لشکر پرچم‌ها و بیرق‌ها دارد، و رئیس دولت (خلیفه) پرچم‌ها را به کسی می‌دهد که او را برای رهبری لشکر منصوب می‌کند، در حالی که بیرق‌ها را فرماندهان لشکرهای کوچک (فرماندهان لواء) فراهم می‌کنند.

The Army is given banners and flags and the Head of State (the Khalifah) gives the banners to whomever he appoints to lead the Army, whereas the flags are provided by the brigadiers.

۱. اللواء (پرچم بزرگ/بیرق) و الرایة (علم) – از نظر لغوی، هر دو به معنای العَلَم (نشانه) آمده‌اند، چنان‌که در قاموس المحیط ذکر شده است. شریعت برای هر یک از آن‌ها، از نظر کاربرد، معنای شرعی‌ای داده است، به این شرح:

1. Al-Liwa’ (banner) and Al-Rayah (flag) – from the linguistic angle, they both mean Al-’Alam (sign) as mentioned in the Al- Muhit dictionary. The Shari’ah gave each of them, in terms of usage, a Shari’ah meaning along the following manner:

پرچم سفید است و بر آن با رنگ سیاه نوشته شده است: «لا إله إلا الله، محمد رسول الله»، و آن به امیر یا فرمانده لشکر داده می‌شود. این پرچم برای مشخص کردن جایگاه او به کار می‌رود و پیروی از جایگاه او می‌شود. دلیل بر وابسته بودن پرچم به امیر لشکر:

The Banner is white: written upon it La Ilaha Illa Allah, Muhammad Rasul Allah in black, which is given to the Amir or leader of the Army. It is used to identify his position, and follows the position. The evidence for attaching the banner to the Amir of the Army:

. » دَخَلَ مَكَّةَ يَ وْمَ الْفَتْحِ وَلِوَاؤُهُ أَبْ يَضُ أَنَّ النَّبِيَّ « .

. » دَخَلَ مَكَّةَ يَ وْمَ الْفَتْحِ وَلِوَاؤُهُ أَبْ يَضُ أَنَّ النَّبِيَّ « .

«پیامبر (پ‌ب‌و‌ح) در روز فتح، وارد مکه شد و پرچمش سفید بود» که ابن ماجه از جابر روایت کرده است، و در آن روز رسول خدا ﷺ فرمانده لشکر بود. همچنین، رسول خدا ﷺ پرچم‌ها را به فرماندهان لشکرهایی که اعزام می‌کرد، می‌بست، چنان‌که در کتاب «عیون الأثر فی فنون المغازی والشمائل والسیر» از امام حافظ ابی الفتح، معروف به ابن سید الناس، که در سال ۷۳۴ هجری درگذشت، آمده است. او گفته است: «...روز دوشنبه، چهار روز مانده به ماه صفر سال یازدهم هجرت، رسول خدا ﷺ به مردم دستور داد تا برای جنگ با رومیان آماده شوند. چون روز بعد فرا رسید، اسامة بن زید را فراخواند و به او گفت: به همان جایی برو که پدرت کشته شد، پس اسب‌ها را آماده کن و تو فرمانده لشکر هستی... و چون روز چهارشنبه شد، رسول خدا ﷺ به درد افتاد... سپس چون روز پنجشنبه فرا رسید، پرچمی سفید به اسامه داد و فرمود: به سوی جهاد در راه خدا بیرون رو و با کسانی که به خدا کفر ورزیده‌اند بجنگ، پس با پرچم بسته‌شده بیرون رفت...» پرچم سیاه است و بر آن، به رنگ سفید، «لا إله إلا الله، محمد رسول الله» نوشته شده است. این پرچم به فرماندهان بخش‌های لشکر (تیپ، یگان و جز آن) داده می‌شود. دلیل آن این است که در خیبر، رسول خدا ﷺ در نقش فرمانده لشکر فرمود:

“The Prophet (phuh) entered Makkah on the Day of Conquest and his banner was white” reported by Ibn Maja from Jabir, and on that day the Messenger (pbuh) was the leader of the Army. In the same way, the Messenger of Allah (pbuh) used to attach the banners to the leaders of the armies that he sent out, as has been mentioned in “‘Uyun Al-Athar fi Funun Al-Maghazi Wal- Shama’il Wal-Siyar” by Imam Al-Hafiz Abi Al-Fateh who is known by the name Ibn Sayyid Al-Nas who died in 734 AH, where he stated “...on Monday, four days before Safr of the eleventh year of Hijrah, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the people to prepare to fight against the Romans. When it was the next day, he called Usamah Bin Zayd, and said to him go to the place your father was killed, so prepare the horses and you are the Amir of the Army…and so when it was Wednesday the Messenger of Allah (pbuh) began to feel pain…then when it was Thursday he gave a white banner to Usamah, then he said go out on the expedition in the path of Allah, and fight those who disbelieved in Allah, and so he went out with the banner tied…” The Flag is black: written upon it La Ilaha Illa Allah, Muhammad Rasul Allah in white, which is given to the heads of the divisions of the Army (brigade, unit, etc.). The evidence is that during Khaybar in his role as the leader of the Army, the Messenger (pbuh) said,

. لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ، أَوْ لَيَأْخُذَنَّ الرَّايَةَ، غَدًا رَجُلاً يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ، أَوْ قَالَ « يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، يَ فْتَحُ اللَّهُ عَلَيْهِ، فَإِذَا نَحْنُ بِعَلِيٍّ وَمَا نَ رْجُوهُ، فَ قَالُوا: هَذَا عَلِ ي، » الرَّايَةَ، فَ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَأَعْطَاهُ رَسُولُ اللَّهِ .

. لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ، أَوْ لَيَأْخُذَنَّ الرَّايَةَ، غَدًا رَجُلاً يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ، أَوْ قَالَ « يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، يَ فْتَحُ اللَّهُ عَلَيْهِ، فَإِذَا نَحْنُ بِعَلِيٍّ وَمَا نَ رْجُوهُ، فَ قَالُوا: هَذَا عَلِ ي، » الرَّايَةَ، فَ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَأَعْطَاهُ رَسُولُ اللَّهِ .

«فردا پرچم را خواهم داد، یا فردا پرچم را به دست مردی خواهد داد که خدا و پیامبرش او را دوست دارند، و (خیبر) به دست او فتح خواهد شد (با یاری خدا).» در حالی که هر یک از ما امیدوار بود که پرچم را داشته باشد، گفته شد: «این علی است.» و پیامبر ﷺ پرچم را به او داد و خیبر به دست او فتح شد (با یاری خدا). (متفق علیه از سلمة بن الأکوع). علی (رض) در آن زمان فرمانده یک گردان یا لشکر از ارتش به شمار می‌رفت. همچنین در روایت حارث بن حسّان البکری نیز چنین آمده است.

“I will give the flag tomorrow, or tomorrow the flag will be taken by a man who is loved by Allah and His Prophet (phuh) , and (Khaibar) will be conquered through him, (with Allah's help)" While every one of us was hopeful to have the flag, it was said, "Here is `Ali" and the Prophet (phuh) gave him the flag and Khaibar was conquered through him (with Allah's Help)” (agreed upon from Salama b. Al-Akwa’). ’Ali (ra) at that time was considered as the head of a battalion or brigade of the Army. Similarly in the narration from Al-Harith Bin Hassan Al-Bakri,

. على المنبر، وبلال قائم بين يديه، متقلد قدمنا المدينة فإذا رسول الله « وإذا رايات سود، فسألتُ : ما هذه الرايات؟ فقالوا: عمرو ، السيف بين يدي الرسول » بن العاص قدم من غزاة .

. على المنبر، وبلال قائم بين يديه، متقلد قدمنا المدينة فإذا رسول الله « وإذا رايات سود، فسألتُ : ما هذه الرايات؟ فقالوا: عمرو ، السيف بين يدي الرسول » بن العاص قدم من غزاة .

“ما به مدینه آمدیم و پیامبر ﷺ را دیدیم که بر منبر بود، و بلال با شمشیرش در برابر ایشان ایستاده بود، و پرچم‌های سیاه در برابر پیامبر ﷺ بود. پرسیدم: ‘این پرچم‌ها چیست؟’ گفتند: عمرو بن العاص از یک سریه تازه بازگشته است.” این را احمد در المسند و جاهای دیگر روایت کرده است، و در روایت الترمذی از الحارث بن حسان البکری آمده که او این عبارت را گفته است:

“We came to Madinah and saw the Prophet (phuh) on the pulpit, with Bilal standing in front of him holding his sword, and there were black flags in front of the Messenger (pbuh) . I asked ‘What are these flags?’ They said Amr Bin Al-’Aas has just arrived from an expedition” reported by Ahmad in Al-Musnad and elsewhere, and in the report of Al-Tirmidhi from Al-Harith Bin Hassan Al-Bakri he said the wording,

. قدمت المدينة فدخلت المسجد فإذا هو غاص بالناس وإذا رايات سود تخفق وإذا قلت ما شأن الناس؟ قالوا يريد أن يبعث بلال متقلد السيف بين يدي رسول الله » فإذا رايات سود « عمرو بن العاص وجها. فمعنى .

. قدمت المدينة فدخلت المسجد فإذا هو غاص بالناس وإذا رايات سود تخفق وإذا قلت ما شأن الناس؟ قالوا يريد أن يبعث بلال متقلد السيف بين يدي رسول الله » فإذا رايات سود « عمرو بن العاص وجها. فمعنى .

«به مدینه آمدم، وارد مسجد شدم و دیدم که مسجد پر از مردم است، و پرچم‌های سیاهی در اهتزاز بودند، و بلال شمشیری در برابر پیامبر ﷺ در دست داشت. گفتم: "چه خبر است؟" گفتند: "او می‌خواهد عمرو بن العاص را به جایی بفرستد."» معنای «پرچم‌های سیاه» این است که پرچم‌های زیادی با لشکر بود؛ و از آنجا که فرمانده لشکر یک نفر بود – و او عمرو بن العاص بود – این یعنی که باید با سران تیپ‌ها و یگان‌ها همراه بوده باشند.

“I came to Madinah, entered the Mosque and found it crowded with people, and there were black flags fluttering, and Bilal was holding a sword in front of the Prophet (phuh) . I said ‘What is the matter?’ They said: ‘He wants to send Amr Bin Al-’Aas to somewhere’”. The meaning of “black flags” is that there were many flags with the Army, and when the Amir of the Army was one person – and that was Amr Bin Al-’Aas, this means that they must have been with the heads of the brigades and units.

این‌گونه بود که پرچم‌ها به امیر لشکر و پرچم‌های دیگر به بقیه لشکر، یعنی بخش‌ها، تیپ‌ها و یگان‌ها، متصل می‌شد. بر این اساس، برای هر لشکر یک پرچم اصلی و تعداد زیادی پرچم فرعی وجود داشت.

This is how the banners were attached to the Amir of the Army, and the flags with the rest of the Army, its divisions, brigades and units. Accordingly, there is a single banner and many flags for each army.

بنابراین، پرچم‌ها نشانه‌ای برای امیر لشکر است و برای هیچ‌کس دیگر نیست، و درفش‌ها نشانه‌هایی‌اند که نزد سربازان است.

Therefore, the banners are a sign for the Amir of the Army and no one else, and the flags are signs with the soldiers.

۲. پرچم به امیر لشکر وابسته است و نشانهٔ جایگاه اوست؛ به بیان دیگر، با مقام امیر همراه است. اما در جریان نبرد، فرماندهٔ میدان جنگ، چه امیر لشکر باشد و چه فرمانده‌ای دیگر که از سوی امیر لشکر منصوب شده باشد، پرچم را برای حمل در طول درگیری در میدان نبرد دریافت می‌کند. به همین دلیل آن را «ام الحرب» (مادر جنگ) می‌نامند، زیرا فرماندهٔ میدان نبرد آن را در صحنهٔ جنگ حمل می‌کند.

2. The banner is attached to the Amir of the Army, and it is a sign for his position; in other words, it stays with the position of the Amir. As for during the battle, the leader of the battle, irrespective of whether it was the Amir of the Army or another leader who was appointed by the Amir of the Army, is given the flag to carry it during the fighting on the battlefield, and for this reason, it is called Umm Al-Harb (the mother of the war) since it is carried by the leader of the battle in the battlefield.

بر همین اساس، در مدتی که جنگ ادامه دارد، هر فرمانده نبرد پرچمی دارد، و این امری است که در آن زمان شناخته شده بوده است، و ادامه برافراشته بودن پرچم نشانه‌ای از قدرت فرمانده نبرد است. این بخشی از سازمان‌دهی اداری است که بر اساس آداب و رسوم جنگ لازم است.

For that reason for the duration for which the war takes place, each leader of a battle has a flag, and this is an issue known at that time, and the continuation of the flying of the flag is an evidence of the strength of the leader of the battle. It is part of the administrative organisation that is required according to the customs of war.

Lamenting the deaths of Zayd, Ja’far and Ibn Rawahah, the Messenger of Allah (pbuh) told the people before the soldiers delivered the news. . أَخَذَ الرَّايَةَ زَيْدٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَ ا جَعْفَرٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ « » رَوَاحَةَ فَأُصِيبَ .

Lamenting the deaths of Zayd, Ja’far and Ibn Rawahah, the Messenger of Allah (pbuh) told the people before the soldiers delivered the news. . أَخَذَ الرَّايَةَ زَيْدٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَ ا جَعْفَرٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ « » رَوَاحَةَ فَأُصِيبَ .

زید پرچم را گرفت و به شهادت رسید، سپس جعفر پرچم را گرفت و به شهادت رسید، و پس از او عبدالله بن رواحه پرچم را گرفت و به شهادت رسید» (روایت البخاری).

“Zayd took the flag and was martyred, so Ja’far took the flag and was martyred, and so ’Abdullah Bin Rawahah took the flag and was martyred” (reported by Al-Bukhari).

به همین ترتیب، اگر جنگ در حال وقوع باشد و فرمانده لشکر در میدان نبرد خود خلیفه باشد، برافراشتن پرچم (لِوا) در میدان نبرد جایز است و نه صرفاً علم (رایت). در سیره ابن هشام روایت شده که در نبرد بزرگ بدر، هم لِوا و هم رایت در میدان نبرد حضور داشتند. در سیره آمده است: «ابن اسحاق گفت: و پرچم (رایت) به مصعب بن عمیر بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار داده شد. ابن هشام گفت: و آن سفید بود... و ابن اسحاق گفت: و دو پرچم سیاه پیش روی رسول خدا ﷺ بود: یکی با علی بن ابی طالب که عقاب نام داشت، و دیگری با برخی از انصار.»

In the same manner, if the war is taking place and the leader of the Army in the battlefield is the Khalifah himself, then it is permitted for the banner to be raised in the battlefield and not simply the flag alone. It is reported in the Sirah of Ibn Hisham that in the major Badr battle, both the banner and the flag were present on the battlefield. It is reported in the Sirah “Ibn Ishaq said: and the banner was given to Mus’ab Bin ’Umayr Bin Hashim Bin ’Abd Manaf Bin ’Abd Al-Dar. Ibn Hisham said: and it was white…and Ibn Ishaq said: and there were two black flags in front of the Messenger of Allah (pbuh) : one with ’Ali Bin Abi Talib which was called Al-’Uqab, and the other with some of the Ansar”.

اما در زمان صلح، یا پس از پایان نبرد، پرچم‌ها در ارتش میان یگان‌ها، تیپ‌ها و واحدها توزیع می‌شود و هر کدام پرچم خود را برمی‌افرازند… همان‌گونه که در روایت حارث بن حسان البکری درباره سپاه عمرو بن العاص آمده است.

As for during times of peace, or at the end of the battle, then the flags are distributed in the Army with the divisions, brigades and units raising them…as is mentioned in the narration of Al-Harith Bin Hassan Al-Bakri regarding the Army of Amr Bin Al-’Aas.

اولین پرچمی که در اسلام بسته شد، پرچم عبدالله بن جحش بود، و برای سعد بن مالک پرچمی سیاه با هلال سفید بسته شد. همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که داشتن پرچم و بیرق برای لشکر ضروری است، و خلیفه کسی است که پرچم‌ها را به هر کس که بر لشکر می‌گمارد، واگذار می‌کند. و در مورد پرچم‌ها، برای خلیفه یا فرماندهان لشکر (البریگادیرها) جایز است که آن‌ها را تقدیم کنند. روایت ام سلمه که رسول خدا ﷺ فرمود:

The first banner to be tied in Islam was the banner of ’Abdullah Bin Jahsh, and a black flag with a white crescent was tied for Sa’d b. Malik. All of this indicates that it is imperative that the Army has flags and banners, and that the Khalifah is the one who assigns the banners to whomever he assigns over the Army. As for the flags, it is permitted for the Khalifah or the brigadiers to present them. The narration of Umm Salamah that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُه ...، فَأَعْطَاهَا « » عَلِيّ اً .

. لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُه ...، فَأَعْطَاهَا « » عَلِيّ اً .

«سأعطي الراية غدًا رجلًا يحب الله ورسوله، ويحبه الله ورسوله ... فأعطاها عليًّا» يدل على جواز أن يعطي الخليفة الراية بنفسه. ويمكن أن يُفهم جواز أن يسلّم القادة الألوية للآخرين من حديث الحارث بن الحسن البكري الذي ذُكر فيه: «وإذا راياتٌ سود» ﷺ.

“I will give the flag to a man who loves Allah and His Messenger, and Allah and His Messenger love him ... He gave it ’Ali” shows the permissibility of the Khalifah doing so. The permissibility of the brigadiers presenting the flags to others can be understood from the narration of Al-Harith Bin Al-Hassan Al-Bakri which mentioned. . "وإذا راياتٌ سود" .

«کانت رایات سودٌ» یعنی: بودند پرچم‌هایی سیاه. معنای آن این است که پرچم‌های فراوانی همراه لشکر بود، در حالی که فرمانده‌ی واحد آن‌ها تنها یک نفر بود، که عمرو بن العاص بود. چه آن‌ها در حال بازگشت از یک غزوه باشند و چه در حال عزیمت به آن، این بدان معناست که پرچم‌ها نزد فرماندهان گردان‌ها بود، و هیچ دلیلی وجود ندارد که نشان دهد این پیامبر ﷺ بود که پرچم‌ها را به آنان داده است. با این حال، برای خلیفه جایز است که به فرماندهان لشکرها اختیار دهد تا پرچم‌ها را به فرماندهان گردان‌ها بدهند، و این برای انضباط مناسب‌تر است، هرچند که همه‌ی این‌ها در چارچوب آنچه جایز است، یعنی مباح، قرار می‌گیرد.

“there were black flags”, since its meaning is that there were many flags with the Army while they had a single leader, which was Amr Bin Al-’Aas. Irrespective of whether they were returning from or leaving for an expedition, this means that flags were with the heads of the brigades, and there is nothing to indicate that it was the Messenger (pbuh) who appointed the flags to them. However, it is permitted for the Khalifah to give the brigadiers the power to give the flags to the brigade heads, and this is more appropriate for discipline, even though all of this falls under what is permitted, or in other words, Mubah.