در اصل، مردان و زنان از یکدیگر جدا هستند و جز در صورت نیازی که شرع آن را روا دانسته و اجتماع ایشان را برای آن جایز شمرده باشد، گرد هم نمی‌آیند؛ مانند داد و ستد و حج.

In origin men and women are segregated, and do not come together except for a need by Shar’ agrees to it and agrees to their assembly for it , such as trade and the pilgrimage.

این مقاله بر پایهٔ دلایل متعددی استوار است. نخست: شریعت زندگی مسلمان را میان حوزهٔ عمومی و حوزهٔ خصوصی تقسیم کرده است؛ و در زندگی خصوصی زن، او می‌تواند آنچه را بالاتر از عورتش است در برابر محارمش (خویشاوندان نزدیکی که ازدواج با آنان حرام است) آشکار کند، در حالی که در حوزهٔ عمومی‌اش نمی‌تواند چیزی از بدنش را جز صورت و دست‌ها آشکار سازد. دوم: شریعت صفوف زن در نماز را پشت سر صفوف مردان قرار داده است. سوم: شریعت به مردان دستور داده که نگاه خود را از زنان فرو گیرند، و زنان نیز همین‌گونه. چهارم: به زن دستور داده شده که خود را با لباس پوشیده بپوشاند که هر بخشی از جایگاه‌های زینت را بپوشاند، جز آنچه از او آشکار است (یعنی دست‌ها و صورتش). پنجم: برای او روا است که در زندگی خصوصی‌اش میان محارمش آنچه را بالاتر از عورتش است آشکار کند.

This article is derived from numerous evidences. Firstly: the Shari’ah divided the Muslim’s life between the general and private spheres, and in the woman’s private life she can display what is above her Awrah to her Maharim (close family relatives), whereas in her public sphere she cannot display anything from her body except her face and hands. Secondly, the Shari’ah made the rows of the woman in prayer behind that of the men. Thirdly, the Shari’ah ordered men to lower their gaze from the women, and vice versa. Fourthly, the woman has been ordered to cover herself in modest clothing which covers every part of the places of adornment, except for that which is apparent from her (in other words, her hands and face). Fifthly, it is permitted for her to display what is above her Awrah in her private life between her Maharim.