تمام پیمان‌ها و معاهدات نظامی (با دولت‌های دیگر) به‌طور کامل ممنوع است، همراه با هر آنچه از همان نوع است یا به آن‌ها مربوط می‌شود، مانند معاهدات و توافق‌های سیاسی که اجارهٔ پایگاه‌های نظامی و فرودگاه‌های نظامی را در بر می‌گیرد. انعقاد معاهدات حسن همجواری، و معاهدات اقتصادی، تجاری، مالی، فرهنگی و آتش‌بس مجاز است.

All military treaties and pacts (with other States) are completely prohibited, along with anything of their type, or connected to them such as political treaties and agreements covering the leasing of military bases and airfields. It is permitted to conclude good neighbour relations, economic, commercial, financial, cultural and armistice treaties.

تعریفِ «معاهدات»: معاهدات توافق‌نامه‌هایی هستند که دولت‌ها میان خود با هدفِ تنظیمِ یک رابطهٔ مشخص و تعیینِ قواعد و شرایطی که آن رابطه تابعِ آن‌هاست، منعقد می‌کنند. فقهای اسلامی این اصطلاح را «المُوادَعات» نامیده‌اند، و دلیلِ جوازِ انعقادِ معاهدات میان مسلمانان و کافران، سخنِ خداوند (سبحانه و تعالی) است:

The definition of: “treaties” is that they are agreements that States conclude between themselves with the goal of organising a specific relationship and defining the rules and conditions which that relationship submits to. The Islamic jurists used the term: “Al- Muwada’at”, and the evidence for the permissibility of concluding treaties between the Muslims and disbelievers are the words of Allah (swt):

«إِلَّا الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلَىٰ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَاقٌ» (القرآن الكريم، ٤:٩٠) و: «وَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰ أَهْلِهِ» (القرآن الكريم، ٤:٩٢)، و: «وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَىٰ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَاقٌ» (القرآن الكريم، ٨:٧٢)، و کلمه «الميثاق» که در این آیات به کار رفته، به معنای پیمان‌ها است. پیامبر ﷺ با کافران چندین پیمان منعقد کرد، اما برای صحت انعقاد پیمان، این شرط لازم است که موضوعی که قرارداد بر آن بسته می‌شود، چیزی باشد که شریعت آن را مجاز دانسته باشد. انواع گوناگونی از پیمان وجود دارد، از جمله پیمان‌های غیرسیاسی و پیمان‌های سیاسی.

“Except for those who take refuge with a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 4:90) and: “And if he was from a people with whom you have a treaty - then a compensation payment presented to his family.” (TMQ 4:92), and: “And if they seek help of you for the religion, then you must help, except against a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 8:72), and the word Al-Mithaq used in the verses means treaties. The Messenger (pbuh) concluded several treaties with the disbelievers, however it is a precondition for the validity of the contracting of the treaty that the subject that the contract was upon was something that the Shari’ah had permitted. There are various types of treaties, such as non-political and political treaties.

غیر سیاسی معاهدات وہ معاہدے ہیں جو دو ریاستوں کے درمیان ایک خاص معاملے کے بارے میں ان کے تعلقات کی نوعیت متعین کرتے ہیں، جیسے مالی، اقتصادی، تجارتی، صنعتی اور ثقافتی تعلقات، اور اسی طرح کی دوسری چیزیں۔ چنانچہ انہیں شریعت کی روشنی میں ان کے موضوع کے مطابق دیکھا جاتا ہے، اور اس موضوع سے متعلق شرعی احکام ان پر لاگو ہوتے ہیں۔ اسی لیے اقتصادی معاہدے جائز ہیں، کیونکہ کرائے اور بین الاقوامی تجارت سے متعلق احکام ان پر لاگو ہوتے ہیں، اور تجارتی معاہدے بھی جائز ہیں، کیونکہ خرید و فروخت اور بین الاقوامی تجارت سے متعلق احکام ان پر لاگو ہوتے ہیں، اور مالی معاہدے جائز ہیں، کیونکہ صرف (کرنسی کے تبادلے) کے احکام ان پر لاگو ہوتے ہیں، اور ثقافتی معاہدے جائز ہیں، کیونکہ تعلیم و تدریس سے متعلق احکام علمی مواد کے پہلو سے، اور ان یقینی و ظنی نتائج کے پہلو سے لاگو ہوتے ہیں جو ان کے سیکھنے اور سکھانے سے پیدا ہوتے ہیں۔

Non-political treaties are the agreements which specify the manner of the relationship between the two States with respect to a particular issue between the two of them such as financial, economic, commercial, industrial and cultural relationships, and anything else similar, and so these are considered in the light of the Shari’ah according to their subject, and the Shari’ah rules connected to that subject are applicable. That is why economic treaties are permitted, since the rules regarding renting and international commerce are applicable, and commercial treaties are also permitted, since the rules regarding selling and international commerce are applicable, and financial treaties are permitted, since the rules of exchange apply, and cultural treaties are permitted since the rules regarding education and teaching apply from the angle of scientific material, and from the angle of definite and speculative results which are produced by learning and teaching them.

سه دسته از پیمان‌های سیاسی وجود دارد:

There are three categories of political treaties:

نخست، آن‌چه جایز است، یعنی آن‌هایی که به ماهیت دولت آسیبی نمی‌زنند، و اقتدار داخلی و بین‌المللی آن را کاهش نمی‌دهند، و هیچ سلطه‌ای برای کافر بر آن قرار نمی‌دهند، مانند پیمان‌های صلح و آتش‌بس - پیامبر ﷺ در پیمان آتش‌بس حدیبیه با قریش پیمان آتش‌بس منعقد کرد.

Firstly, those that are permitted, which are those that do not affect the nature of the State, and do not decrease its domestic and international authority, and do not give the disbeliever any authority over it, such as peace and armistice treaties - the Messenger (pbuh) concluded an armistice treaty with the Quraysh in the armistice treaty of Hudaybiyah.

همچنین پیمان‌هایی که بر عدم تعرض به یکدیگر باشد جایز است؛ پیامبر ﷺ با بنی ضمره و بنی مدلج پیمان عدم تعرض بست. به همین ترتیب، پیمان‌هایی بر روابط دوستانه نیز جایز است، زیرا پیامبر ﷺ با یهودیان پیمان روابط دوستانه منعقد کرد، و همین‌طور دیگر موارد.

Also permitted are treaties to not commit acts of aggression against one another; the Messenger (pbuh) concluded treaties to not commit acts of aggression with Bani Damra and Bani Mudlij. In the same manner, treaties upon friendly relations are permitted since the Messenger (pbuh) concluded a treaty upon friendly relations with the Jews and so on.

دسته دوم از معاهدات، آن‌هایی هستند که برای دولت، در صورتی که در موقعیت دشواری و تنگنا قرار داشته باشد، ضروری‌اند و این‌ها مجاز هستند؛ مانند معاهده‌ای برای گرفتن جزیه از دولتی در حالی که آن دولت همچنان تحت نظام کفر اداره می‌شود، یا معاهده‌ای با دولتی که در ازای بی‌طرفی‌اش در برابر ما، به آن پول می‌دهیم.

The second category of treaties are those which are necessary for the State if it is in a position of difficulty and constraint, and these are permitted, such as a treaty to take Jizya from a State while it remains ruled by a Kufr system, or a treaty with a State giving it money in exchange for its neutrality with us.

سومین دسته، آن معاهداتی است که ممنوع‌اند، مانند معاهدات حمایت، یا بی‌طرفی دائمی، و معاهداتی که مرزهای دائمی را تعیین می‌کنند، و معاهدات اجارهٔ فرودگاه‌ها و پایگاه‌های نظامی، و هر چیز مشابه دیگر. این معاهدات جایز نیستند، زیرا موضوع معاهده جایز نیست؛ چرا که حمایت به کافر سلطه بر مسلمانان می‌دهد و امنیت مسلمانان را امنیت کفر قرار می‌دهد. بی‌طرفی دائمی جایز نیست، زیرا از اقتدار مسلمانان می‌کاهد. تعیین مرزهای دائمی جایز نیست، زیرا به معنای ترک حمل دعوت اسلام و تعطیل احکام جهاد است. اجارهٔ فرودگاه‌ها جایز نیست، زیرا به کافران سلطه بر دار الإسلام می‌دهد و همین حکم در مورد پایگاه‌های نظامی نیز صادق است.

The third category are those treaties which are prohibited, such as treaties of protection, or permanent neutrality and treaties which delineate permanent borders, and those for leasing airfields and military bases and anything else similar. These treaties are not permitted, because the subject of the treaty is not permitted, since protection gives the disbeliever authority over the Muslims, and makes the security of the Muslims the security of disbelief (Kufr). Permanent neutrality is not permitted, because it reduces the authority of the Muslims. Delineating permanent borders is not permitted because it means not carrying the call to Islam and the suspension of the rules of Jihad. Leasing airfields is not permitted because it gives the disbelievers authority over Dar Al-Islam and the same applies to military bases.

درباره پیمان‌های نظامی، آنها به دلیل سخن پیامبر ﷺ حرام‌اند:

As for military treaties, they are forbidden due to the words of the Prophet :

.» لا تَسْتَضِيئُوا بِنَارِ الْمُشْرِكِيَ «.

.» لا تَسْتَضِيئُوا بِنَارِ الْمُشْرِكِيَ «.

«از آتش مشرکان روشنایی مگیرید» (روایت احمد و نسائی)، و آتشِ هر قوم کنایه از ساختار و تشکیلات آنان در جنگ است. همچنین به سبب سخن ایشان نیز حرام است:

“Do not take light from the fire of the polytheists (the Mushrikin)” (reported by Ahmad and Al-Nasa’i), and the fire of a people is a metaphor for their structure in war. It is also forbidden due to his words :

. » فَلَنْ أَسْتَعِيَ بُِِشْرِكٍ «.

. » فَلَنْ أَسْتَعِيَ بُِِشْرِكٍ «.

«من از مشرک کمک نمی‌خواهم» (روایت مسلم از عایشه رضی‌الله عنها). و از عایشه رضی‌الله عنها در سنن ابی‌داوود و ابن ماجه:

“I do not seek help from a polytheist (Mushrik)” (reported by Muslim from Aisha(ra)). And from Aisha(ra) in Abu Dawud and Ibn Maja:

.» إِنَّا لا نَسْتَعِيُ بُِِشْرِكٍ «.

.» إِنَّا لا نَسْتَعِيُ بُِِشْرِكٍ «.

«ما به کمک هیچ مشرکی نیازی نداریم» و سخن او:

“We do not want any help from a polytheist (Mushrik)” and his words:

. » لاَ نَسْتَعِيُ بِالْكُفَّارِ عَلَى الْمُشْرِكِيَ «.

. » لاَ نَسْتَعِيُ بِالْكُفَّارِ عَلَى الْمُشْرِكِيَ «.

«ما از کافران برای مقابله با مشرکان یاری نمی‌جوییم» (روایت‌شده توسط ابن أبی شیبه از سعید بن المنذر).

“We do not seek help from the disbelievers against the polytheists” (reported by Ibn Abi Shayba from Sa’id b. Al- Mundhir).

در باره آنچه احمد و ابوداود از ذی مخمر روایت کرده‌اند که گفت: از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود: «تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ».

With regard to what is reported by Ahmad and Abu Dawud from Dhi Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say: .» تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.

«تُصالِحُونَ الرُّومَ صُلْحًا آمِنًا، فَتَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِكُمْ»ﷺ؛ يعني کلامِ او:

“You will make a secure peace with the Byzantines, then you and they will fight an enemy behind them.” – his words:

. » تَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.

. » تَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.

«و أنتم و هم تقاتلون عدوًّا من ورائهم» را گرفته‌اند که منظور رومیانِ جداگانه است، نه دولت آنان، و این به خاطر آن است که ایشان فرمود:

“and you and they will fight an enemy behind them” is taken to mean individual Romans, and not their State, and that is because he said:

. » تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ «.

. » تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ «.

«تُصَالِحُونَ الرُّومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ» و«الصلح بين المسلمين والكفار» لا يكون إلا عند قبولهم الجزية والدخول تحت حكم المسلمين، إذ أمر الإسلام المسلمين أن يخيّروا الكفار الذين يقاتلونهم بين ثلاث: الإسلام، أو الجزية، أو الحرب. ولو كان الصلح قد وقع وكانوا كفارًا، لما أمكن ذلك إلا في حال دفعهم الجزية ودخولهم تحت راية الإسلام. فقوله: «تصالحون» دليل على أنهم كانوا تحت راية المسلمين، فيكونون أفرادًا في ذلك الوقت، ويؤيد ذلك ما جرى مع الروم، إذ قاتلهم المسلمون فهزموهم واستولوا على بلادهم، وإنما قاتل الروم المسلمين أفرادًا، ولم تقاتل الدولة الرومية مع الدولة الإسلامية عدوًّا آخر من ورائها. وهذا يؤكد أن المقصود بالحديث أفراد الروم لا الدولة، ويجب حمله على هذا الوجه للجمع بين الأدلة كلها، كما هو معلوم في أصول الفقه، فإن الجمع بين الدليلين أولى من إهمال أحدهما، ولا يُلجأ إلى الترجيح بين الأدلة إلا إذا تعذّر الجمع بينها. وعليه يتبيّن أنه لا يوجد دليل يبيح الاستعانة بالمشركين بوصفهم دولة، بل الأدلة صريحة في المنع من ذلك دون أي قيد.

“You will make a secure peace with the Byzantines, and you will fight” and the treaty between the Muslims and disbelievers is only when they accept the Jizya and to enter under the rule of the Muslims, since Islam ordered the Muslims to give the disbelievers they fight the choice between three: Islam, Jizya or war. If the treaty occurred and they were disbelievers, this could not happen except in the situation they were paying Jizya and their falling under the Islamic flag. So, therefore, his words: “you will make a treaty” is an indication that they were under the flag of the Muslims, and so they would be individuals at that time, and this is supported by what happened with the Romans. The Muslims fought and defeated them, and occupied their lands, and the Romans fought with the Muslims as individuals, but the Roman State did not fight alongside the Islamic State against another enemy behind them. This confirms that what is meant by the narration is individual Romans, and not as a State, and it is obligatory to interpret it in this way in order to reconcile and use all of the evidences – as is well known in Usul Al-Fiqh, using the two evidences is better than voiding one of them, and there is no recourse to weighing the evidences unless reconciling them is not possible. Accordingly it is clear that there is no evidence which permits seeking the help of the polytheists as a State; rather the evidences are explicit against that without any restriction.

این‌ها دلایل این مقاله هستند.

These are the evidences for this Article.