ماده ۱۴۹ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

ماده ۱۴۹ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 1 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۱۴۹

Article 149

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani1 min readViewed 205 times

منابع درآمد دائمی بیت‌المال عبارت‌اند از: غنیمت، جزیه، خراج، یک‌پنجم گنج‌های مدفون، و زکات. این درآمدها به‌طور مستمر جمع‌آوری می‌شود، خواه نیازی وجود داشته باشد یا نه.

The permanent sources of income for the Bayt Al-Mal are the booty, Jizya, land tax, a fifth of buried treasure, and Zakah. This income is collected continuously irrespective of whether there was a need or not.

دلایل این بخش همان دلایلی‌اند که درآمد را شامل می‌شوند؛ و دلیل غنیمت، سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است:

The evidences for this article are the evidences which include the income, so the evidence for booty is the words of Allah (swt):

«و آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) از اهل آبادی‌ها به پیامبرش ﷺ بازگردانید، از آنِ خدا و از آنِ پیامبر ﷺ و از آنِ خویشاوندان [او] و یتیمان و [درماندهٔ] در راه‌مانده است.» (ترجمهٔ معانی قرآن کریم، ۵۹:۷). دلیل جزیه، سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است:

“And what Allah (swt) restored to His Messenger (pbuh) from the people of the towns - it is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the [stranded] traveller.” (TMQ 59:7). The evidence for Jizyah is His (swt) words:

«حَتَّىٰ يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ» (القرآن ۹:۲۹). دلیل بر خراج زمین، آنچه از ابوعُبید درباره‌ی زمین‌های خراجیه نقل شده است که گفت:

والخلفاء بعده قد جاءت في افتتاح وجدنا الآثار عن رسول الله « الأرضين بثلاثة أحكام: أرض أسلم عليها أهلها فهي ملك أيمانهم، وهي أرض عشر لا شيء عليهم فيها غيره. وأرض افتتحت صلحاً على خراجٍ معلوم فهم على ما صولحوا عليه لا يلزمهم أكثر منه. وأرض أخذت عنوة فهي التي اختلف فيها المسلمون، فقال بعضهم سبيلها سبيل الغنيمة فتخمس وتقسم، فيكون أربعة أخماسها خططاً بين الذين افتتحوها خاصة، ويكون الخمس الباقي من سمى الله تبارك وتعالى. وقال بعضهم بل حكمها والنظر فيها إلى الإمام إن رأى أن يجعلها غنيمة فيخمسها ويقسمها كما فعل بخيبر فذلك له، وإن رأى أن يجعلها فيئاً فلا يخمسها ولا يقسمها رسول الله ولكن تكون موقوفة على المسلمين عامة ما بقوا كما صنع عمر بالسواد فعل ذلك، » فهذه أحكام الأرض التي تفتح فتح اً.

والخلفاء بعده قد جاءت في افتتاح وجدنا الآثار عن رسول الله « الأرضين بثلاثة أحكام: أرض أسلم عليها أهلها فهي ملك أيمانهم، وهي أرض عشر لا شيء عليهم فيها غيره. وأرض افتتحت صلحاً على خراجٍ معلوم فهم على ما صولحوا عليه لا يلزمهم أكثر منه. وأرض أخذت عنوة فهي التي اختلف فيها المسلمون، فقال بعضهم سبيلها سبيل الغنيمة فتخمس وتقسم، فيكون أربعة أخماسها خططاً بين الذين افتتحوها خاصة، ويكون الخمس الباقي من سمى الله تبارك وتعالى. وقال بعضهم بل حكمها والنظر فيها إلى الإمام إن رأى أن يجعلها غنيمة فيخمسها ويقسمها كما فعل بخيبر فذلك له، وإن رأى أن يجعلها فيئاً فلا يخمسها ولا يقسمها رسول الله ولكن تكون موقوفة على المسلمين عامة ما بقوا كما صنع عمر بالسواد فعل ذلك، » فهذه أحكام الأرض التي تفتح فتح اً.

ما از پیامبر خدا (صلی الله علیه وسلم) و خلفای پس از ایشان، درباره فتح سرزمین‌ها، در سه حکم، روایاتی یافته‌ایم: سرزمین کسانی که اسلام را پذیرفتند، پس آن از آنِ ایشان است، و این سرزمین عُشر (یک‌دهم) است و جز آن چیزی بر ایشان تحمیل نمی‌شود. و سرزمینی که از راه صلحی که بر پایه خراج توافق‌شده گشوده شد، و بیش از آن چیزی بر ایشان تحمیل نمی‌شود. و سرزمینی که به زور گرفته شد، و این همان موضوعی است که مسلمانان در آن اختلاف کردند؛ برخی از ایشان گفتند باید با آن مانند غنیمت رفتار شود، پس یک‌پنجم آن (توسط دولت) برداشته می‌شود و تقسیم می‌گردد، و چهار‌پنجم میان کسانی که آن سرزمین را فتح کرده‌اند تقسیم می‌شود، و یک‌پنجم باقی‌مانده برای خداوند (عزّ و جلّ) است. و برخی گفتند: نه، بلکه حکم آن به امام واگذار می‌شود؛ اگر صلاح بداند که آن را مانند غنیمت نگه دارد، یک‌پنجم گرفته می‌شود و بقیه به همان شیوه‌ای تقسیم می‌شود که پیامبر خدا (صلی الله علیه وسلم) انجام داد، و او می‌تواند چنین کند، و اگر صلاح بداند که آن را به‌عنوان غنیمت جنگی نگه دارد، تقسیم نمی‌شود، بلکه برای عموم مسلمانان واگذاشته می‌شود، چنان‌که عمر (رضی الله عنه) درباره سَواد کرد. این‌ها احکام مربوط به سرزمین‌هایی است که فتح شده‌اند. داستان گفت‌وگوی مسلمانان با عمر (رضی الله عنه) درباره سرزمین سَواد (عراق) را ابویوسف نیز در کتاب الخراج روایت کرده است.

“We found reports from the Messenger of Allah (pbuh) and the following Khulafaa', regarding land conquering, in three rules: the land of those who had embraced Islam, so it belongs to them, and this is the land of ‘Ushr ( tenth) and there is nothing (imposed) upon them other than that. And land which was opened through a peace treaty based upon an agreed land tax, and nothing more is imposed upon them. And the land which was taken by force, which is the subject that the Muslims differed over; some of them said it should be treated like booty, so a fifth is taken off it (by the State) and it is divided, and so four fifths is divided between those who had conquered the land, and the remaining fifth is for Allah (swt). And some said, no, rather its rule is left to the Imam; if he thinks it should be left as booty, a fifth is taken and the rest is divided in the same manner that the Messenger of Allah (pbuh) did, then he can do that, and if he thinks that it should be kept as a spoil of war, it is left undivided but rather it is left for the generality of the Muslims as Omar did with Al-Sawaad. These are the rules regarding land which has been conquered”. The story of Muslims’ discussion with Omar (ra) regarding the land of Sawaad (land of Iraq) is also reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj.