ماده ۱۴۳

ماده ۱۴۳ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 15 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۱۴۳

Article 143

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani15 min readViewed 198 times

زکات از مسلمانان گرفته می‌شود و از آن اموالی گرفته می‌شود که شریعت مشخص کرده است، مانند پول، سود تجارت، چارپایان و غلات. از چیزی که شریعت آن را ذکر نکرده است، گرفته نمی‌شود. از هر صاحب مالی گرفته می‌شود، چه مکلَّف باشد، مانند فرد بالغ و عاقل، و چه غیرمکلَّف باشد، مانند کودک و دیوانه. زکات در بخش مشخصی از بیت‌المال قرار داده می‌شود و جز برای یکی یا چند تن از هشت مصرفی که در قرآن کریم ذکر شده است، خرج نمی‌شود.

Zakah is collected from Muslims, and is taken from the wealth which the Shari’ah has specified such as money, the profits of trade, cattle and grains. It is not taken from anything which the Shari’ah did not mention. It is taken from every owner irrespective of whether they were legally responsible/accountable (Mukallaf) such as the mature, sane person or whether they were not legally responsible such as the child and the insane. The Zakah is placed in a specific section of the Bayt Al-Mal, and is not spent except upon one or more of the eight categories mentioned in the noble Quran.

این مقاله پنج مسئله را دربرمی‌گیرد: نخست: وجوب زکات بر مسلمانان؛ دوم: زکات از اموالی گرفته می‌شود که شریعت تعیین کرده و نه غیر آن؛ سوم: از هر صاحب مال گرفته می‌شود؛ چهارم: در بخش مشخصی از بیت‌المال نهاده می‌شود؛ پنجم: جز بر افرادی مشخص که دارای ویژگی‌ها و شمارهای معین باشند، خرج نمی‌شود. اما مسئله نخست، یعنی وجوب زکات، دلیل آن قرآن کریم است، مانند فرمودهٔ خداوند (سبحانه و تعالی):

«زكاة الأموال مصارِفُها لا غير» (التوبة: ٦٠)، وقد جاءت النصوص فبيّنت الأصناف التي تُؤخذ منها الزكاة، وبيّنت مقدار ما يُؤخذ منها ونصابها، فلا تُؤخذ الزكاة من غيرها، ويحرُم أخذها من أي شيء لم تُحدِّد الشريعةُ نصابَه ومقدارَ ما يُؤخذ منه. وبناءً على ذلك لا زكاةَ في المساكن ولا في السيارات ولا في الزيتون، إذ لم يُحدِّد الشارع نصابًا لأيٍّ منها، ولا المقدارَ الذي يُؤخذ منها إذا بلغت قيمتُها النصاب، ومن ثَمّ لا زكاةَ فيها، وقصرُ أخذ الزكاة على الأموال التي ورد ذكرها في نصٍّ شرعي. فلا تُؤخذ الزكاة إلا من الأشياء العشرة التي ورد ذكرها في النصوص الصحيحة، وهي: الإبل، والبقر، والغنم، والذهب، والفضة، والقمح، والشعير، والتمر، والزبيب.

“Zakah expenditures are only for.” (TMQ 9:60), and the narrations came and explained the categories from which Zakah is taken by explaining the amount which is taken from these categories, and the Nisab for them, Zakah is not taken from anything else, and it is forbidden to take Zakah from anything other than whatever the Shari’ah mentioned the Nisab for and the amount taken from it. So accordingly there is no Zakah upon housing, or cars or olives, since the Legislator did not mention the Nisab for any Zakah upon them, nor the amount which should be taken from them if they reached the value of the Nisab, and, therefore, there is no Zakah upon them, and taking Zakah is limited to the properties which have been mentioned in a Shari’ah text. Therefore, Zakah is only taken from the ten things which have been mentioned in authentic texts, which are camels, cows, cattle, gold, silver, wheat, barley, dates and raisins.

. قَدْ كَتَبَ الصَّدَقَةَ وَلََْ يَُْرِجْهَا إِلَى عُمَّالِهِ حَتََّّ توُُفيَِّ، قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ « فَأَخْرَجَهَا أَبُو بَكْرٍ مِنْ بعَْدِهِ فَعَمِلَ بَِِا حَتََّّ توُُفيَِّ، ثُمَّ أَخْرَجَ هَا عُمَرُ مِنْ بعَْدِهِ فَعَمِلَ بَِِا. قَالَ: فَلَقَدْ هَلَكَ عُمَرُ يوَْمَ هَلَكَ وَإِنَّ ذَلِكَ لَمَقْرُونٌ بِوَصِيَّتِهِ، قَالَ: فَكَانَ فِيهَا فِي الإِبِلِ فِي خََْسِ شَاةٍ، حَتََّ تنَْتَهِي إِلَى أَرْبَعٍ وَعِشْرِينَ، فَإِذَا بلََغَتْ إِلَى خََْسٍ وعِشْرينَ فَفِيهَا بِنْتُ مَََاضٍ، إِلَى خََْسٍ وَثَلاثِيَ، فَإِنْ لََْ تَكُنْ بِنْتُ مَََاضٍ فَابْنُ لَبُونٍ، فَإِذَا زَادَتْ عَلَى خََْسٍ وَثَلاثِيَ فَفِيهَا ب نْتُ لَبُونٍ، إِلَى خََْسٍ وَأَرْبَعِيَ، فَإِذَا زَادَتْ وَاحِدَةٌ فَفِيهَا حُقَّةٌ، إِلَى سِ تِّيَ، فَإِذَا زَادَتْ فَفِيهَا جَذِعَةٌ، إِلَى خََْسٍ وَسَبْعِيَ، فَإِذَا زَادَتْ فَفِيهَا ابْنَتَا لَبُونٍ، إَلَى تِسْعِيَ، فَإِذَا زَادَتْ فَفِيهَا حُقَّتَانِ، إِلَى عِشْرِينَ وَمَائَةٍ، فَإِذَا كَثرَُتْ الإِبِلُ فَفِي كُلِّ خََْسِيَ حُقَّةٌ، وَفِي كلِّ أَرْبَعِيَ بِنْتُ لَبُونٍ. وَفِي الغَنَمِ مِنْ أَرْبَعِيَ شَاةً شَاةً، إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ، فَإِذَا زَادَتْ شَاةٌ فَفِيهَا شَاتَانِ، إِلَى مِائَتَيِْ، فَإِذَا زَادَتْ فَفِيهَا ثَلاثُ شِياهٍ، إِلَى ثَلاثََُائَةٍ، فَإِذَا زَادَتْ بعَْدُ فَلَ يسَ فِيهَا شَيْءٌ حَتََّ تَبْلُغَ أَرْبعَُمَائَةٍ، فَإذَا » كَثرَُتْ الْغَنَمُ فَفِي كُلِّ مِائَةٍ شَاة .

و پیامبر ﷺ زکات را نوشت، و پیش از آنکه آن را به کارگزارانش بفرستد درگذشت؛ او فرمود: پس ابوبکر آن را فرستاد و تا زمان مرگش به آن عمل کرد، و سپس عمر چنین کرد. او گفت: عمر در روزی که درگذشت، در وصیت خود نوشت: برای هر پنج شتر یک گوسفند (داده شود)، تا بیست و چهار شتر. اگر بیست و پنج شتر باشد، یک بچه‌شتر ماده یک‌ساله (بنت المخاض) واجب است، و اگر آن را نداشتند، پسر شتری که شیر می‌دهد (ابن لبون) نرِ دوساله. و اگر بیش از سی و پنج شتر باشد، دختر شتری که شیر می‌دهد (بنت لبون) تا چهل و پنج شتر واجب است، و اگر یکی بیشتر شود تا شصت، یک شتر ماده سه‌ساله (حِقّه) واجب است، و اگر بیش از آن تا هفتاد و پنج باشد، یک شتر ماده که دندان‌های پیشینش درآمده (جَذَعه؛ بیش از چهار سال) واجب است، و برای بیش از آن تا نود، دو دختر شتری که شیر می‌دهند واجب است، و اگر بیش از آن تا یکصد و بیست باشد، دو شتر ماده واجب است، و اگر بیش از آن باشد، برای هر پنجاه شتر یک شتر ماده حِقّه واجب است و برای هر چهل شتر یک دختر شتری که شیر می‌دهد واجب است. و در مورد گاو، برای هر سی گاو یک گوسالهٔ یک‌ساله واجب است، و برای هر چهل گاو یک گاو ماده دوساله واجب است، تا یکصد و بیست گاو؛ و اگر یکی بیشتر شود تا دویست، دو گاو ماده واجب است، و اگر بیش از آن باشد تا سیصد، سه گاو ماده واجب است، و اگر بیش از آن باشد، تا چهارصد هیچ چیزی واجب نیست، و در آن هنگام برای هر صد گاو یک گاو ماده واجب است. (روایت احمد و ابوداود و ترمذی) از انس روایت شده است: «ابوبکر برای آنان نوشت: این است فریضهٔ زکاتی که پیامبر ﷺ بر مسلمانان واجب کرد، همان‌گونه که خداوند عزیز و بزرگ، به پیامبر ﷺ فرمان داد.» (روایت بخاری)، و سپس شتر و گاو را به همان شیوهٔ روایت زُهری یاد کرد. بنت المخاض ناقةٌ تتراوح عمرها بين سنة وسنتين، و«بنت لبون» ما زاد عمرها على سنتين، وأمها ذات لبن بوضعها، وبنت هذه الناقة تُسمّى بنت لبون. و«الحِقّة» هي الناقة التي زاد عمرها على ثلاث سنوات، و«الجَذَعة» ما زاد عمرها على أربع. وفي ذكر الأحاديث بنت لبون في أكثر من خمسةٍ وثلاثين من الإبل دليلٌ على جواز إعطاء بنت لبون بدلاً عنها، ولهذا أضاف البخاري كلمة «أنثى».

“And the Messenger (saw) wrote the Sadaqah (Zakah), and died before he could send it to his governors; he said: and so Abu Bakr sent it and acted according to it until he died, and then Omar did so. He said: Omar died the day he died, and wrote in his will: that there was a sheep (to be given) for every five camels, until twenty four camels.If there were twenty five camels, then a female baby camel (Bint Al-Makhaadh) is due, and if they didn’t have one, then a male camel son of a milk-bearing camel (Ibn Laboon). If there were more than thirty five camels, then a daughter of a milk-bearing camel (Bint Laboon) is due up to forty five camels, and if there is one more up until sixty, then a female camel (Hiqqah) is due, and if there is more than that up to seventy five, then a female camel whose front teeth (Jaza’a; older than four years) is due, and for more than that up until ninety then two daughters of milk-bearing camels are due, and if there are more than that up one hundred and twenty then two female camels are due, and if there are more than that then for every fifty a female camel is due and for every forty a daughter of a milk-bearing camel is due. And in cattle, for every forty until one hundred and twenty one female sheep is due, if there is one more than that up until two hundred then two female sheep are due, and if there are more than that then up until three hundred three female sheep are due, and if there is more than that then nothing is due until four hundred, at which point a female sheep is due for every one hundred” (reported by Ahmad and Abu Dawud and Al-Tirmidhi). It is narrated from Anas: “Abu Bakr wrote to them: this is the obligation of Sadaqah which the Messenger of Allah (saw) enjoined upon the Muslims, as Allah (swt), the Mighty and Sublime, commanded the Messenger of Allah (saw) ” (reported by Al-Bukhari), and then mentioned camels and cattle in the same manner as the narration of Al-Zuhri. The Bint Al-makhaadh is a female camel between one and two years, and a Bint labun is older than two years whose mother is milk bearing through giving birth, and the daughter of such a camel is called the Bint labun. And the Hiqqah is the female camel older than three years, and the Jaza’a is older than four. The fact that the narrations mentions the Bint Labun for more than thirty five camels indicates the permissibility to give a Bint Labun instead, which is why Bukhari added ‘female’.

. أُصَدِّقُ أَهْلَ الْيَمَنِ وَأَمَرَنِي أَنْ آخُذَ مِنْ الْبَ قَرِ مِنْ كُلِّ بَ عَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ « ثَلَاثِينَ تَبِيعًا قَالَ هَارُونُ وَالتَّبِيعُ الْجَذَعُ أَوْ الْجَذَعَةُ، وَمِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ مُسِنَّةً قَالَ فَ عَرَضُ وا عَلَيَّ أَنْ آخُذَ مِنْ الأَرْبَعِينَ قَالَ هَا رُونُ مَا بَ يْنَ الأَرْبَعِينَ أَوْ الْخَمْسِينَ وَبَ يْنَ السِّتِّينَ وَالسَّبْعِينَ وَمَا بَ يْنَ الثَّمَانِينَ وَالتِّسْعِينَ فَأَبَ يْتُ ذَاكَ وَقُ لْتُ لَهُمْ حَتَّى أَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ فَأَمَرَنِي أَنْ آخُذَ مِنْ كُلِّ ثَلاثِينَ تَبِيعًا وَمِنْ كُلِّ عَنْ ذَلِكَ فَ قَدِمْتُ فَأَخْبَ رْتُ النَّبِيَّ أَنْ لا آخُذَ فِيمَا بَ يْنَ أَرْبَعِينَ مُسِنَّةً وَمِنْ السِّتِّينَ تَبِيعَيْنِ... وَأَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ »... ذَلِكَ .

«پیامبر خدا (صلی الله علیه وسلم) زکات را تنها در: جو، گندم، کشمش و خرما واجب کرد». بی‌تردید، واژه‌های «نه» و «جز» در روایت نخست، و «تنها» در روایت دوم، همگی شیوه‌هایی برای محدودسازی‌اند. بر این اساس، آن‌ها بر محدود کردن زکات محصولات کشاورزی و میوه‌ها به همین چهار مورد دلالت دارند، و از همین روست که روایاتی چون «آنچه با باران سیراب می‌شود» و «آنچه با رودخانه‌ها سیراب می‌شود» و مانند آن‌ها، به گرفتن زکات از هر آنچه کشت می‌شود مربوط نیستند، بلکه متونی کلی‌اند که با متون دیگر تفسیر می‌شوند، و زکات بر محصولات کشاورزی تنها محدود است به گرفته شدن از پنج گروه یادشده و نه چیز دیگری. این دیدگاه را روایات دیگری با همین معنا تأیید می‌کند، از جمله آنچه دارقطنی در سنن خود از عمرو بن شعیب، از پدرش، از پدربزرگش روایت کرده است که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) فرمود:

“The Messenger of Allah (saw) only made Zakah in: Barley, wheat, raisins, and dates”. There is no doubt that the words: “not” and: “except” in the first narration, and: “only” in the second, are all styles of restricting. Accordingly they indicate the restriction of Zakah of crops and fruits to these four, and this is why the narrations: “whatever is watered by the sky” and: “whatever is watered by the rivers” and so on are not related to taking Zakah from whatever is grown, but rather they are summarised texts explained by other texts, and Zakah upon what is grown is restricted to being taken from the five mentioned categories and nothing else. This is supported by other narrations of the same meaning, such as what was related by Al-Daraqutni in his Sunan from ‘Amru b. Shu’ayb from his father from his grandfather that the Prophet (saw) said:

«و آتوا حقه يوم حصاده» (سورۀ الأنعام، آیۀ ۱۴۱)، این آیه برای زکات نازل نشده، زیرا مکّی است و زکات تنها در مدینه واجب شد؛ و به همین سبب از انار یاد می‌کند که بر آن زکاتی واجب نیست. مجاهد گفت: «اگر محصولش را درو می‌کرد، آن را از سر خوشه‌ها به فقیران می‌داد، و اگر خرمای نخل‌هایش را می‌چید، آن را از ساقه‌ها به ایشان می‌داد». و النخعی و ابوجعفر گفتند: «این آیه منسوخ است و معنایش مربوط به آنچه از برداشت محصول به دست می‌آید، و این را از آن جا می‌توان دریافت که انار که پس از آن یاد شده، زکاتی بر آن نیست». در فرهنگ «المحیط» آمده است: «محصول را درو کردن، و گیاهان درو می‌شوند… یعنی با داس بریده شوند». پس حتی اگر پذیرفته شود که این آیه به زکات مربوط است، باز هم بر آنچه درو شده اطلاق می‌شود، زیرا انار درو نمی‌شود؛ و بنابراین از دسته ادلّۀ مجمل است، و روایاتی آمده که توضیح می‌دهد زکات بر کدام محصولات درو شده واجب است، یعنی گندم، جو و ذرت. در هر حال، از آن‌جا که آیه در مکه نازل شده و زکات هنوز واجب نشده بود، دلیل کافی است که به آن به عنوان دلیل استناد نشود. و اما آنچه از ابو سیّاره روایت شده که گفت:

“And give its due [Zakah] on the day of its harvest.” (TMQ 6:141), this verse was not revealed for Zakah since it is a Makkan verse, and Zakah was only obligated in Madinah, which is why it mentions pomegranates which does not have anything due upon it. Mujahid said: “if he harvested his crop he would throw it to them from the grain tips, and if he found (fruit on) his palm trees he would throw it to them from the stalks”. And an-Nakha’i and Abu Ja’far said: “this verse is abrogated, and it is understood in relation to whatever resulted from his harvesting, evidenced by the fact that the pomegranate mentioned after it has no Zakah upon it”. It is mentioned in the Al-Muheet dictionary: “harvesting crops, and plants are harvested….to cut by sickle”. So even if it is accepted that it is part of Zakah then it is applied to whatever has been harvested, because pomegranate is not harvested, and so it is from the summarised class of evidence, and the narrations came and explained from which harvested things Zakah applies to, which are wheat, barley and corn. In any case, since the verse was revealed in Makkah, and Zakah had not yet been obligated, there is enough reason not to use it as evidence. As for what was related from Abu Sayyarah who said:

. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّ لِِ نََْلاً، قَالَ: فَأَدِّ العُشُورَ، قَالَ: قُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ، « وعن عمرو بن شعيب عن أبيه عن جده قال: » احْمِ لِِ جَبَلَهَا، قَالَ: فَحَمَى لِِ جَبَلَهَا بِعُشُورِ نََْلٍ لَهُ، وَكَانَ سَأَلَهُ أَنْ يَحْمِيَ لَهُ جَاءَ هِلالٌ، أَحَدُ بَنِِ مُتْعَانَ، إِلَى رَسُولِ اللَّهِ « ذَلِكَ الْوَادِي. ف لَمَّا وُلَِِّ عُمَرُ بْنُ الخَْطَّابِ وَادِيًا يقَُالُ لَهُ سَلَبَةُ، فَحَمَى لَهُ رَسُولُ اللَّهِ رضي الله عنه كَتَبَ سُفْيَانُ بْنُ وَهْبٍ إِلَى عُمَرَ بْنِ الخَْطَّابِ يَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ فَكَتَبَ عُمَرُ: إِنْ مِنْ عُشُورِ نََْلِهِ، فَاحْمِ لَهُ سَلَ بَةَ، وَإِلاَّ فَإِنَََّّا هُوَ أَدَّى إِلَيْكَ مَا كَانَ يؤَُدِّي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ » ذُبَابُ غَيْثٍ يَأْكُلُهُ مَنْ يَشَاء .

«اِنِّی قُلْتُ: یَا رَسُولَ اللہِ (صلی اللہ علیہ وسلم)، عِنْدِی نَحْلٌ. فَقَالَ: فَأَدِّ الْعُشْرَ. قُلْتُ: یَا رَسُولَ اللہِ، أَحْمِ لِی جِبَالَهَا، فَحَمَاهَا لَهُ.» و آنچه از عَمرو بن شُعیب از پدرش از جدّش روایت شده که گفت: «هِلال، مردی از قبیلهٔ بنی مُتّعان، یک دهم عسلی را که در کندوها داشت، نزد رسول خدا ﷺ آورد. از او خواست که درختِ معروف به سَلَبه را به‌عنوان زمین حمی (محفوظ یا محدود) به او بدهد. رسول خدا ﷺ آن درخت را به‌عنوان زمین حمی به او داد. چون عمر بن خطاب به خلافت رسید، سفیان بن وَهب به عمر نامه نوشت و درباره آن درخت پرسید. عمر بن خطاب به او نوشت: اگر او (هلال) همان مقدار عُشری از عسل را که به رسول خدا ﷺ می‌پرداخت، به تو بپردازد، زمین حمیِ سَلَبه را در اختیار او باقی بگذار؛ وگرنه آن زنبورها مانند زنبورهای هر درخت دیگرند و هرکس هر اندازه که بخواهد می‌تواند از عسل آن بردارد.» این‌ها دلیل مناسبی بر گرفتنِ زکات از عسل نیستند. زیرا سند روایت ابو سیّاره منقطع است، چراکه از سُلیمان بن موسی از ابو سیّاره نقل شده، و بخاری گفته است: «سلیمان با هیچ‌یک از صحابه دیدار نکرده و چیزی دربارهٔ زکات عسل که صحیح باشد وجود ندارد.» روایت عَمرو بن شُعیب را ابو داود و نسائی نقل کرده‌اند و ابن عبدالبر در الاستذکار آن را حسن دانسته است، اما با این حال دلالت نمی‌کند که زکات بر عسل واجب است، زیرا او آن را به‌صورت داوطلبانه می‌پرداخت و در عوض، آن دره برای او حفظ شد؛ همان‌گونه که دلیل آنچه عمر (رضی اللہ عنہ) پس از دریافت علت انجام داد، این را ثابت می‌کند، و از این رو دستوری مشابه صادر کرد. این مطلب را روایتی که از سعد بن ابی ذِئاب نقل شده نیز تأیید می‌کند:

“I said: O Messenger of Allah (pbuh), I have bees. He said then pay a tenth. I said: O Messenger of Allah (pbuh), protect their mountains for me, so he did”, and what was narrated from ‘Amru b. Shu’ayb from his father from his grandfather who said: “Hilal, a man from the tribe of Banu Mat'an, brought a tenth of honey which he possessed in beehives to the Messenger of Allah (pbuh) . He asked him (the apostle of Allah (swt)) to give the wood known as Salabah as a protected (or restricted) land. The Messenger of Allah (pbuh) gave him that wood as a protected land. When Umar Ibn Al-Khattab succeeded, Sufyan Ibn Wahb wrote to Umar asking him about this wood. Umar Ibn Al-Khattab wrote to him: If he (Hilal) pays you the tithe on honey what he used to pay to the Messenger of Allah (pbuh) leave the protected land of Salabah in his possession; otherwise those bees are like those of any wood; anyone can take the honey as he likes.”. These are not suitable as evidence that Zakah is taken from honey. This is because the chain of the narration of Abu Sayyarah is disconnected (Munqati’), as it is from Sulayman b. Musa from Abu Sayyaara and Bukhari said: “Sulaiman did not meet anyone from the companions and there is nothing regarding Zakah on honey that is authentic”. The narration of ‘Amru b. Shu’ayb is reported by Abu Dawud and Al-Nasa’i, and Ibn ‘Abd Al-Barr considered it Hasan in Al-Istidhkar, but despite that it does not indicate that Zakah is obliged upon honey, since he paid it voluntarily and the valley was kept for him in exchange, as proven by the evidence of what Umar (ra) did having understood the reason and, therefore, made a similar order. This is supported by what is reported from Sa’d b. Abu Dhi’ab:

تمام این نصوص دلالت دارند بر اینکه از هیچ چیزی که شریعت نصاب آن را بیان نکرده، زکات گرفته نمی‌شود. زیرا این نصوص نصاب و مقداری را که باید پرداخت شود بیان کرده‌اند و از این رو زکات بر آن چیز واجب می‌گردد. و پرسش این است که بر چه اساسی می‌توان از چیزی که هیچ نصی دربارهٔ آن وجود ندارد زکات گرفت؟ و بر چه اساسی می‌توان مقدار معینی از آن را گرفت؟ این امر به‌ویژه از آن جهت است که نصوصی که نصاب و مقدار واجب را بیان کرده‌اند، دارای علت (عِلّه) نیستند، و از این رو درست نیست که بر آن‌ها قیاس شود (یعنی از آن‌ها به‌عنوان مبنای تمثیل استفاده شود). افزون بر این، نصوص دیگری وجود دارند که اموال خاصی را که زکات بر آن‌ها واجب است بیان کرده‌اند، و به این بسنده نکرده‌اند، بلکه زکات را به همین اموال محدود نموده و این محدودیت را با بیش از یک شیوهٔ بیانی آشکار ساخته‌اند. همین امر به‌تنهایی نشان می‌دهد که زکات از چیزی جز اقلام مشخصی که در نصوص ذکر شده‌اند گرفته نمی‌شود و از هیچ چیز دیگری هیچ‌چیز واجب نیست.

All of these texts indicate that no Zakah is taken from anything which the Shari’ah has not explained the Nisab for. This is because the texts explain the Nisab, and the amount which should be taken, and, therefore, Zakah is obligatory upon it. And the question would be, upon what basis can Zakah be taken from anything which has no text related to it? And upon what basis could a specific amount be taken from it? This is especially the case since the texts which explained the Nisab and the amount due did not come with an Illah, and so it would not be correct to do Qiyas upon them (in other words, to use them as a basis for analogy). Above that, there are other texts which have explained the specific things that Zakah is due upon, and didn’t stop there but rather restricted Zakah to these things, and used more than one style to demonstrate this restriction. This alone indicates that Zakah is not taken from anything other than the specific items which are mentioned in the texts, and nothing at all is due from anything else.

جواب این است که این متن مُجمَل است و نیازمند توضیح است، و سنت آن را به طور کامل توضیح داده است؛ مانند ربا. حکم تحریم ربا به صورت مجمل آمده بود و سنت آن را تبیین کرد. بنابراین نمی‌توان گفت که ربا در همه چیز حرام است، زیرا حکم آن عام بود؛ بلکه گفته می‌شود که ربا در اموال ربوی حرام است که سنت آمده و آن را تبیین کرده است، و چون متن مُجمل بود و سنت آن را توضیح داد، در غیر آن هیچ ربایی وجود ندارد. به همین شیوه نمی‌توان گفت که زکات بر همه چیز واجب است، زیرا دستور آن به صورت عام آمده است؛ بلکه گفته می‌شود که زکات بر اموالی واجب است که سنت نصاب زکات آن‌ها را تبیین کرده و همچنین انواع اموالی را که از آن‌ها زکات گرفته می‌شود روشن ساخته است. این بدان جهت است که خداوند (سبحانه و تعالی) دستور کلی و مجملی برای زکات داده و مقدار آنچه باید گرفته شود و زمان گرفتن آن را بیان نکرده است؛ پس روایات آمدند و مقادیر واجب، نصابی که پس از رسیدن به آن زکات واجب می‌شود، زمان وجوب، و این‌که آیا وجوب زکات صرفاً با نگهداری مال حاصل می‌شود، مانند محصولات کشاورزی، یا پس از گذشت مدتی، مانند طلا و نقره، را توضیح دادند. در نتیجه، بر اساس این تبیین سنت، زکات تنها از اموالی گرفته می‌شود که سنت چگونگی و زمان گرفتن آن را روشن کرده است؛ و آن اموالی که زکات بر آن‌ها واجب است همین‌هاست و هر چیز دیگر زکاتی بر آن واجب نیست. بلکه به سبب ندانستن زمان وجوب، یا مقدار آنچه باید گرفته شود، یا نصابی که پس از آن زکات واجب می‌گردد، اصلاً نمی‌توان از غیر آنچه شریعت تبیین کرده، زکات گرفت.

The response is that this text is summarised (Mujmal) and requires clarification, and the Sunnah clarified it comprehensively like interest, since the prohibition regarding interest came summarised and the Sunnah explained it, so it cannot be said that interest is prohibited in everything since the prohibition was general, rather it is said that interest is prohibited in usurious wealth which the Sunnah came and explained since the text was summarised and the Sunnah explained it, and so there is no interest in anything else. In the same manner it cannot be said that Zakah is obligatory in everything since the order for it came in a general form, but rather it is said that Zakah is obligatory in the wealth which the Sunnah came and explained the Nisab of the Zakah for, and in that manner explained the categories of wealth that Zakah is taken from. This is since Allah (swt) gave a general summarised order for Zakah, and did not explain the amount which should be taken nor when it should be taken, and so the narrations came and explained the obligatory amounts due, the Nisab after which these amounts become due, when they would be obligatory, and whether it would become due simply due to it being held such as with crops or after a period of time such as with gold and silver. Consequently Zakah is taken according to this explanation from the Sunnah, and so the wealth which the Sunnah explained how and when Zakah is taken from is the wealth upon which Zakah is due, and anything else has no Zakah due upon it. Rather, it cannot be taken from it in any way since the time of when it would be due is not known, or the amount to be taken, or the Nisab after which it would become due, and so it would not be at all possible to take from anything other than what the Shari’ah explained.

پیامبر خدا ﷺ دربارهٔ زکات بر الاغ‌ها پرسیده شد و فرمودند: «در این باره چیزی جز این آیه بر من نازل نشده است: {پس هرکس به اندازهٔ ذرّه‌ای کار نیک کند آن را خواهد دید، و هرکس به اندازهٔ ذرّه‌ای کار بد کند آن را خواهد دید}» (سورۀ الزلزله، آیات ۷ و ۸) [متفق علیه]. او دربارهٔ اسب‌ها نیز پرسیده شد، چنان‌که در روایت ابوهریره آمده است. این موضوع استثنا نبود، بلکه صرفاً پاسخی به یک پرسش بود. و این را نمی‌توان چنین تلقی کرد که پیامبر ﷺ بردگان، اسب‌ها و الاغ‌ها را از اموال مشمول زکات مستثنا کرده و گفته باشد: «بر اینها زکات نیست و زکات بر تمام اموال واجب شده است»، زیرا این برداشت کاملاً با متون شرعی در این موضوع در تعارض است. در متون هیچ استثنایی نقل نشده است، چون استثنا آنگاه رخ می‌دهد که یک حکم کلی وجود داشته باشد و در همان متن، یعنی در همان جمله، با یکی از ابزارها یا شیوه‌های استثنا، بخشی از آن کنار گذاشته شود. برای نمونه: «مردم آمدند جز محمد»، یا: «زکات بر همه چیز واجب شده جز اسب‌ها و بردگان». یا ممکن است استثنا آنگاه رخ دهد که متنی کلی وجود داشته باشد و متن خاص دیگری بیاید که کلیّت متن نخست را محدود کند و در نتیجه از آن استثنا شمرده شود؛ و این امر در متون مربوط به اسب‌ها، بردگان و الاغ‌ها وجود ندارد، زیرا متن مربوط به زکات، متنی مجمل بوده و سنت آن را تبیین کرده است. افزون بر این، روایت مربوط به اسب‌ها و بردگان به‌صورت یک جملهٔ کلی که سپس با یکی از ابزارهای استثنا از آن کنار گذاشته شود نیامده، بلکه جمله‌ای مستقل است و از این رو اطلاعی تلقی می‌شود، نه استثنا.

“The Messenger of Allah (pbuh) was asked about Zakah upon donkeys, and he said: “Nothing has come to me with respect to it except this verse – : “So whoever does an atom's weight of good will see it, And whoever does an atom's weight of evil will see it.” (TMQ 99:7) (agreed upon), and he was also asked about horses as mentioned in the narration of Abu Hurayrah. This was not an exception, rather it was simply an answer to a question, and this cannot be considered as the Messenger (pbuh) making slaves, horses and donkeys as exceptions to wealth and so saying: “there is no Zakah upon these and Zakah has been made obligatory upon all wealth”, since this completely contradicts the Shari’ah texts on the issue. There is no exception reported in the texts at all, because exception occurs if there is a general text regarding a rule, and in the same text, in other words, the same sentence, there is an exception made to that through one of the instruments or styles used to make an exception. For example: “the people came except Muhammad”, or: “Zakah has been obligated upon everything except for horses and slaves”. Or it could occur if there was a general text, and another specific text came which specified the generality of the first text and was thereby an exception from it, and this is not present in the texts regarding the horses, slaves and donkeys because the text regarding Zakah was a summarised (Mujmal) text and the Sunnah came and explained it. Additionally the narration regarding the horses and slaves did not come as a general sentence which was then made an exception to through the use of one of the instruments or styles of making exceptions, but it was rather a separate sentence and is, therefore, considered to be information and not an exception.

«رسول خدا ﷺ به ما دستور می‌داد که زکات آنچه را برای فروش آماده کرده‌ایم بپردازیم» (الحافظ در بلوغ المرام گفته است که ابوداوود آن را روایت کرده و سند آن کمی ضعف دارد). و از عمرو بن حمّاس از پدرش روایت است که گفت: «عمر به من دستور داد و گفت: زکات دارایی‌ات را بپرداز. گفتم: من جز لوله‌ها و ادویه مالی ندارم. گفت: آن‌ها را ارزش‌گذاری کن و سپس زکاتشان را بپرداز» (احمد، الشافعی و دیگران روایت کرده‌اند). این و روایات مشابه آن منتشر شد و هیچ‌یک از صحابه آن را انکار نکرد، و از این رو اجماع محسوب می‌شود. بر خود لوله‌ها و ادویه زکات واجب نیست و معمولاً به مقداری زیاد نگهداری نمی‌شوند که زکات بر آن‌ها واجب شود، مگر آن‌که برای تجارت انبار شده باشند؛ و این خود نشانه‌ای است که آن‌ها برای تجارت آماده شده بودند. اما مسئلهٔ سوم، که گرفتن زکات از هر صاحب‌مالی است، به این معناست که زکات از هر مسلمان، مرد یا زن، عاقل یا دیوانه، بالغ یا نابالغ گرفته می‌شود. در مورد مرد و زن، این امر از عمومیت متون آشکار است، زیرا زکات حقی است که به مال تعلق دارد و از جهت مال بودن، تنها تکلیفی است که از مال واجب می‌شود؛ به همین دلیل خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“The Messenger of Allah (pbuh) used to command us to pay the Zakah upon what we had prepared for sale” (Al-Hafiz said in Bulugh Al-Muram that Abu Dawud reported it and its chain has some weakness). And from ‘Amru b. Hamas from his father who said: “Omar commanded me and said: pay the Zakah on your propert, and so I said: I have no property other than pipes and condiment. So he said: value them and then pay the Zakah upon them” (reported by Ahmad, Al-Shafi’i and others). These and similar stories to this spread and no one amongst the companions rebuked it and so, therefore, it is considered to be an Ijma’. There is no Zakah due upon pipes and condiment themselves, and they are not normally possessed in such a big quantity such that there would Zakah due upon them unless they were amassed for trade, and so this is an indication that they were prepared for trading. As for the third issue, which is the taking of Zakah from every owner, this means that Zakah is taken from every Muslim, male or female, sane or insane, mature or prepubescent. With respect to male and female, this is apparent from the generality of the texts, since Zakah is a right connected to the wealth and it is the single duty due from the wealth from the angle of it being wealth, which is why Allah (swt) said:

او درباره اسلام میپرسید… تا اینکه گفت: و فرستادهی خدا ﷺ زکات (صدقهی واجب) را برای او بیان کرد. آن پرسنده پرسید: «آیا جز این، چیز دیگری بر من واجب است؟» فرستادهی خدا ﷺ فرمود: «نه، مگر آنکه به میل و اختیار خود صدقه دهی.» این نشان میدهد که وجوب، از آن جهت که مال است، بر ثروت قرار دارد و بدون توجه به اینکه آیا صاحب آن از نظر شرعی مکلف است یا نه. خداوند متعال بر مسلمانی که مالک ثروت است، از آن جهت که دارای مال است یا به عبارت دیگر ثروتمند است، واجبات بسیاری قرار داده است، مانند وجوب جهاد با مال، اطعام گرسنگان، پرداخت نفقات و جز آن. اما بر اموال مسلمانان هیچ حقی را واجب نکرده است جز یک حق که زکات است، و حقوق واجب بر مال را به همان محدود کرده و تحمیل هر حق دیگری بر آن را منع فرموده است. این نشان میدهد که وجوب از آن جهت که مال است بر ثروت حاکم است، بدون نگاه به اینکه صاحب آن مکلف باشد یا نه، و این دلیلی است بر اینکه زکات از مالی گرفته میشود، حتی اگر صاحبش مکلف نباشد؛ یعنی حتی اگر کودک یا دیوانه باشد. افزون بر این، هنگامی که خداوند متعال واجباتی را بر مسلمان، در مقام مالک ثروت، یعنی حقوقی مرتبط با مال، مقرر فرموده، آن واجبات بهطور کلی بر مسلمان لازم شدهاند، خواه مکلف باشد یا نه؛ مانند پرداخت نفقهی خویشاوندان نزدیک و همسران، هرگونه جریمه یا غرامت کیفری، و پرداخت ارزش آنچه تلف کرده است. پس همهی اینها بر کودک و دیوانه نیز واجباند، زیرا به مال مربوطاند، و زکات نیز همان حکم را دارد، چرا که حقی است مرتبط با مال. افزون بر این، پیامبر ﷺ فرمود:

“he was asking about Islam…till he said: And the Messenger of Allah (pbuh) (saw) told him about the Zakah (obligatory charity). The inquirer asked: "Am I obliged to pay anything besides this?" The Messenger of Allah (pbuh) (saw) said, "No, but whatever you pay voluntarily out of your own free will.” which indicate that the obligation is upon the wealth from the aspect of it being wealth, without any consideration as to whether the owner was legally responsible or not. Allah (swt) made many obligations upon the Muslim who owned wealth in his characteristic as someone who possessed wealth, or in other words, was rich, such as the obligation of Jihad with wealth, and finding the hungry, and paying expenses, and so on, but He (swt) did not obligate anything upon the wealth which was owned by Muslims except for one right which is Zakah, and restricted the obligatory rights over wealth to it and forbade any other right to be imposed upon it. This indicates that the obligation is empowered over the wealth in its aspect as wealth without looking at whether the owner was legally responsible or not, and this is a proof that wealth is what has Zakah taken from it, even if its owner was not legally responsible, in other words, even if they were a child or insane. Additionally, when Allah (swt) ordained obligations upon the Muslim, in his capacity as an owner of wealth, in other words, rights connected to wealth, they were obligated upon the Muslim generally irrespective of whether they were legally responsible or not, such as paying upkeep for close relatives and wives, and any criminal penalties or fines, and paying the value of anything which they destroyed, and so all of these are obligatory upon the child and the insane since they are connected to the wealth, and the Zakah is the same since it is a right connected to wealth. Above and beyond that, the Prophet said:

«ما گفتیم: ای فرستادهٔ خدا (درود خدا بر او)، برخی از کسانی که زکات جمع می‌کنند، بیش از آنچه واجب است جمع می‌کنند؛ آیا می‌توانیم دارایی خود را به اندازهٔ آن پنهان کنیم؟ فرمود: نه.» (ابوداود و عبدالرزاق آن را روایت کرده‌اند و المنذری بر آن تعلیقی نگذاشته است). پس این دلیل است که زکات به خلیفه پرداخت می‌شود و اوست که کارگزاران و عاملان خود را برای جمع‌آوری آن می‌فرستد، سپس بنا بر رأی و اجتهاد او در موارد مشخص‌شده مصرف می‌شود؛ از همین رو جای نگهداری آن بیت‌المال است. اما این تنها برای نگهداری زکات است، زیرا زکات جز در موارد تعیین‌شده هیچ‌جا مصرف نمی‌شود، و از این رو در بخشی ویژه قرار می‌گیرد. پس با آنکه زکات از درآمد بیت‌المال است، چون به خلیفه پرداخت می‌شود و اگر مردم در پرداخت آن تأخیر کنند مجازات می‌شوند، با این حال بنا بر رأی و اجتهاد او بی‌قید و شرط مصرف نمی‌شود، بلکه رأی و اجتهاد او در چارچوب آن موارد محدود است، یا محدود به مستحقان زکات است و نه چیز دیگر. اما مسئلهٔ پنجم: اینکه زکات جز به افراد مشخصی که اوصاف و شمارشان تعیین شده مصرف نمی‌شود، از آن روست که خداوند (سبحانه و تعالی) مشخص کرده که زکات به چه کسانی داده شود و مصرف آن را به کسانی که خود تعیین کرده محدود ساخته است؛ خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“We said: O Messenger of Allah (pbuh), some people who collect Zakah collect more than is due, can we hide our property to that proportion? He said: no.” (reported by Abu Dawud and ‘Abd Al- Razzaq, and Al-Mundhiri did not comment upon it). So this is proof that the Zakah is paid to the Khalifah and he is the one who sends his governors and workers to gather it, and then it is spent upon the specified aspects according to his opinion and Ijtihad, which is why the place for safekeeping it is the Bayt Al-Mal. However this is simply to store the Zakah since it cannot be spent anywhere except upon the areas specified, and, therefore, it is placed in a special section. So even though Zakah is from the income of the Bayt Al-Mal since it is paid to the Khalifah, and people are punished if they defer paying it, it is not spent unrestrictedly according to his opinion and Ijtihad, but rather his opinion and Ijtihad is restricted within the aspects, or restricted to those deserving of Zakah alone and nothing else. As for the fifth issue: the fact that it is not spent except upon the specific individuals whose characteristics and numbers have been defined, is because Allah (swt) specified whom Zakah can be given to and limited its spending to those whom He (swt) had defined; Allah (swt) said: