قاضی تنها در جلسهٔ دادگاه می‌تواند حکم صادر کند، و هرگونه شهادت و سوگند تنها در جلسهٔ دادگاه قابل بررسی است.

The judge can only give a verdict in a court session, and any evidence and oaths can only be considered in the court session.

دلیلِ آن، همان است که عبدالله بن الزبیر روایت کرده و گفته است:

Its evidence is what is narrated by ‘Abd Allah Bin Al- Zubayr who said,

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

«پیامبر خدا ﷺ فرمود که دو طرف دعوا در برابر قاضی (میان دو دست او) بنشینند». (روایت احمد و ابوداود، با لفظی از ابوداود) [Ahmad, Abu Dawud]. این حدیث شیوه‌ای را که داوری در آن انجام می‌شود بیان می‌کند و خود شیوه‌ای مشروع است. باید شکلی مشخص برای انجام روند قضایی وجود داشته باشد، و آن این است که دو طرف دعوا در برابر حاکم بنشینند و این همان جلسه دادگاه خواهد بود. بنابراین، این امر شرط صحت روند قضایی است؛ یعنی لازم است جلسه‌ای مشخص وجود داشته باشد که داوری در آن انجام شود تا حکم معتبر باشد، و آن این است که دو طرف دعوا در برابر حاکم بنشینند. این موضوع با روایت علی (رض) نیز تأیید می‌شود، آنگاه که پیامبر خدا ﷺ به او فرمود:

“The Messenger of Allah (pbuh) commanded that the two litigants sit in front of the judge (between his hands) .” (reported by Ahmad and Abu Dawud with the wording from Abu Dawud). This narration explains the form in which judgement is carried out and it is a lawful form in itself. There must be a specific form in which the judicial process be conducted, which is for the two disputing parties to sit before the ruler, and this would be the court session. Therefore, this is a condition for the validity of the judicial process i.e. it is imperative that there be a specific assembly where the judgement is to be conducted for it to be a valid judgement and this would be for the two disputing parties to sit before a ruler. This is supported by the narration of Ali (ra) when the Messenger of Allah (pbuh) said to him:

. يَا عَلِيُّ، إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ بَ يْ نَ هُمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ « » كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ .

. يَا عَلِيُّ، إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ بَ يْ نَ هُمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ « » كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ .

«ای علی، هنگامی که دو طرف دعوا در برابر تو نشستند، تا زمانی که سخنان طرف دیگر را نشنیده‌ای، همان‌گونه که سخنان طرف نخست را شنیدی، حکم مده.» (به روایت احمد)، که شکل خاص گفتار او را نیز توضیح می‌دهد.

“O ‘Ali, When two litigants sit in front of you, do not decide till you hear what the other has to say as you heard what the first had to say.” (reported by Ahmad), which also explains the specific form with his words.

. إذَا جَلَسَ إيليكَ الخَصْمَا ي ن .

. إذَا جَلَسَ إيليكَ الخَصْمَا ي ن .

«هنگامی که دو طرف دعوا پیش روی تو بنشینند». پس جلسه دادرسی شرط اعتبار حکم است و به همین ترتیب شرط بررسی سوگندها نیز هست، به دلیل سخن رسول خدا ﷺ.

“when two litigants sit in front of you”. So the court session is a condition for the validity of the judgement, and in the same manner it is a condition for the consideration of the oaths, due to the words of the Messenger (pbuh).

. » وَلَكِنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ « .

. » وَلَكِنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ « .

«و الیمین علی من أنکر» (متفق علیہ از ابن عباس)، و او این صفت، یعنی صفت متہم بودن، را جز در جلسۂ دادگاه نخواهد داشت. به همین شکل، برای شہادت نیز اعتباری نخواهد بود مگر آنکہ در جلسۂ دادگاه ارائه شود، به سبب سخن رسول خدا ﷺ.

“and the oath is upon the one who was accused (defendant)” (agreed upon from Ibn Abbas), and he would not have this attribute, the attribute of being accused, except in a court session. In the same manner, there would be no consideration for evidence unless given in a court session, due to the words of the Messenger (pbuh).

. » الْبَ يِّ نَةُ عَلَى الْمُدَّعِي « .

. » الْبَ يِّ نَةُ عَلَى الْمُدَّعِي « .

«البَيِّنَةُ عَلَى الْمُدَّعِي» (روایت بیهقی با سندی صحیح، چنانکه ابن حجر گفته است)، و این صفت جز در جلسه دادگاه داده نمی‌شود.

“The onus of proof is upon the claimant (plaintiff)” (reported by Al-Bayhaqi with an authentic chain as Ibn Hajar said), and this attribute would not be given except in the court session.