خلافت یک قرارداد مبتنی بر اختیار و رضایت است؛ بنابراین هیچ کس مجبور به پذیرش آن نمی‌شود، و هیچ کس نیز مجبور نمی‌شود کسی را انتخاب کند که متصدی آن گردد.

The Khilafah is a contract of choice and consent, so no one is compelled to accept it, and no one is compelled to choose the one who would undertake it.

دلیل بر این، شواهدی است که هر قرارداد شرعی میان دو طرف منعقد می‌شود، زیرا این نیز قراردادی است مانند سایر قراردادها. افزون بر این، روایت اعرابی نشان می‌دهد که او با پیامبر خدا ﷺ برای اسلام بیعت کرد. سپس اعرابی در مدینه تب کرد، نزد پیامبر خدا ﷺ آمد و گفت: «ای پیامبر خدا! بیعتم را فسخ کن.» اما پیامبر خدا ﷺ نپذیرفت. سپس بار دیگر نزد او آمد و گفت: «ای پیامبر خدا! بیعتم را فسخ کن.» اما پیامبر ﷺ نپذیرفت. باز هم نزد او آمد و گفت: «ای پیامبر خدا! بیعتم را فسخ کن.» اما پیامبر ﷺ نپذیرفت. سرانجام آن اعرابی (از مدینه) بیرون رفت و پیامبر خدا ﷺ فرمود:

The proof for this is the evidence that any Shari’ah contract is completed between two parties since it is a contract like all the other contracts. On top of that, the narration of the Bedoin gave the pledge of allegiance to Allah's Prophet (phuh) for Islam. Then the Bedoin got fever at Medina, came to Allah's Prophet (phuh) and said, "O Allah's Prophet! Cancel my Pledge," But Allah's Prophet (phuh) refused. Then he came to him (again) and said, "O Allah's Prophet! Cancel my Pledge." But the Prophet (phuh) refused. Then he came to him (again) and said, "O Allah's Prophet! Cancel my Pledge." But the Prophet (phuh) refused. The Bedouin finally went out (of Medina) whereupon Allah's Prophet (phuh) said,