قراردادها، معاملات و احکامی که پیش از تأسیس خلافت تصویب شده و اجرای آنها تکمیل شده است، توسط قاضیان خلافت باطل نمی‌شود و آنها را بازبینی نمی‌کنند، مگر اینکه پرونده‌ای

The contracts, transactions, and verdicts which were ratified and whose implementation was completed before the establishment of the Khilafah are not nullified by the judges of the Khilafah and nor do they review them, unless a case:

الف. دارای اثری مستمر است که با اسلام در تعارض است، لذا بازنگری در آن واجب است.

a. Has a continued effect which contradicts Islam, so it is obligatory to review it.

ب. یا اگر مربوط به ضرری باشد که بر اسلام و مسلمانان از سوی حاکمان پیشین و پیروان آنان وارد شده، پس برای خلیفه جایز است که چنین مواردی را مورد بازبینی قرار دهد.

b. Or if it was connected with harm to Islam and the Muslims which was brought about by the previous rulers and their followers, and so it is permitted for the Khalifah to review such cases.

ج. یا اگر آن مال به ثروتی مربوط باشد که به ناحق تصاحب شده و هنوز در دست کسی باقی مانده که آن را گرفته است.

c. Or if it was connected to wealth which had been misappropriated and still remains in the hands of the one who had taken it.

با توجه به قراردادها، معاملات و دعاوی‌ای که پیش از تأسیس خلافت تصویب شده و اجرای آن‌ها تکمیل شده است، آن‌ها میان طرف‌های خود معتبر شمرده می‌شوند، هرگاه اجرایشان پیش از خلافت تکمیل شده باشد؛ و قاضیان خلافت نه آن‌ها را باطل می‌کنند و نه از سر می‌گیرند، و پس از تأسیس خلافت به هیچ بحثی پیرامون آن‌ها گوش نمی‌دهند.

Considering the contracts, transactions, and cases which were ratified and whose implementation was completed before the establishment of the Khilafah, they are considered valid between their parties when their implementation was completed before the Khilafah, and the judges of the Khilafah do not nullify them nor restart them and would not entertain any discussions around them after the establishment of the Khilafah.

سه حالت استثنایی وجود دارد:

There are three exceptional circumstances:

۱. اگر حکمی که تصویب شده و اجرای آن پایان یافته، پس از آن هم اثری ادامهدار بر ضد اسلام داشته باشد.

1. If the case which had been ratified and whose implementation had ended, has a continued effect against Islam.

۲. اگر این مورد به آسیب رساندن به اسلام و مسلمانان مربوط باشد.

2. If the case was connected to harming Islam and the Muslims.

۳. اگر این دعوا مربوط به تصرف نامشروع در مال باشد که آن مال هنوز در دست کسی است که آن را تصرف نامشروع کرده است۔

3. If the case was connected to the misappropriation of wealth which remains in the hand of the one who had misappropriated it.

با توجه به عدم ابطال عقدها، معاملات و قضایایی که پیش از تأسیس دولت خلافت تصویب شده و اجرای آنها تکمیل گردیده است، این به آن دلیل است که پیامبر ﷺ معاملات، پیمان‌ها و احکام دوران جاهلیت را هنگامی که سرزمین آنان به دار الاسلام تبدیل شد، باطل نکرد. پیامبر ﷺ پس از فتح مکه به خانه‌ای که از آن هجرت کرده بود بازنگشت، زیرا عقیل بن ابی طالب بر اساس قوانین قریش خانه‌های قبیله‌اش را که اسلام آورده و هجرت کرده بودند به ارث برده، با آنها معامله کرده و آنها را فروخته بود، و از جمله خانه پیامبر ﷺ نیز در میان آنها بود. در آن زمان به پیامبر ﷺ گفته شد: «أَيَّ دُورِكَ تَنْزِلُ؟» (در کدام خانه‌ات فرود می‌آیی؟) و ایشان فرمود: «وَهَلْ تَرَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ رِبَاعٍ؟» (مگر عقیل برای ما خانه‌ای باقی گذاشته است؟).

With respect to not voiding the contracts, transactions and cases which were ratified and whose execution was completed before the establishment of the Khilafah state, this is because the Messenger (pbuh) did not void the transactions, treaties, and verdicts of the time of Jahiliyyah when their abode became the abode of Islam (Dar Al-Islam). The Messenger (pbuh) after the conquest of Makkah did not return to the house which he had emigrated from, when Uqayl b. Abi Talib had inherited – in accordance with the laws of the Quraysh – the houses of his clan who had accepted Islam and emigrated, and had dealt with them and sold them, amongst them the house of the Messenger (pbuh) . At that time it was said to the Messenger (pbuh) : . » وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ رِبَاعٍ « : )في أي دورك تنزل؟( فقال .

«کدام خانه را برمی‌گیری؟» و او گفت: «آیا عَقیل برای ما زمینی باقی گذاشته است؟» و در روایتی.

"Which house will you take?", and so he said “Did Aqil leave us any land ?” and in a narration.

.» وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ مَنْ زِلٍ « .

.» وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ مَنْ زِلٍ « .

«آیا عقیل خانهای برای ما باقی گذاشت؟»

“Did Aqil leave us any house?”,.

و او خانه‌های پیامبر خدا ﷺ را فروخته بود و آن معاملات را باطل نکرد. و این روایت است که بخاری از اسامه بن زید نقل کرده است.

and he had sold the houses of the Messenger of Allah (pbuh) and he did not void those transactions. And the narration as reported by Al-Bukhari from Usamah Bin Zayd.

. وَهَلْ ت رَكَ لَنَا « : )أَنَّهُ قَالَ زَمَنَ الْفَتْ ي ح يَا رَسُولَ اللَّيه أَيْنَ تَ نْيزلُ غَدًا؟ قَالَ النَّيبُِّ )»!؟ عَقِيلٌ مِنْ مَنْزِلٍ .

. وَهَلْ ت رَكَ لَنَا « : )أَنَّهُ قَالَ زَمَنَ الْفَتْ ي ح يَا رَسُولَ اللَّيه أَيْنَ تَ نْيزلُ غَدًا؟ قَالَ النَّيبُِّ )»!؟ عَقِيلٌ مِنْ مَنْزِلٍ .

او در زمان فتح مکه گفت: «ای فرستادهٔ خدا، فردا کجا فرود خواهی آمد؟» پیامبر ﷺ فرمود: «آیا عقیل خانه‌ای برای ما باقی گذاشته است؟»

“He said at the time of the conquest: O Messenger of Allah (pbuh) where will you stay tomorrow”? The Prophet (phuh) said “And did Aqil leave us any house?” .

In the same vein it is reported that when Abu ’l-‘Aas b. Al- Rabi’ became Muslim and emigrated to Madinah – and his wife Zaynab, the daughter of the Messenger of Allah (pbuh) , had become Muslim and emigrated after Badr while he remained on his Shirk in Makkah – the Messenger (pbuh) returned his wife Zaynab to him without renewing his marriage contract with her, confirming the contract they had in the period of Jahilliyah. Ibn Maja reported from Ibn Abbad. رَدَّ ابْ نَتَهُ عَلَى أَبِي الْعَاصِ بْنِ الرَّبِيعِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ بِنِكَاحِهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ « حَدَّثَ نَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَ رَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ « : وفي رواية أحمد » الأَوَّلِ رَدَّ ابْ نَتَهُ زَيْ نَبَ عَلَى أَبِي الْعَاصِ حُصَ يْنٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَ بَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ » زَوْجِهَا بِنِكَاحِهَا الأَوَّلِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ وَلَمْ يُحْدِثْ صَدَاقًا .

In the same vein it is reported that when Abu ’l-‘Aas b. Al- Rabi’ became Muslim and emigrated to Madinah – and his wife Zaynab, the daughter of the Messenger of Allah (pbuh) , had become Muslim and emigrated after Badr while he remained on his Shirk in Makkah – the Messenger (pbuh) returned his wife Zaynab to him without renewing his marriage contract with her, confirming the contract they had in the period of Jahilliyah. Ibn Maja reported from Ibn Abbad. رَدَّ ابْ نَتَهُ عَلَى أَبِي الْعَاصِ بْنِ الرَّبِيعِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ بِنِكَاحِهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ « حَدَّثَ نَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَ رَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ « : وفي رواية أحمد » الأَوَّلِ رَدَّ ابْ نَتَهُ زَيْ نَبَ عَلَى أَبِي الْعَاصِ حُصَ يْنٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَ بَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ » زَوْجِهَا بِنِكَاحِهَا الأَوَّلِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ وَلَمْ يُحْدِثْ صَدَاقًا .

پیامبر خدا ﷺ دخترش را پس از دو سال، بر اساس عقد نکاح نخست، به ابوالعاص بن الربیع بازگرداند۔ و در روایت احمد آمده است: یزید برای ما گفت که محمد بن اسحاق برای ما از داوود بن حصین، از عکرمه، از ابن عباس نقل کرد که پیامبر خدا ﷺ دخترش را پس از دو سال، بر اساس عقد نکاح نخست، به ابوالعاص، شوهرش، بازگرداند و مهر تازه‌ای نگرفت۔ این پس از آن بود که ابوالعاص اسلام آورده بود۔

“The Messenger of Allah (pbuh) returned his daughter to Abu Al-‘As b. Al-Rabi’ after two years, on the basis of the first marriage contract” and in the report in Ahmad “Yazid said to us that Muhammad Bin Ishaq informed us from Dawud Bin Husain from Akrama from Ibn ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) returned his daughter to Abu Al-Aas, her husband, on the basis of the first marriage contract, after two years, and did not take a new dowry”. This took place after Abu Al-‘As had embraced Islam.

با توجه به رسیدگی به مواردی که اثر مستمر دارند و با اسلام در تضادند، پیامبر خدا ﷺ سودی را که پس از ورود مردم به دولت اسلامی همچنان نزد ایشان باقی مانده بود، لغو کرد و به آنان اجازه داد سرمایه‌شان را نگه دارند. به عبارت دیگر، پس از برپایی دارالاسلام، هر آنچه از سود برای آنان باقی مانده بود، لغو شد. ابوداود از طریق سلیمان بن عمرو از پدرش روایت کرده است: از پیامبر خدا ﷺ شنیدم که در حجة الوداع می‌فرمود:

With regards to dealing with the cases that have a continuous effect that contradicts Islam, the Messenger of Allah (pbuh) voided the interest that remained upon the people after they became part of the Islamic State, and allowed them to keep their capital. In other words, once Dar Al-Islam was established whatever was left to them in terms of interest was voided. Abu Dawud reported through Sulayman b. ‘Amr from his father: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say in his farewell pilgramage:

آگاه باشید که هر ربایی از ربای دوران جاهلیت ملغی است. سرمایه‌های خود را خواهید داشت؛ نه ستم می‌کنید و نه بر شما ستم می‌شود. به همین ترتیب، کسانی که بر اساس قوانین جاهلیت بیش از چهار زن گرفته بودند، پس از آنکه جزو دار الإسلام شدند، ناگزیر شدند تنها چهار زن را نگه دارند. ترمذی از عبدالله بن عمر روایت کرده است که غیلان بن سلمه ثقفی اسلام آورد، و او در جاهلیت ده زن داشت که همراه او اسلام آوردند،

. أَلا إِنَّ كُلَّ رِبًا مِنْ رِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ، لَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَلا « » تُظْلَمُونَ . “All claims to usury (interest) of the pre-Islamic perion have been abolished. You shall have your capital sums, deal not unjustly, and you shall not be dealt with unjustly.” In the same manner, those who had married more than four in accordance with the laws of Jahilliyah, after they were part of the Dar Al- Islam they were compelled to keep just four. Al-Tirmidhi reported from Abdullah Bin Umar that Ghaylan Bin Salamah Al-Thaqafi embraced Islam, and he had ten wives in Jahiliyyah who embraced Islam with him,

. » أَنْ يَ تَخَيَّ رَ أَرْبَ عًا مِنْ هُنَّ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ « .

. » أَنْ يَ تَخَيَّ رَ أَرْبَ عًا مِنْ هُنَّ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ « .

«پس پیامبر ﷺ به او دستور داد که از میان آنان چهار نفر را برگزیند».

“so the Prophet (phuh) ordered him to select four from amongst them”.

بر این اساس، قراردادهایی که اثر مستمری دارند و با اسلام در تضاد هستند، پس از برپایی خلافت باید اثرشان زدوده شود، و این زدودن واجب است.

Based upon this, the contracts which have a continuous effect that contradicts Islam are to have the effect removed after the establishment of the Khilafah, and this removal is obligatory.

برای مثال، اگر زنی اسلام بیاورد و پیش از اسلام با یک مسیحی ازدواج کرده باشد، پس از خلافت، این قرارداد بر اساس احکام شریعت باطل می‌شود.

For example, if a woman embraced Islam and she was married to a Christian before Islam, after the Khilafah this contract would be voided in accordance with the Shari’a rules.

اما در مورد رسیدگی به مواردی که به اسلام و مسلمانان آسیب می‌رسانند، این بدان سبب است که پیامبر ﷺ پس از فتح مکه، دستور کشتن چند مردی را صادر کرد که در دوران جاهلیت به اسلام و مسلمانان آسیب رسانده بودند، و آنان کشته شدند حتی اگر خود را به پرده‌های کعبه آویخته بودند، با آگاهی از آنچه پیامبر ﷺ فرموده بود.

As for dealing with the cases that inflict hurt upon Islam and the Muslims, this is because the Messenger (pbuh) ordered the killing of a few men who had caused harm to Islam and the Muslims during the time of Jahiliyyah after the conquest of Makkah, and so they were killed even if they tied themselves to the curtains of the Ka’bah, in knowledge that the Messenger of Allah (pbuh) said.

.» إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

.» إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

«الإسلام يجبّ ما قبله» (رواه أحمد والطبراني عن عمرو بن العاص)؛ بعبارة أخرى، من يؤذي الإسلام والمسلمين يكون مستثنى من هذا الحديث.

“Islam wipes away what was before it” (reported by Ahmad and Al-Tabarani from Amr b. Al-‘As); in other words, whoever harms Islam and the Muslims is an exception to this narration.

از آنجا که پیامبر ﷺ به برخی از آنان، مانند عکرمة بن أبي جهل، عفو داد، برای خلیفه جایز است که حکم را بر ایشان اجرا کند یا به آنان عفو دهد. این امر دربارهٔ کسانی نیز جاری است که مسلمانان را به سبب گفتن سخن حق شکنجه می‌کنند، یا به اسلام طعنه می‌زنند؛ و همین است مضمون روایت.

Since the Messenger (pbuh) gave amnesty to some of them, such as ‘Ikrimah b. Abi Jahl, it is permitted for the Khalifah to apply the case upon them or give them amnesty. This is applied upon those who torture the Muslims due to their saying the word of truth, or those who defame Islam, and so the narration.

. » إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

. » إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

«اسلام ما قبل خود را پاک می‌کند» این حکم درباره آنان جاری نمی‌شود، بلکه آنان از این قاعده مستثنا هستند، و اجرای حکم درباره ایشان بر اساس آنچه خلیفه تصمیم بگیرد صورت می‌گیرد.

“Islam wipes away what was before it” does not apply to them, rather they are an exception to it, and the application of the case upon them is in accordance with whatever the Khalifah decides.

در مورد رسیدگی به مسائلی که به مال غصب‌شده‌ای مربوط می‌شود که نزد غاصب باقی مانده است، مسلم از وائل بن حُجر روایت کرده که گفت:

As for dealing with cases to do with misappropriated wealth that remains with the one who misappropriated it, Muslim reported from Wa’il Bin Hujr who said.

. فَأَتَاهُ رَجُلاَنِ يَخْتَصِمَانِ فِي أَرْضٍ فَ قَالَ أَحَدُهُمَا كُنْتُ عِنْدَ رَسُولُ اللَّهِ « إِنَّ هَذَا انْ تَ زَى عَلَى أَرْضِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَهُوَ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ الْكِنْدِيُّ وَخَصْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ عِبْدَانَ قَالَ: بَ يِّ نَتُكَ، قَالَ: لَيْسَ لِي ب يَِّ نَةٌ، قَالَ: يَمِينُهُ، قَالَ إِذَنْ يَذْهَبُ بِهَا، قَالَ: لَيْسَ لَكَ إِلاَّ ذَاكَ، قَالَ: فَ لَمَّا قَامَ لِيَحْلِفَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ » مَنِ اقْ تَطَعَ أَرْضًا ظَالِمًا لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْ بَانُ .

. فَأَتَاهُ رَجُلاَنِ يَخْتَصِمَانِ فِي أَرْضٍ فَ قَالَ أَحَدُهُمَا كُنْتُ عِنْدَ رَسُولُ اللَّهِ « إِنَّ هَذَا انْ تَ زَى عَلَى أَرْضِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَهُوَ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ الْكِنْدِيُّ وَخَصْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ عِبْدَانَ قَالَ: بَ يِّ نَتُكَ، قَالَ: لَيْسَ لِي ب يَِّ نَةٌ، قَالَ: يَمِينُهُ، قَالَ إِذَنْ يَذْهَبُ بِهَا، قَالَ: لَيْسَ لَكَ إِلاَّ ذَاكَ، قَالَ: فَ لَمَّا قَامَ لِيَحْلِفَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ » مَنِ اقْ تَطَعَ أَرْضًا ظَالِمًا لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْ بَانُ .

من با رسول الله ﷺ بودم که دو مرد آمدند و بر سر قطعه زمینی با یکدیگر مخاصمه داشتند. یکی از آن دو گفت: ای رسول خدا ﷺ، این مرد زمین مرا در دوران جاهلیت بدون حق تصرف کرده است. (مدعی) امرؤ القیس بن عابس کندی بود و طرف دعوایش ربیعہ بن ایْبان. پیامبر ﷺ به مدعی فرمود: آیا دلیلی (برای اثبات ادعایت) داری؟ او گفت: دلیلی ندارم. رسول خدا ﷺ فرمود: پس سوگند بر عهده اوست (یعنی بر عهده مدعی علیه). مدعی گفت: در آن صورت او این (مال) را تصاحب خواهد کرد. فرمود: برای تو جز این راهی باقی نیست. (راوی) گفت: وقتی آن مرد (مدعی علیه) برای ادای سوگند ایستاد، رسول خدا ﷺ فرمود: کسی که زمینی را به ناحق تصرف کند، خداوند را در حالی ملاقات خواهد کرد که بر او خشمگین است.

“I was with the Messenger of Allah (pbuh) and two men came there disputing over a piece of land. One of them said: Messenger of Allah, this man appropriated my land without justification in the days of ignorance. The (claimant) was Imru'l-Qais b. 'Abis Al-Kindi and his opponent was Rabi'a b. 'Iban. The Prophet (phuh) said (to the claimant): Have you evidence (to substantiate your claim)? He replied: I have no evidence. Upon this the Messenger of Allah (pbuh) remarked: Then his (that is of the defendant) is the oath. He (the claimant) said: In this case he (the defendant) would appropriate this (the property). He said: There is than no other way left for you but this. He (the narrator) said: When he (the defendant) stood up to take oath, the Messenger of Allah (pbuh) said: He who appropriated the land wrongfully would meet Allah in a state that He would be angry with him”.

پیامبر ﷺ ادعای مردی را درباره زمینی که در دوران جاهلیت به ناحق تصرف شده بود، پذیرفت و به آن گوش داد؛ در حالی که می‌دانست این تصرف در جاهلیت رخ داده است.

The Messenger (pbuh) accepted to listening to the claim of the man regarding land misappropriated with knowledge that this occurred in jahilliyah.

بر این اساس، هر کس زمینی را تصرف کند، یا چراگاهی از اموال فردی را غصب کند، یا مالی از اموال عمومی یا دولتی را بگیرد و آن مال غصب شده باشد، ادعای او در این باره پذیرفته می‌شود.

Accordingly, whoever took a piece of land, or misappropriated a pasture of an individual’s wealth, or took some wealth from the public or state property, and it was misappropriated, the claim regarding it would be accepted.

در مورد هر چیزی غیر از این سه حالت، قراردادها، معاملات و پرونده‌هایی که پیش از برپایی خلافت به انجام رسیده و اجرا شده‌اند، نه باطل می‌شوند و نه از نو آغاز می‌گردند.

As for anything other than these three situations, the contracts, transactions, and cases before the Khilafah are not voided nor restarted, so long as they had been concluded and executed before the establishment of the Khilafah.

برای مثال، اگر مردی به اتهام شکستن درهای مدرسه به دو سال زندان محکوم شده باشد، و پیش از برپایی خلافت این دو سال را سپری کرده و از زندان آزاد شده باشد، سپس پس از برپایی خلافت بخواهد به خاطر زندانی شدنش ادعایی مطرح کند، چون گمان می‌کند که سزاوار زندان نبوده است، این ادعا پذیرفته نمی‌شود؛ زیرا این پرونده پیش از برپایی خلافت رخ داده و درباره‌اش حکم صادر و اجرا شده است، و لذا حساب او نزد خداوند (سبحانه و تعالی) است.

For example if a man had been given a two year jail sentence for the charge of breaking school doors, and he had completed the two years before the establishment of the Khilafah and had left prison, and then after the establishment of the Khilafah he wanted to make a claim against his imprisonment since he thought he did not deserve prison, this claim is not accepted, since the case occurred and was ruled upon and executed before the establishment of the Khilafah, and so his account is with Allah (swt).

اگر مردی به ده سال زندان محکوم شده باشد که از آن دو سال گذشته باشد و سپس خلافت برقرار شود، در این صورت خلیفه می‌تواند به پرونده رسیدگی کند و می‌تواند مجازات را به‌طور کامل لغو کند، به‌گونه‌ای که آن مرد بی‌گناه از آنچه به او متهم شده بود از زندان آزاد شود، یا به همان مدتی که سپری شده بسنده کند؛ به عبارت دیگر، حکم صادرشده برای او دو سال محسوب می‌شود و از زندان آزاد می‌شود، یا باقی‌مانده حکم بررسی می‌شود و احکام شریعت در آنچه به مصلحت شهروندان و به‌ویژه به پرونده‌هایی که به حقوق افراد مربوط است و به آنچه میان مردم درست و عادلانه است، رعایت می‌گردد.

If a man was sentenced to ten years of which two years had passed and then the Khilafah was established, then in this case the Khalifah can look into it, and can remove the punishment in its entirety, so the man leaves prison innocent of what he was accused of, or suffices with what was spent, in other words, the sentence given to him is considered to be two years and he leaves the prison or the remaining sentence is looked at and the Shari’a laws are complied with in respect to what has a relation to what is correct for the citizens, and especially the cases connected to the individuals’ rights, and what is correct between people.