ماده ۱۲۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

ماده ۱۲۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 3 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۱۲۰

Article 120

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani3 min readViewed 191 times

زندگی زناشویی زندگیای آرام است، و زوجین باید همچون همراهانی در کنار یکدیگر زندگی کنند. سرپرستی (قوامة) شوهر بر همسر، سرپرستیِ مراقبت است نه فرمانروایی. بر زن واجب شده که از شوهرش اطاعت کند، و بر مرد واجب شده که بر اساس سطح زندگیِ مورد انتظار برای زنی همچون او، هزینه‌های مالی او را تأمین کند.

Marital life is one of tranquillity; and the couple should live together as companions. The guardianship (Qawwamah) of the husband over the wife is a guardianship of care and not ruling. It has been made obligatory for her to obey him, and obligatory upon him to financially support her according to the expected standard of living of one like her.

دلایل این مقاله، سخنان الله (سبحانه و تعالی) است.

The evidences for this article are the words of Allah (swt).

«هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا» (القرآن ۷:۱۸۹)، و سخن او (سبحانه و تعالی).

“It is He who created you from one soul and created from it its mate that he might dwell in security with her.” (TMQ 7:189), and His (swt) words.

«و از نشانه‌های اوست که از خودتان همسرانی برای شما آفرید تا در کنار ایشان آرامش یابید؛ و میان شما دوستی و رحمت قرار داد.» (سوره روم، آیه ۲۱)، و زندگی در اینجا یعنی قناعت. سخنان خداوند متعال.

«بهترین شما کسانی هستند که با همسرانشان بهترینند»، که ترمذی از ابوهریره روایت کرده و گفته است حسن صحیح است. و او با خانوادهاش رابطهٔ صمیمی و خوبی داشت؛ با همسرانش بازی میکرد، با آنان مهربانانه رفتار میکرد و با ایشان شوخی میکرد. اگر نماز عشا را میخواند و به خانهاش وارد میشد، پیش از خواب کمی با همسرش گفتوگو میکرد و به این شیوه او را احساس نزدیکی میداد. همهٔ این دلایل نشان میدهد که زندگی زناشویی زندگیای آرام است و شوهر باید هر آنچه را که برای آرام کردن زندگی زناشویی لازم است انجام دهد. از ابن عباس روایت شده که میگفت: «من برای زنم خودم را آراسته میکنم، همانگونه که او برای من خود را میآراید. دوست دارم که حقوق خود را بر او بهطور کامل و پاکیزه مطالبه کنم، زیرا حقوق او بر من واجب است، چنانکه خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است.»

“The best of you are the best of you towards their wives”, reported by Al-Tirmidhi from Abu Hurayrah and he said it was Hasan Sahih. And he used to have a good close relationship with his family - playing with his wives, acting kindly towards them and joking with them. If he had prayed the isha prayer, and entered his house, he would chat with his wife a little before sleeping and make her feel close in that way. All of these evidences indicate that the marital life is one of tranquillity and that the husband must do whatever is required to make the marital life tranquil. It is narrated from Ibn ‘Abbas that he used to say “I beautify myself for my woman, in the same way she beautifies herself for me. I love to take every right I have upon her cleanly, which means her rights over me are obligatory, since Allah (swt) said.

«مردان سرپرست زنان‌اند» (قرآن کریم، النساء: ۳۴)؛ این سرپرستی، سرپرستیِ مراقبت و نگهداری است، نه سرپرستیِ حکم‌رانی و قدرت. در فرهنگ «المحیط» آمده است: «مرد و زن را برقرار ساخت، و بر زن آنچه را که او [مرد] حرام کرده، و او مسئولیت نیازهایش را بر عهده دارد»، که این نشان می‌دهد معنای لغوی سرپرستیِ مرد بر زن این است که هزینه‌ی نفقه‌ی او را بپردازد و هر آنچه را که نیاز دارد برآورده سازد؛ و از آنجا که هیچ معنای شرعی‌ای در این باره از شارع نقل نشده، این معنای لغوی همان معنایی است که در این آیه به کار رفته است. بنابراین، معنای «سرپرست زنان بودن» این است، و لازم است که سرپرستیِ مرد بر زن، برآوردن نیازهای او باشد و رابطه‌ی او با زن، رابطه‌ی همراهی و مصاحبت باشد، همان‌گونه که خداوند (سبحانه و تعالی) آن را این‌گونه توصیف کرده و فرموده است.

“Men are in charge of women.” (TMQ 4:34), this guardianship is a guardianship of care and not one of rule and authority. In the Al-Muhit dictionary it says “established … the man and the woman, and upon her, what he prohibited and he fulfils her issue”, which indicates that the meaning of the guardianship of man over woman from a linguistic point of view is to pay for her maintenance and carry out whatever she needs, and so this linguistic meaning is the meaning used in the verse since there is no Shari’ah meaning that has been related regarding it. Therefore, this is the meaning of “in charge of women”, and so it is necessary that the guardianship of the man over the woman is to fulfil her issues, and for his relationship with her to be the relationship of companionship, which is how Allah (swt) characterised it saying.

وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".

وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".

«به خدا سوگند، در جاهلیت هرگز به زنانمان در هیچ کاری اعتنا نمی‌کردیم، تا آنکه خداوند (سبحانه و تعالی) آنچه را که درباره آنان نازل کرد و سهمشان را تعیین نمود. پس روزی در کاری فکر می‌کردم که همسرم به من گفت: «ای کاش چنین و چنان می‌کردی». به او پاسخ دادم: «تو را با این چه کار؟ و چرا درباره کاری که من در حال رسیدگی به آنم سخن می‌گویی؟» پس به من گفت: «عجیب است برایت ای پسر خطاب، که نمی‌خواهی کسی به تو پاسخ دهد، در حالی که دخترت به رسول خدا ﷺ پاسخ می‌دهد تا آنکه تمام روز را خشمگین می‌گذراند». پس عمر (رضی الله عنه) گفت: «ردایم را برداشتم و از جایم بیرون رفتم تا به حفصه رسیدم و به او گفتم: ای دخترم، تو به رسول خدا ﷺ پاسخ می‌دهی تا آنکه تمام روزش را خشمگین می‌گذراند؟» او پاسخ داد: «به خدا سوگند، ما به او پاسخ می‌دهیم». پس گفتم: «می‌دانی که من تو را از عذاب خداوند و خشم رسولش ﷺ می‌ترسانم».» و از انس روایت شده که گفت.

“By Allah (swt), in Jahiliyyah we never used to take account of our women in any issue, until Allah (swt) revealed whatever He has regarding them, and apportioned for them what has been apportioned, so while I was thinking over an issue my wife said to me: ‘If only you did such and such’. So I replied to her ‘What business is it of yours, and why are you talking about an issue that I am dealing with?’ Then she said to me: ‘How strange it is to you O Ibn Al-Khattab, that you don’t want anyone to answer you back, and your daughter answers back to the Messenger of Allah (saw) until he spends the whole day angry’. So Umar (ra) said “I gathered my cloak and left my place until I reached Hafsa, and I said to her: ‘O my daughter, you answer back to the Messenger of Allah (saw) until he spends his day angry?’ She replied: ‘By Allah (swt), we do answer back to him’ Then I said ‘You know that I warn you about the punishment of Allah (swt) and the anger of His Messenger (saw).” And it is narrated from Anas that he said.