaching of the Muslims, irrespective of whether that was in Makkah before the emigration, or in Madinah afterwards, since he intended from teaching them that each one of them becomes an Islamic personality in his mentality and disposition - in other words, in their judgement upon actions and things and their inclinations towards them. So on top of teaching them the rules which treated their life’s issues, he used to teach them the noble values, such as how to seek the Pleasure of Allah (swt), such as honour and such as how to carry the responsibility of spreading the guidance to mankind, and guiding them to Islam, with an influential method, and productive styles. Allah (swt) said:

«ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُم بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» (سورۀ النحل، ۱۲۵). و او [ﷺ] آنان را به حفظ قرآن وا می‌داشت، و احکام اسلام را به ایشان می‌آموخت و به انجام دستورها و پرهیز از ممنوعات فرمان می‌داد؛ و در کنار این‌ها، به ایشان اجازه می‌داد آنچه را برای امرار معاش لازم دارند، از تجارت و کشاورزی و صنعت، بیاموزند. و همین کردارهای پیامبر [ﷺ] بود که شخصیت اسلامی را شکل داد، و این‌ها دلایل این مقاله‌اند.

“Invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and argue with them in a way that is best.” (TMQ 16:125), and he used to make them memorise the Quran, and teach them the rules of Islam and enjoin them to follow the orders and avoid the prohibitions, and alongside that he would permit them to learn what they required for their livelihood, from trade and agriculture and industry. And so these actions of the Messenger (pbuh) were what formed the Islamic personality, and these are the evidences for this article.