برای هیچ کس جایز نیست که متصدی حکومت یا هر عملی که از شئون حکومت به شمار می‌رود باشد، مگر آنکه مرد، آزاد، بالغ، عاقل، عادل و توانا بر انجام این مسئولیت باشد، و جایز نیست که کسی غیر از مسلمان چنین مقامی داشته باشد.

It is not permitted for anyone to be in charge of ruling or any action considered to be from the ruling unless they are male, free, adult, sane, just, capable of carrying out the responsibility, and it is not permitted for anyone other than a Muslim.

الله (سبحانه و تعالی) بشکل قاطع منع کرده است که یک کافر بر مسلمانان حاکم شود، همان‌طور که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید.

Allah (swt) has decisively prohibited for a disbeliever to be a ruler over the Muslims, as Allah (swt) says.

«وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (سورۃ النساء: ۱۴۱)، و جعل کافر را حاکم مسلمانان قرار دادن، یعنی به او راهی بر مسلمانان دادن است، و الله (سبحانه و تعالیٰ) این کار را با استفاده از حرف «لن» که دلالت بر نفی ابدی دارد، به طور قطعی حرام کرده است؛ و این نشان می‌دهد که بازداشتن کافر از داشتن راه و سلطه بر مسلمانان، یعنی اینکه کافر بر آنان فرمانروا باشد، نهی قاطع است و از این رو حرام بودن آن را می‌رساند. افزون بر این، الله (سبحانه و تعالیٰ) گواه بودن مسلمان را شرط بازگشت به همسر پس از طلاق قرار داده است؛ الله (سبحانه و تعالیٰ) می‌فرماید: