از شرایط صحت تفویض وزیرِ مفوَّض این است که تفویض او شامل دو امر باشد: نخست، مسئولیت عمومی، و دوم، نمایندگی. بر این اساس، خلیفه باید به او بگوید: «تو را به نمایندگی از خود به عنوان جانشین خود منصوب کردم» یا هر عبارتی هم‌معنا از الفاظی که مسئولیت عمومی و نمایندگی را دربر می‌گیرد. این اختیار به خلیفه امکان می‌دهد که معاونان خود را به مکان‌های مشخص بفرستد، یا آنان را به جاهای دیگر و کارهای دیگر، آن‌گونه که به عنوان معاون خلیفه لازم باشد، منتقل کند، بی‌آن‌که به تفویض جدیدی نیاز باشد، زیرا همه‌ی این‌ها تحت تفویض نخست قرار می‌گیرد.

It is a condition for the empowering of a delegated assistant (Tafwid), that his empowerment encompasses two issues: The first being general responsibility, and the second being the representation. Accordingly, it is necessary for the Khalifah to say to him “I appoint you on my behalf as my deputy” or anything that is of a similar meaning from the wordings that encompass the general responsibility and representation. This authorisation enables the Khalifah to send the assistants to specific locations, or transfer them to other places and other work as is required as the assistant of the Khalifah, and without the need for a new authorisation since it all falls under the original empowerment.

دلیل بر این، واقعیت کار وزیر است، زیرا وزیرِ تفویض، یا وزیرِ تفویض‌شده، همان وزیری است که خلیفه او را تعیین کرده تا مسئولیت حکومت و اقتدار را همراه با خود بر عهده گیرد. او مجاز است امور را بر اساس رأی خویش مدیریت کند و طبق اجتهاد خود، در چارچوب احکام شریعت، آن‌ها را اداره نماید؛ و از این رو خلیفه به او اختیار اداره‌ی کلی و نمایندگی عام می‌دهد. نمایندگی در اینجا یک عقد است، و عقود جز با لفظی صریح منعقد نمی‌شوند. به همین سبب شرط شده است که تفویض وزارت باید با عبارتی واقع شود که دلالت کند او نماینده‌ی خلیفه در جایگاه او است و کنترل عام را دارد. مانند اینکه خلیفه به او بگوید: «آنچه بر عهده‌ی من است را به تو واگذار کردم تا از جانب من عمل کنی»، یا بگوید: «تو را وزیر قرار دادم و نمایندگی‌ات را برگزیدم»، یا عبارتی مشابه این. به عبارت دیگر، باید نمایندگی عام و کنترل عام را، به هر شیوه‌ای که فهمیده شود، در بر گیرد. بنابراین تفویض وزارت باید با الفاظی انجام شود که حقیقت وزیر را، که نماینده‌ی خلیفه است، نشان دهد و همه‌ی اختیارات لازمی را که خلیفه دارد دربرگیرد. یعنی عقد وزارت با وزیر حتماً باید با عبارتی منعقد شود که دو شرط را در بر داشته باشد: نخست، کنترل عام؛ دوم، نمایندگی. و اگر عبارت این دو شرط را به صراحت دربر نگیرد، وزارت برای آن وزیر منعقد نشده است.

The evidence for this is the reality of the work of the assistant, since the minister of Tafwid, or the assistant of Tafwid, who is the minister that the Khalifah appointed to carry the responsibility of ruling and authority with him. He is authorised to manage the affairs according to his opinion, and to conduct them according to his Ijtihad in agreement with the Shari’ah rules, and so the Khalifah empowers him with a general handling and representation. The representation here is a contract, and contracts are not correct unless they are contracted with a direct word, and so for this reason, it has been made a condition that empowering an assistant must occur with wording that indicates he is a representative in the place of the Khalifah and has the general control. Such as if the Khalifah said to him “I granted you what is upon me, to act on my behalf”, or says, “I made you a minister, and decided upon your representation” or something similar. In other words, it should encompass the general representation and general control by any manner it is understood, so it is imperative that the empowerment of the assistant is upon words that indicate the reality of the assistant, which is the representative of the Khalifah, and takes everything in terms of mandatory powers which the Khalifah has. In other words, it is imperative that the contract of ministry with the assistant is upon a wording which encompasses two conditions: the first being general control, the second being representation, and if the wording does not explicitly cover these two conditions, then the ministry for the assistant is not contracted.

اگرچه وکیل با نمایندگی و اختیار عمومی توانمند شده است، برای خلیفه جایز است که او را در کاری یا مکانی مشخص در زمانی معین به کار گیرد، و در کاری دیگر یا مکانی دیگر در زمانی دیگر. این دو شیخ (مسلم و البخاری) از ابوهریره روایت کرده‌اند.

Though he is empowered with representation and general control, it is permitted for the Khalifah to use him in a specific action or place at a period of time, and for other work or another place at another time. The two sheikhs (Muslim and Al-Bukhari) reported from Abu Hurayrah.

. » عُمَرَ عَلَى الصَّدَقَةِ بَ عَثَ رَسُولُ اللَّهِ «.

. » عُمَرَ عَلَى الصَّدَقَةِ بَ عَثَ رَسُولُ اللَّهِ «.

رسول الله ﷺ عمر را برای جمع‌آوری صدقه (زکات) فرستاد. نسائی و دارمی آن را روایت کرده‌اند.

“The Messenger of Allah (pbuh) sent Umar to collect Sadaqah (Zakah)”. Al-Nasa’i and Al-Darami reported.

. » حِينَ رَجَعَ مِنْ عُمْرَةِ الْجِعْرَانَةِ ب عََثَ أَبَا بَكْرٍ عَ لَى الْحَجِّ أَنَّ النَّبِيَّ « .

. » حِينَ رَجَعَ مِنْ عُمْرَةِ الْجِعْرَانَةِ ب عََثَ أَبَا بَكْرٍ عَ لَى الْحَجِّ أَنَّ النَّبِيَّ « .

هنگامی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) از عمره بازگشت، ابوبکر را برای حج فرستاد. به دیگر سخن، ابوبکر (رضی الله عنه) و عمر (رضی الله عنه) که دو وزیر رسول خدا ﷺ بودند، در برخی کارهای مشخص، سرپرستی کلی را بر عهده داشتند، نه در همه کارها در زمان پیامبر ﷺ؛ با آنکه آن دو، به‌عنوان یاورانی با اختیار سرپرستی و نمایندگی کلی، همان‌گونه که از وزارت تفویض (وزارة التفويض) استنباط می‌شود، مأذون بودند. علی (رضی الله عنه) و عثمان (رضی الله عنه) نیز در زمان عمر (رضی الله عنه) همین کار را انجام می‌دادند. و حتی در زمان ابوبکر (رضی الله عنه)، هنگامی که یاورش عمر (رضی الله عنه) در اعمال سرپرستی کلی و نمایندگی بسیار آشکار بود، تا جایی که برخی از یاران به ابوبکر (رضی الله عنه) می‌گفتند: نمی‌دانیم عمر (رضی الله عنه) خلیفه است یا تو، با این همه، ابوبکر (رضی الله عنه) در برخی دوره‌ها امور قضاوت را به عمر (رضی الله عنه) واگذار می‌کرد، چنان‌که بیهقی با سندی که حافظ آن را تقویت کرده، روایت کرده است.

“When the Prophet (phuh) returned from ’Umra, he sent Abu Bakr for the Hajj”. In other words, Abu Bakr (ra) and Umar (ra) – who were the two ministers for the Messenger of Allah (pbuh) , were charged with general control over specific actions, and not in all the actions at the time of the Messenger (pbuh) , despite that they were assistants authorised with general control and representation as inferred from the ministry of authorisation (Wizara’ Al-Tafwid). ’Ali (ra) and ’Uthman (ra) did the same at the time of Umar (ra). And even during the time of Abu Bakr (ra) when his assistant Umar (ra) was very apparent in exercising general control and representation, to the point that some of the companions would say to Abu Bakr (ra) that we don’t know whether Umar (ra) or you is the Khalifah, despite that Abu Bakr (ra) would make Umar (ra) responsible for the judiciary in some periods, as has been reported by Al-Bayhaqi with a chain that was strengthened by Al- Hafiz.

از سیرهٔ رسول خدا ﷺ و خلفای راشدین پس از آن چنین فهمیده می‌شود که معاون در امر کلی سرپرستی و نمایندگی مجاز است، اما برای خلیفه جایز است که در مکان یا کار خاصی از یاری معاون بهره گیرد، همان‌گونه که پیامبر ﷺ با ابوبکر (رض) و عمر (رض) چنین کرد و ابوبکر (رض) نیز با عمر (رض) چنین کرد. این مانند آن است که معاونی مأمور رسیدگی به ولایت‌های شمالی شود و معاونی دیگر مأمور ولایت‌های جنوبی، و جایز است که نفر اول به جای نفر دوم به کار گرفته شود و برعکس، و این یک را به کار فلان شخص و آن دیگری را به کاری دیگر منتقل کرد، بر اساس آنچه برای یاری رساندن به خلیفه ضروری شده باشد. هیچ‌یک از این‌ها نیاز به تفویض اختیار تازه ندارد، بلکه در این حالت جایز است که او را برای یاری‌رسانی از کاری به کار دیگر منتقل کنند، زیرا در آغاز به سرپرستی و نمایندگی کلی مأذون بوده است و از این رو همهٔ این کارها جزو اختیار او به عنوان معاون است. این تفاوتی است میان معاون و والی، زیرا والی در یک منطقه به سرپرستی کلی مجاز شده است و از این رو از آن منتقل نمی‌شود، بلکه برای مکان تازه نیازمند تفویض اختیار جدید است، چون مکان تازه جزو تفویض اختیار اولیه نیست. اما معاونی که به سرپرستی و نمایندگی کلی مجاز شده است، می‌تواند بدون نیاز به تفویض اختیار تازه، از یاری‌رسانی در یک مکان به مکان دیگر منتقل شود، زیرا در آغاز در همهٔ امور به سرپرستی و نمایندگی کلی مجاز بوده است.

From the Sirah of the Messenger (pbuh) and the righteous Khulafaa’ after him, it is understood that the assistant is authorised in the general control and representation, but it is permitted for the Khalifah to seek the help of the assistant in a particular place or action, just as the Prophet (phuh) did with Abu Bakr (ra) and Umar (ra), and as Abu Bakr (ra) did with Umar (ra). This is like charging an assistant to pursue the northern governorships, and another with the southern ones, and it is permitted to use the first one in the place of the second and vice versa, and to move this one to the work of such and such person, and the other to another work according to what was necessitated to assist the Khalifah. None of this requires a new authorisation, rather it is valid in this case to move him from one action to another to assist, since he was originally authorised with general control and representation, and so all of these actions are part of his authorisation as an assistant. This is a difference between the assistant and the governor, since the governor is empowered with the general control in an area, and so he is not moved from it, rather he requires a new empowerment, since the new place is not part of the original authorisation/empowerment. However, an assistant who is empowered with the general control and representation can be moved from assistance in one place to another place without needing a new empowerment, since he was originally empowered with general control and representation in all actions.