شرط این است که اقتدار منطقه یا کشوری که برای خلیفه بیعت منعقد می‌کند، تنها وابسته به مسلمانان باشد و به هیچ دولت کافری وابستگی نداشته باشد؛ و علاوه بر این، امنیت مسلمانان در آن کشور، چه در داخل و چه در خارج، به امنیت اسلام باشد، نه به امنیت کفر. اما در مورد بیعت اطاعتی که از سایر کشورها گرفته می‌شود، چنین شرایطی وجود ندارد.

It is stipulated that the authority of the region or the country that gives the Khalifah a contracting pledge is autonomous dependent upon the Muslims alone, and not upon any disbelieving state; besides the security of the Muslims in that country, both internally and externally, is by the security of Islam not the security of the disbelief. With respect to the pledge of obedience taken from other countries, there are not such conditions.

الدليل هو تحريم أن يكون للكافرين سلطان على المسلمين، وفقاً لقوله سبحانه وتعالى: {وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا} (النساء: 141). فإذا كان سلطان الكافرين على المسلمين موجوداً في أي جزء من بلاد الإسلام، فإن تلك الأرض لا تصلح لإقامة الخلافة، لأن إقامة الخلافة ليست إلا إقامةً لسلطان، وما دامت تلك الأرض لا تملك السلطان فإنها لا تستطيع إعطاءه. كما أن سلطانها سلطان كفر، والخلافة لا تُقام بسلطان الكفر.

The evidence is the forbiddance of the disbelievers having authority over the Muslims, in accordance with the His (swt) words “And never will Allah give the disbelievers over the believers a way [to overcome them].” (TMQ 4:141), so if the authority of the disbelievers over the Muslims is present in any part of the Islamic lands, then that land would not be suitable to establish the Khalifah, since the establishment of a Khalifah is simply the establishment of an authority. Since that land does not possess the authority it ,therefore, cannot give it. Also its authority is an authority of disbelief, and the Khalifah is not established with the authority of disbelief.