الأرض العُشرية هي الأرض الواقعة في شبه الجزيرة العربية، والأرض التي كان مالكوها قد أسلموا وهم يملكونها، قبل أن تفتحها الدولة الإسلامية بالجهاد. أما الأرض الخراجية فهي كل أرض خارج شبه الجزيرة العربية فُتحت بالجهاد، سواءً بالحرب أو بمعاهدات الصلح. والأرض العُشرية مع منافعها مملوكة للأفراد، بينما الأرض الخراجية مملوكة للدولة، والأفراد يملكون منافعها. ولكل فرد الحق في أن يتبادل، بعقود شرعية، الأرض العُشرية ومنافع الأرض الخراجية. ويستطيع جميع الناس أن يرثوا هذه، كما يرثون سائر الأموال.

Tithed land (‘Ushriyyah) constitutes land within the Arabian Peninsula and land whose owners had embraced Islam, whilst possessing the land, before the Islamic State conquered them by Jihad. Taxed land (Kharajiyyah) is all land, other than the Arabian Peninsula, which was opened by jihad, whether through war or peace treaties. The ‘Ushriyyah land, together with its benefits, is owned by individuals, whereas the Kharajiyyah land is owned by the State, while individuals own its benefits. Every individual has the right to exchange, through Shari’ah contracts, the tithed land and the benefits of taxed land. All people can inherit these, the same as with all other wealth.

دلیل آن این است که زمین همانند مال است و اگر از راه جنگ به دست آمده باشد، همچون سایر غنایم جنگی، برای مسلمانان غنیمت به شمار می‌رود. این زمین، زمین خراجیه است و اختیار آن به بیت‌المال تعلق دارد. اما اگر ساکنان آن اسلام آورده باشند، در آن صورت همچون مال مسلمانان محسوب می‌شود که در مالکیت آنان است و آنان مسئول آن هستند؛ این زمین، زمین عُشریه است.

Its evidence is that land is the same as wealth, and is considered as booty for the Muslims if it was taken through war, similar to all the war booty. This would be the Kharajiyyah land and control of it belongs to the Bayt Al-Mal. If on the other hand, its inhabitants accepted Islam, then it would be considered like the wealth of the Muslims, owned by them and they are responsible for it, and this is the ‘Ushriyyah land.

و اما دلیل اینکه زمین نیز مانند سایر اموال غنیمت است، آنچه حفص بن غیاث از ابو ذئب از زهری روایت کرده که گفت:

As for the evidence as to the land being a booty like the rest of the wealth, Hafs b. Ghiyath narrated from Abu Dhi’b from Al- Zuhri who said:

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

«قضی رسول الله ﷺ أن من أسلم من أهل البحرين أن دماءهم وأموالهم محفوظة، إلا أرضهم، لأنها كانت غنيمة للمسلمين، إذ لم يُسلموا أولاً، بل قاوموا.» Note: The Persian reply above is in Arabic script as a rendering of the original Arabic-style quotation, which is what Persian readers would expect for a hadith-style quotation. Here is the fully Persian version: «پیامبر خدا ﷺ حکم فرمود که کسانی از مردم بحرین که مسلمان شدند، خون و اموالشان محفوظ است، جز زمینشان، زیرا آن زمین غنیمتی برای مسلمانان بود، چرا که آنان در آغاز اسلام نیاوردند، بلکه مقاومت کردند.» (از کتاب الخراج، یحیی بن آدم)

“The Messenger of Allah (pbuh) judged that the people who became Muslim from Bahrain have their blood and wealth protected, apart from their land, since it was a booty for the Muslims, as they did not embrace Islam at first and rather resisted” (from the book Al-Kharaj by Yahya b. Adam).

اما اینکه این زمین، مانند بقیه غنیمت، میان جنگجویان تقسیم نشد، به سبب اختلافی بود که دربارهٔ این حکم میان بلال و زبیر (رضی الله عنهما) از یک سو و عمر (رضی الله عنه) از سوی دیگر پیش آمد؛ و دلیل عمر (رضی الله عنه) قوی‌تر بود، و ده نفر از انصار و مهاجرین نیز از او پشتیبانی کردند. زبیر (رضی الله عنه) می‌پنداشت که سرزمین مصر که فتح شده بود باید مانند اموال منقول باشد که میان جنگجویان تقسیم می‌شود، اما عمر (رضی الله عنه) این نظر را رد کرد، هنگامی که عمرو بن العاص (رضی الله عنه) به او نامه نوشت، و او نیز در پاسخ چنین نوشت:

With respect to the fact that it is not split amongst the fighters like the rest of the booty, this is because of the difference which occurred regarding this rule between Bilal (ra) and Al- Zubayr (ra) on one side and Umar (ra) on the other, while the evidence of Umar (ra) was stronger, as well as his being supported by ten people from the Ansar and Muhajireen. Al-Zubayr (ra) thought that the land of Egypt which had been opened should be like the transferable wealth which was divided between the fighters, but Umar (ra) rejected this whenAmrf Bin Al-Aas (ra) wrote to him, and so he replied:

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

«آن را رها کنید تا فرزندان نسل بعد با آن بجنگند». به عبارت دیگر، این زمین دارایی نسل‌های مسلمان آینده خواهد بود. و بلال (رض) درباره سرزمین عراق همان نظر زبیر (رض) را داشت، و سعد (رض) در این باره به عمر (رض) نامه نوشت، پس عمر (رض) در پاسخ به او نوشت:

“leave it so that the children of the next generation will fight from it”. In other words, it will be property for the Muslim generations to come. And Bilal (ra) held the same opinion Al- Zubayr (ra) with respect to the land of Iraq, and so Sa’ad (ra) wrote to Umar (ra) about that so Umar (ra) replied to him:

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

«و زمینها و رودها را برای کارگرانش واگذارد تا بتواند به مسلمانان روزی رساند، زیرا اگر آن را میان حاضران تقسیم کنیم، برای کسانی که پس از ایشان می‌آیند چیزی باقی نخواهد ماند» (روایت شده توسط ابوعُبید در الأموال و ابویوسف در الخراج و یحیی بن آدم در الخراج، از یزید بن أبی حبیب). دلیل عمر (رضی الله عنه) برای این رأی، سخن خداوند (سبحانه و تعالی) بود:

“and leave the lands and rivers for its workers in order that it can provide for the Muslims, since if we divide it between those who are present, there will be nothing for those who come after them” (reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal and Abu Yusuf in Al-Kharaj and Yahya b. Adam in Al-Kharaj, from Yazid b. Abi Habib). Umar’s (ra) proof for this was the words of Allah (swt):

«و آنچه را که خداوند [از اموال آنان] به پیامبرش برگرداند، شما برای آن نه با اسب و نه با شتری [در لشکرکشی] نتاختید» (قرآن کریم ۵۹:۶)، سپس خداوند متعال فرمود: «[آن] از آنِ خدا و پیامبر، و خویشاوندان [پیامبر] و یتیمان و بینوایان و درراهماندگان است» (قرآن کریم ۵۹:۷)، سپس فرمود: «برای فقیران مهاجر» (قرآن کریم ۵۹:۸)، و سپس [خداوند] بدین بسنده نکرد تا دیگران را نیز بدیشان بپیوندد، پس فرمود:

“And what Allah (swt) restored [of property] to His Messenger (pbuh) from them - you did not spur for it [in an expedition] any horses or camels.” (TMQ 59:6), and then Allah (swt) said: “- It is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the needy and [stranded] traveller.” (TMQ 59:7), then said: “For the poor emigrants” (TMQ 59:8), and then was not content until others were joined to them and so said:

«و [نیز برای] کسانی [است] که پیش از ایشان در مدینه جای گرفته و ایمان آورده بودند؛ کسانی را که به سویشان هجرت کرده‌اند دوست می‌دارند.» (سوره حشر، آیه ۹) — مقصود از آنان انصار است، به طور خاص. سپس [عمر] خشنود نشد تا اینکه دیگران را نیز به ایشان ملحق کرد و فرمود: «و [نیز برای] کسانی [است] که پس از ایشان آمدند.» که عام است و همه کسانی را که پس از ایشان آمده‌اند دربر می‌گیرد. بدین ترتیب غنیمت برای همه کسانی که یاد شدند قرار داده شد. این بود دلیل عمر (رضی الله عنه) بر اینکه سرزمینی که ساکنانش اسلام نیاورده‌اند و از راه جنگ گشوده شده، باید تا روز قیامت ثروتی برای همه مسلمانان باشد، و اینکه امام، منافع آن را به نفع مردم در اختیار دارد. او با مسلمانان مشورت کرد و آنان اختلاف نظر داشتند. پس ده تن از بزرگان و معتمدان انصار را فراخواند: پنج تن از اوس و پنج تن از خزرج، و به ایشان فرمود: «من چنین دیده‌ام که زمین‌ها را با کشاورزانشان نگه دارم، و بر آنها خراج قرار دهم، و بر گردنشان جزیه‌ای باشد که می‌پردازند، تا این [درآمد] فیء‌ای برای مسلمانان جنگجو و نسل‌های پس از ایشان باشد. آیا این مرزها را نمی‌بینید که ناگزیر به مردانی نیاز دارند که نگهبان آن باشند؟ آیا این شهرهای بزرگ، مانند شام و جزیره و کوفه و بصره و مصر را نمی‌بینید که ناگزیر باید از لشکریان پر شوند و عطای آنان همواره جاری باشد؟ پس اگر زمین‌ها و کشاورزان تقسیم شوند، این‌ها از کجا عطا داده شوند؟»

“And [also for] those who were settled in Al-Madinah and [adopted] the faith before them. They love those who emigrated to them.” (TMQ 59:9) who are the Ansar specifically, and then was not content until others were joined to them and so said: “And [there is a share for] those who came after them.”, which is general encompassing everyone who came after them, and in this manner the booty was made for all of those mentioned. So this was Umar’s (ra) evidence regarding that the land whose inhabitants had not embraced Islam and was opened through conquest would become a wealth for all of the Muslims until the Day of Judgement, and that the Imam possesses its benefits for the sake of the people. He consulted with the Muslims, and they differed, and so he called for ten of the leaders and respected people from the Ansar, five from Al-Aws and the other five from Al-Khazraj, and he said to them: . وقد رأيت أن أحبس أرضين بعلوجها، وأضع فيها الخراج، وفي رقابهم « الجزية يؤدونها، فتكون فيئاً للمسلمين المقاتلة والذرية من بعدهم. أرأيتم هذه الثغور لا بد لها من رجال يلزمونها، أرأيتم هذه المدن العظام كالشام والجزيرة والكوفة والبصرة ومصر لا بد لها أن تشحن بالجي وش وإدرار العطاء لهم. فمن أين يعطى هؤلاء إذا »؟ قسمت الأرضون والعلوج .

«من چنین صلاح دیدم که کافران را بر همان زمین نگه دارم و بر آن خراج (مالیات زمین) قرار دهم، و جزیه‌ای بر گردنشان نهم تا بپردازند، و این برای مسلمانانی که جنگیدند و برای فرزندانشان پس از آنان غنیمتی باشد. آیا این مرزهایی را می‌بینید که به مردانی برای دفاع از آنها نیاز دارد؟ آیا این شهرهای بزرگ مانند شام، الجزیره، کوفه، بصره و مصر را می‌بینید که باید از سربازان پر شوند و بر آنها پول خرج شود؟ پس اگر زمین و کافران را تقسیم کنیم، پول را از کجا به دست خواهیم آورد؟» (به نقل از ابویوسف در کتاب الخراج). پس همه آنان گفتند:

“I thought I should keep the infidels on the land, and put a land tax (Kharaj) upon it, and a Jizya upon their necks to pay, and so it would be a booty for the Muslims who fought and for their offspring after them. Do you see these frontiers that require men to defend them?, do you see these large cities like As-Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra and Misr which have to be loaded with soldiers, and money has to be spent upon them?, so from where will we get the money if we divide the land and the infidels?” (As reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj) So all of them said:

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

«رأيُكَ رأيُنا، وما قلتَه ورأيتَه صحيح». ولذلك كان استدلالُ عمرَ (رضي الله عنه) بالآية، وكونُ ترك الأرض يعني أن تكون دخلاً مستمراً لبيت المال، دليلاً قوياً؛ وبناءً عليه اعتُبرت الأرضُ المفتوحة أرضاً خراجية، فكانت مملوكةً للدولة، ينتفع بها أهلُها.

“Your opinion is our opinion, what you have said and seen is correct”. Therefore, Umar’s (ra) citation of the verse and the reason that leaving the land would mean it would be continuous revenue for the Bayt Al-Mal was powerful evidence, and accordingly the land that was conquered was considered as a Kharajiyyah land; it was owned by the State and its inhabitants utilised it.

این حکم، صرف‌نظر از آن است که سرزمین از طریق جنگ و قهر فتح شده باشد، مانند سرزمین عراق، یا از طریق صلح و توافق، مانند شهر بیت‌المقدس. با این حال، در صورتی که سرزمین از راه توافق فتح شده باشد، اگر در آن توافق مقدار مشخصی از خراج تعیین شده باشد، به‌سبب سخن پیامبر ﷺ، رفتار بر اساس همان توافق واجب است:

This is the rule irrespective of whether the land was conquered through force such as the land of Iraq, or through agreement, such as the city of Bayt Al-Maqdis. However, in the situation that the land was conquered through agreement, if the agreement stipulated a certain amount of tax then it is obligatory to interact upon the basis of that agreement, due to the words of the Messenger (pbuh) :

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

«بے شک تم ایک قوم سے جنگ کرو گے، اور وہ اپنے مال کے ذریعے اپنی اور اپنی اولاد کی جان بچائیں گے، پھر وہ تم سے صلح کر لیں گے، تو ان سے اس کے سوا کچھ مت لینا، کیونکہ یہ تمہارے لیے جائز نہیں۔» ابو عُبید نے اس روایت کے بارے میں کہا: صلح کے ذریعے فتح کی گئی زمین میں سنت یہ ہے کہ اس سے طے شدہ مقدار سے زیادہ وصول نہیں کیا جائے گا، اگرچہ وہ اس سے زیادہ ادا کرنے کی استطاعت رکھتے ہوں، آپ ﷺ کے اس فرمان کی وجہ سے۔

“Truly you may fight a people, and they will save themselves and their children by their property, and then they conclude peace with you, so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”. Abu ‘Ubayd said regarding this narration: the Sunnah in the land opened by treaty is that it is not worked more than what was agreed, even if they were capable of more than that, due to his words:

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

«پس از آنان چیزی بیش از این نگیرید، زیرا برای شما روا نیست»، که ابوعُبید در کتاب الأموال روایت کرده است، و با وجود اینکه در سلسلهٔ سند راوی ناشناسی وجود دارد، یاران پیامبر ﷺ همگی بر این پای فشردند که سرزمینی را که با صلح گشوده شده است، طبق همان پیمانی که با آن گشوده شده بود، واگذارند، چنان‌که از این روایت برمی‌آید. «و مسلمانان به شروط خود پایبندند، مگر شرطی که حلال را حرام یا حرام را حلال کند.» که ترمذی روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، از کثیر بن عبدالله بن عمرو بن عوف مزنی از پدرش از جدش، و در اینجا به کار می‌رود.

“so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”, reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, and even though there is an unknown narrator in the chain, the companions all adhered to leaving the land opening by treaty according to the treaty it was opened with, as from the narration .» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا « . "And the Muslims will be held to their conditions, except the conditions that make the lawful unlawful, or the unlawful lawful.” which Al-Tirmidhi reported and said was Hasan Sahih, from Kathir b. ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amru b. Al-‘Awf Al-Muzani from his father from his grandfather, and is applied here.

اگر هیچ شرطی مطرح نشود، همانگونه که در مورد بیت المقدس اتفاق افتاد، آن سرزمین مانند زمینی تلقی می‌شود که با زور فتح شده، زیرا غنیمتی برای مسلمانان است.

If no condition is made as happened with Bayt Al-Maqdis then it is treated like the land which was conquered through force, since it is booty for the Muslims.

این احکام همگی در خارج از جزیرة العرب جاری است. اما جزیرة العرب، تمامی زمین‌هایش «عُشریّه» به شمار می‌رود، زیرا پیامبر ﷺ مکه را با زور فتح کرد و زمین آن را به ساکنانش واگذاشت و هیچ خراج زمینی بر ایشان مقرر نفرمود. این از آن روست که خراج بر زمین همانند جزیه بر فرد است، و از این رو در سرزمین عرب همان‌گونه که جزیه بر آنان مقرر نشد، خراج زمین نیز برقرار نگردید، زیرا مشرکان عرب را دو راه بیش نبود: یا اسلام آوردن، یا شمشیر.

All of this applies outside of the Arabian Peninsula. As for the Arabian Peninsula, all of its land is considered to be ‘Ushriyyah land since the Prophet conquered Makkah through force and left its land to its inhabitants, and did not impose any land tax upon them. This is because the tax is upon the land in the way that the Jizya is upon the individual, and so it is not established in the Arab land in the same way that no Jizya was established upon them, because the idol worshippers from the Arabs had the choice of either embracing Islam, or the sword:

«تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ» (الفتح: ۱۶)، و بر همین اساس، سرزمینشان «عُشْرِیَّة» است نه «خَرَاجِیَّة»، همانند هر سرزمینی که ساکنانش اسلام آوردهاند.

“You may fight them, or they will embrace Islam.” (TMQ 48:16), and, accordingly, their land is ‘Ushriyyah and not Kharajiyyah, just like any land whose inhabitants embraced Islam.

أرض «العُشْرِيَّة» تجب فيها الزكاة، وهي أن تأخذ الدولة عشرة في المائة من الناتج الفعلي إذا كانت تُسقى بالوسائل الطبيعية، وإذا كانت تُسقى بالسقي أو الري الصناعي فيُؤخذ خمسة في المائة من الناتج الفعلي. وروى مسلم عن جابر، قال:

The ‘Ushriyyah land has Zakah upon it, which is that the State takes 10 per cent of its actual produce if it is irrigated by natural means, and if it is irrigated by watering or industrial irrigation then 5 per cent of the actual produce is take. Muslim reported from Jabir who said:

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

«در آنچه با آب رودخانه‌ها یا باران آبیاری می‌شود یک‌دهم، و در آنچه با شتر آبیاری می‌شود یک‌بیستم پرداخت می‌شود.» این یک‌دهم زکات به شمار می‌رود و باید در بیت‌المال نهاده شود، و جز در یکی از هشت مصرفی که در آیه ذکر شده است، خرج نمی‌شود.

“A tenth is payable on what is watered by rivers, or rains, and a twentieth on what is watered by camels.”. This tenth is considered Zakah and is to be placed in the Bayt Al-Mal, and should not be spent except upon one of the eight categories mentioned in the verse:

«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِي الرِّقَابِ وَالْغَارِمِينَ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ ۖ فَرِيضَةً مِّنَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ» (التوبة: ۶۰). روایت شده است از الحاکم، البیهقی و الطبرانی، از روایت ابوموسی و معاذ، زمانی که پیامبر ﷺ آن دو را به یمن فرستاد تا مردم را مسائل دین بیاموزند، و چنین فرمود:

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller - an obligation [imposed] by Allah (swt). And Allah (swt) is Knowing and Wise.” (TMQ 9:60). It is reported from Al- Hakim, Al-Bayhaqi and Al-Tabarani from the narration of Abu Musa and Mu’adh when the Prophet sent them to Yemen, to teach the people the issues of the Deen, and so he said:

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

«زکات را تنها از این چهار محصول نگیرید: جو، گندم، کشمش و خرما.»

“Do not take any Zakah except on these four crops: barley, wheat, raisins and dates.”.

در مورد زمین‌های خراجیه، مالیات خراج اعمال می‌شود. دولت مبلغ معینی را از مالک زمین می‌گیرد که بر اساس محصول تقریبی زمین در اوضاع و احوال معمول تعیین و محدود می‌شود، نه بر اساس محصول واقعی. این مبلغ با توجه به توان بالقوهٔ زمین محاسبه می‌شود، تا نه مالک زمین و نه بیت‌المال زیان نبینند. خراج هر ساله از مالک گرفته می‌شود، چه زمین زراعت شده باشد یا نه، و چه حاصلخیز باشد یا بی‌حاصل. ابو یوسف در کتاب الخراج از عمرو بن میمون و حارثة بن مضرب روایت کرده که گفتند:

As for the Kharajiyyah land, the tax of Al-Kharaj is applied. The State takes a specific amount from the owner of the land, which is specified and limited according to the approximate produce of the land in usual circumstances, and not upon the actual produce. It is calculated according to its potential, in order that neither the owner of the land nor the Bayt Al-Mal (treasury) is disadvantaged. The Kharaj is taken from the owner each year, irrespective of whether the land was cultivated or not, or whether it was fertile or barren. Abu Yusuf reported in Al-Kharaj from ‘Amru b. Maymun and Harithah b. Madrib, saying:

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

«عمر بن الخطاب، عثمان بن حنیف را به سواد فرستاد و به او دستور داد که آن‌جا را بررسی و اندازه‌گیری کند؛ پس او بر هر بخش از زمین قابل کشت، مالیاتی به میزان یک درهم و یک قفیز قرار داد». الحجاج بن أرطأة از ابن عوف روایت کرده است:

“Umar Bin Al-Khattab sent ‘Uthman Bin Hanif to Sawad, and commanded him to survey it, and so he placed tax of a Dirham and a qafiz upon each part of arable land”. Al-Hujaj b. Arta’a from Ibn Awf narrated:

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

«عمر بن الخطاب سرزمین سواد را، پایین کوه حلوان، بررسی کرد. بر هر بخش از زمین قابل کشت (یا زمینی که آب آن را فرا گرفته بود) که آب با دلو یا هر وسیله دیگری به آن می‌رسید، یک درهم و یک قفیز نهاده شد، چه کشت می‌شد و چه کشت نمی‌شد.» (روایت شده توسط ابو یوسف در کتاب الخراج).

“Umar b. Al-Khattab surveyed the land of Sawad, below mountain Hilwan, a Dirham and a qafiz was placed upon each part of arable land (or sunken by water land) that water reached by bucket or anything else, whether it was cultivated or not.” (reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj).

اما در مورد تحمیل خراج بر زمین‌های خراجیه، این بدان سبب است که «خراج» واژه‌ای است به معنای اجاره و درآمد، چنان‌که در سخن پیامبر ﷺ به کار رفته است:

As for imposing the tax upon the Kharajiyyah land, this is because the tax (Al-Kharaj) is the word for leasing and revenue, as used in the words of the Prophet :

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

«الخراج بالضمان» (رواه أحمد وأصحاب السنن، وقال الترمذي: حديث حسن صحيح، وكذلك صححه الحاكم ووافقه الذهبي). والأرض هنا مملوكة لبيت المال، ثم تُعطى للناس ليستثمروها، ويُفرض عليهم خراجٌ يُؤدّى سنويًا بمقدار معيّن، فهو بمنزلة الإجارة لهم، ولهذا يُترك تقديره إلى الخليفة، لكنه لا يجوز أن يتجاوز ما تستطيع الأرض أن تُنتجه. ويُوضع الخراج في بيت المال في غير باب الزكاة، ويُنفَق في جميع وجوه المصالح التي تراها الدولة، كسائر الأموال.

“the produce is for the responsible” (reported by Ahmad and the authors of the books of sunan, and Al-Tirmidhi said it was Hasan Sahih and similarly Al-Hakim authenticated it and Al- Dhahabi agreed with him). And the land here is owned by the Bayt Al-Mal. Then, it is given to the people in order to utilise it, and a tax is levied upon them which is for a fixed amount annually, and so it is just like a lease for them, which is why its calculation is left to the Khalifah, but it cannot exceed what the land is able to produce. The Kharaj is put in the Bayt Al-Mal in other than the Zakah section, and it is spent upon all aspects the State sees fit like the other wealth.

خراجی که بر زمینی که با زور فتح شده تحمیل شده، برای همیشه باقی می‌ماند. پس اگر مردم اسلام می‌آوردند یا آن زمین را به مسلمانان می‌فروختند، خراج ساقط نمی‌شود، زیرا ویژگی فتح‌شدن با جنگ آن تا پایان زمان باقی است. بر آنان واجب است که با خراج، عُشر را نیز بپردازند، زیرا خراج حقی بر خود زمین است و عُشر حقی است که بر محصول زمین مسلمان واجب شده، بر اساس آیات و روایات. میان این دو حق هیچ تناقضی نیست، زیرا این دو به دلیل دو علت متفاوت واجب شده‌اند. اما آنچه حنفی‌ها به عنوان دلیل بر عدم جمع میان عُشر و خراج بدان استناد می‌کنند، روایتی است که از رسول خدا ﷺ نقل کرده‌اند...

The Kharaj imposed upon the land which was conquered by force remains forever, and so if the people embraced Islam or sold the land to Muslims, the Kharaj is not voided, since its characteristic of being opened by conquest remains until the end of time. It is obligatory upon them to pay the 'Ushr with the Kharaj, since the Kharaj is a right upon the land and the 'Ushr is a right obligated upon the produce of the land of the Muslim according to the verses and narrations. There is no contradiction between these two rights, since they are obligated due to two different causes. As for what the Hanafis use as proof for the non-joining between 'Ushr and Kharaj, the narration they report from the Messenger of Allah (pbuh)

. «لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم» («عُشر و خراج در زمین یک مسلمان جمع نمی‌شوند»). این یک حدیث نیست، و هیچ‌یک از گردآورندگان احادیث، آن را از سخنان رسول خدا ﷺ روایت نکرده‌اند.

. )لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم( . (The 'Ushr [land Zakah] and Kharaj [land tax] are not combined in the land of a Muslim) – this is not a narration, and is not confirmed by any of the collectors of narrations from the words of the Messenger (pbuh) .

پس ابتدا پرداخت خراج انجام می‌شود. اگر پس از پرداخت خراج، محصولات و میوه‌هایی باقی بماند که به نصاب (حداقل مقدار مقرر) زکات برسد، زکات دریافت می‌شود. و اگر به نصاب نرسد، بر او زکاتی نیست.

So the payment of Kharaj is started first. If after paying Kharaj there remains crops and fruits which reach the Nisab (prescribed minimum amount) on which Zakah has to be paid, then the Zakah is exacted. If it does not reach the Nisab then there is no Zakah on him.

اگر مسلمان زمین عُشریّه داشته باشد، باید زکات آن را بر اساس ۱۰ درصد یا ۵ درصد بپردازد، و اگر زمین خراجیّه داشته باشد، باید هم خراج و هم زکات را بپردازد، یعنی ۱۰ درصد یا ۵ درصد.

If the Muslim owns ‘Ushriyyah land, then he has to pay the Zakah upon the basis of either 10 per cent or 5 per cent, and if he owns Kharajiyyah land then he has to pay both Kharaj and Zakah, in other words, 10 per cent or 5 per cent.

اگر کافری زمینِ خراجیہ کا مالک ہو تو اس پر خراج دینا واجب ہے، اور اگر وہ زمینِ عُشریہ کا مالک ہو تو اس پر عُشر نہیں بلکہ خراج واجب ہوگا، کیونکہ زمین کو معطّل نہیں چھوڑا جانا چاہیے، اور چونکہ وہ ان لوگوں میں سے نہیں جن پر عُشر لاگو ہوتا ہے، اس لیے خراج مقرر کیا جائے گا۔

If a disbeliever owns Kharajiyyah land then he has to pay Kharaj and if he owns ‘Ushriyyah land then he must pay Kharaj and not ‘Ushr since the land must not be left unused, and since he is not from those upon whom the ‘Ushr applies so then Kharaj is assigned.

اما کسی که زمین مرده‌ای از زمین‌های خراجی را احیا کند، زمینی که پیش از مرده شدنش خراج بر آن پرداخت می‌شد، آنگاه آن زمین خراجیه می‌شود، خواه احیاکننده مسلمان باشد یا غیرمسلمان.

As for whoever revives a dead land from the Kharaj land, which previously had Kharaj paid upon it before it became dead land, then it becomes Kharajiyyah land, irrespective of whether it was a Muslim or non-Muslim who revived it.

اگر زمین برای کشاورزی احیا شده باشد، چنین است. اما اگر برای سکونت یا برای ایجاد کارخانه‌ها، انبارها یا آغل‌ها احیا شده باشد، آنگاه نه عُشر و نه خراج بر آن تعلق نمی‌گیرد، خواه زمین در اصل برای عُشر بوده باشد یا برای خراج. هنگامی که صحابه عراق و مصر را فتح کردند، کوفه، بصره و فُسطاط را آباد ساختند که در زمان عمر ـ رضی الله عنه ـ مسکونی بودند، و دیگران آمدند و با آنان در این مناطق سکونت گزیدند، و از آنان خراج نگرفتند، و زکات نیز از آن پرداخت نمی‌شد، زیرا زکات بر خانه‌ها و ساختمان‌ها واجب نیست.

This is if it was revived for the sake of agriculture. However, if it was for residential purposes or to establish factories, storehouses or pens, then neither ‘Ushr nor Kharaj would apply to it, irrespective of whether the land was originally for ‘Ushr or Kharaj. When the companions opened Iraq and Egypt, they developed Kufa, Basra and Fustat, which were then inhabited at the time of Umar (ra), and others came and inhabited the areas with them, and they did not charge them Al-Kharaj, and nor was Zakah paid from it since it is not obliged upon homes and buildings.

جایز است که زمین‌های عُشری و خراجی از مالکانشان خرید و فروش و به ارث برده شوند، زیرا این زمین‌ها ملک حقیقی مالکشان‌اند و بنابراین همهٔ احکام مربوط به ملکیت بر آن‌ها جاری می‌شود. در مورد زمین عُشری این امر روشن است، و اما زمین خراجی، تملک آن همانند تملک زمین عُشری است و از جهت ملکیت هیچ تفاوتی میان آن‌ها نیست، مگر در دو موضوع: نخست، از نظر آنچه که مالک آن می‌شود، و دوم، از نظر آنچه بر زمین واجب است. اما موضوع آنچه مورد تملک است: مالک زمین عُشری خود زمین و محصولاتش را مالک است، در حالی که مالک زمین خراجی تنها محصولات آن را مالک است. در نتیجه، اگر مالک زمین عُشری بخواهد آن را صدقه دهد، هر زمان که بخواهد می‌تواند چنین کند. اما مالک زمین خراجی نمی‌تواند چنین کند، زیرا برای وقف کردن هر چیزی شرط است که واقف خود آن شیء را مالک باشد، و مالک زمین خراجی خود زمین را مالک نیست بلکه تنها محصولات آن را مالک است، چرا که عنوان مالکیت خود زمین متعلق به بیت‌المال است.

It is possible to trade and inherit ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land from its owners, because it is a literal possession belonging to its owner, and so all the rules regarding possession apply to it. In relation to ‘Ushriyyah land this is clear, and as for Kharajiyyah land then possession of it is the same as possessing ‘Ushriyyah land without any difference between them from the angle of possession, except for two issues: firstly, with respect to what it is that is owned and secondly, with respect to what is obligatory upon the land. As for the issue of what it is that is possessed, the owner of the ‘Ushriyyah land possesses the land itself and its yields, while the owner of the Kharajiyyah land possesses the yields alone. Consequently, if the owner of ‘Ushriyyah land wanted to give it as a charity, he is permitted to do so anytime he wishes. However, the owner of Kharajiyyah land is unable to do so, since in order to give anything as an endowment, it is a condition that the person donating it own the object itself, and the owner of Kharajiyyah land does not own the land itself but rather owns its yields, since the title of the land itself belongs to the Bayt Al-Mal.

و اما مسئلۂ آنچه بر زمین واجب است، زکات ده یا پنج درصد بر زمین عُشریه اعمال می‌شود؛ یعنی زکات بر آنچه واقعاً از زمین تولید شده، در صورتی که به حد نصاب برسد. خراج بر زمین خراجیه تحمیل می‌شود، یعنی مبلغ سالانه‌ای که دولت تعیین می‌کند، خواه زمین کاشته شده باشد یا نه، زراعت شده باشد یا نه، و خواه محصول برداشت شده باشد یا خشکسالی رخ داده باشد. این دو مورد تنها تفاوت‌های میان احکام زمین عُشریه و زمین خراجیه‌اند و جز آن‌ها چیزی نیست که این دو را از هم جدا کند؛ پس احکام آن‌ها یکسان است، که همان احکام مالکیت ثروت است. بنابراین، زمین، چه عُشریه و چه خراجیه، این حق را دارد که از طریق هر یک از انواع معاملات شرعی، مانند عقود و جز آن، مبادله شود و مانند سایر انواع ثروت از مالکانش به ارث برسد.

And as for the issue of what is obligatory upon the land, the 10 or 5 per cent is applicable to the ‘Ushriyyah land; in other words, the Zakah upon what was actually produced by the land if it reaches the minimum applicable amount (Nisab). The land tax (Kharaj) is imposed upon the Kharajiyyah land, in other words, the annual amount specified by the State, irrespective of whether it was planted or not, cultivated or not, or whether the crop was harvested or there was a drought. These two issues are the only differences between the rules regarding the ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land, and there is nothing apart from them which differentiates between the two, and so the rules regarding them are the same, which are the rules regarding possession of wealth. Therefore, the right is there for the land, whether ‘Ushriyyah or Kharajiyyah, to be exchanged by means of any of the types of Shari’ah transactions such as contracts and so on, and for them to be inherited from their owners like all other types of wealth.