روش تعیین خلیفه، بیعت است. مراحل عملی تعیین خلیفه و بیعت با او چنین است:

The method of appointing the Khalifah is the pledge of allegiance (Bay’a). The practical steps to appoint the Khalifah and his Bay’a are:

دادگاه المظالم، خالی بودن جایگاه خلافت را اعلام می‌کند.

a. The Madhalim court announces the vacancy of the position of the Khilafah.

ب. رهبر موقت مسئولیت خود را بر عهده می‌گیرد و بی‌درنگ آغاز روند نامزدی را اعلام می‌کند.

b. The temporary leader takes control of his responsibility and announces the opening of the nomination procedure immediately.

ج. تُقبل طلبات المرشحين الذين تتوافر فيهم شروط التعاقد، وتُستبعد الطلبات الأخرى، وذلك بقرار من محكمة المظالم. Note: The Persian translation of "Madhalim court" is given in Arabic script as the term appears in the original; here, to follow the Persian-script rule, the correct rendering is: ج. طلبات نامزدهایی که شرایط قرارداد را دارا هستند پذیرفته می‌شود و سایر طلبات، به حکم دادگاه مظالم، کنار گذاشته خواهد شد.

c. Applications of the candidates fulfilling the contracting conditions would be accepted, excluding the other applications, by the decision from the Madhalim court.

د. داوطلبانی که دادگاه مظالم آنان را پذیرفته است، سپس دو بار توسط اعضای مسلمان شورای مشورتی فهرست کوتاه می‌شوند: نخست، شش داوطلبی را برمی‌گزینند که بیشترین آرا را از سوی ایشان کسب کرده‌اند، و مرحله دوم برگزیدن دو داوطلبی است که بیشترین آرا را به دست آورده‌اند.

d. The candidates who have been accepted by the Madhalim court, are then short listed twice by the Muslim members of the Shura council: first; they select the six candidates who got the highest votes from them, and the second stage is to select the two candidates who got the highest votes.

ه. یُعلَنُ عن اسمَي الاثنين ويُطلَبُ من المسلمين التصويتُ لأحدهما.

e. The names of the two are announced and the Muslims are requested to vote for one of them.

ف. نتیجهٔ انتخابات اعلام می‌شود و مسلمانان از کسی که بیشترین آرا را به دست آورده است آگاه می‌گردند.

f. The result of the elections is announced and the Muslims are informed of the one that got most of the votes.

ظ. مسلمانان بی‌درنگ به سوی بیعت با کسی که بیشترین آرا را به دست آورده بود روی آوردند، تا او به عنوان خلیفهٔ مسلمانان، بر پایهٔ کتاب خداوند (سبحانه و تعالی) و سنت پیامبرش ﷺ، حکومت کند.

g. The Muslims promptly set out to give the pledge to whoever got most of the votes, as the Khalifah of the Muslims upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger .

ه. پس از تکمیل بیعت، خلیفه به مردم اعلام می‌شود تا خبر انتصابش به کل امت برسد، با ذکر نام او و اینکه ویژگی‌هایی را که او را برای انعقاد خلافت به وی معتبر می‌سازد، دارا است.

h. Once the pledge has been completed, the Khalifah is announced to the public, until the news of his appointment has reached the whole Ummah, with mentioning of his name and that he fulfilled the characteristics that make him valid for contracting the Khilafah to him.

i. پس از تکمیل مراحل نصب خلیفۀ جدید، مسئولیت رهبر موقت پایان می‌یابد.

i. After completing the steps to appoint the new Khalifah the responsibility of the temporary leader ends.

هنگامی که شریعت نصب خلیفه را بر امت واجب کرد، روش نصب او را نیز مشخص نمود. این روش در قرآن و سنت و اجماع صحابه تعریف شده است. این روش بیعت است. نصب خلیفه از طریق گرفتن بیعت مسلمانان بر اساس کتاب خداوند (سبحانه و تعالی) و سنت پیامبرش ﷺ انجام می‌شود. مقصود از «مسلمانان» آن مسلمانانی است که تحت مسئولیت آخرین خلیفه بوده‌اند، اگر خلافت برپا شده باشد، یا مسلمانان منطقه‌ای که خلافت در آن برپا می‌شود، اگر از قبل برپا نشده باشد.

When the Shari’ah obligated the appointment of a Khalifah upon the Ummah, it specified the method by which he would be appointed. This method has been defined by the Quran and Sunnah and the consensus of the companions. This method is the pledge of allegiance (Bay’a). The appointment of the Khalifah occurs through the taking of the Bay’a of the Muslims upon the action by the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger. What is meant by “Muslims” is those Muslims who were under the responsibility of the last Khalifah if the Khilafah was established or the Muslims of the area which the Khilafah was being established within if it was not already established.

این که این روش (بیعت) با بیعتِ مسلمانان با پیامبر (صلی الله علیه و سلم) تأیید شده، و از دستور پیامبر ﷺ به ما برای دادنِ بیعت به امام نیز تأیید می‌شود. اما بیعتِ مسلمانان با پیامبر ﷺ، بیعت بر نبوت نبود، بلکه بیعت بر حکومت بود؛ زیرا بیعتی بر عمل بود و نه بر تصدیق (حقانیت نبوت او). بنابراین او بر این مبنا بیعت داده شد که حاکم است، نه بر این مبنا که پیامبر یا فرستاده [خدا] باشد؛ چرا که تصدیق ایمان به نبوت و رسالت او ایمان است و نه بیعت. پس تنها این باقی می‌ماند که بیعت باید به اعتبار رئیس دولت بودنِ او بوده باشد. بیعت در قرآن و سنت ذکر شده است. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «ای پیامبر، هنگامی که زنان مؤمن نزد تو می‌آیند و با تو بیعت می‌کنند که چیزی را شریک خدا قرار ندهند، دزدی نکنند، زنا نکنند، فرزندان خود را نکشند، و تهمتی را که میان دست و پای خود ساخته‌اند نیاورند، و در کار نیک از تو نافرمانی نکنند، پس بیعتشان را بپذیر.» (ممتحنه: ۱۲)، و الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «در حقیقت کسانی که با تو بیعت می‌کنند، [ای محمد]، در واقع با الله بیعت می‌کنند. دست الله بالای دست‌های آنان است.» (فتح: ۱۰). بخاری روایت کرده است: اسماعیل گفت که مالک از یحیی بن سعید به من گفت، که گفت: عبادة بن ولید گفت پدرش از عبادة بن صامت به او گفت:

The fact that this method (Bay’a) is confirmed by the Muslims’ Bay’a to the Messenger (pbuh) , and from the order of the Messenger (pbuh) upon us to give the Bay’a to the Imam. As for the Bay’a of the Muslims to the Messenger (pbuh) , it was not a Bay’a on Prophethood but rather upon ruling, since it was a Bay’a upon action and not upon confimation (of the truth of his Prophethood. So he was given the Bay’a upon the basis that he was a ruler and not that he was a Prophet (phuh) or a Messenger, since the confirmation of belief in Prophethood and his message is Iman and not Bay’a. Therefore, all that remains is that the Bay’a must have been in respect of him being the head of the state. The Bay’a is mentioned in the Quran and the Sunnah. Allah (swt) says: “O Prophet (phuh), when the believing women come to you pledging to you that they will not associate anything with Allah, nor will they steal, nor will they commit unlawful sexual intercourse, nor will they kill their children, nor will they bring forth a slander they have invented between their arms and legs, nor will they disobey you in what is right - then accept their pledge.” (TMQ 60:12), and Allah (swt) says. “Indeed, those who pledge allegiance to you, [O Muhammad] - they are actually pledging allegiance to Allah. The hand of Allah is over their hands.” (TMQ 48:10). Al- Bukhari reported: Isma‘il said that Malik said to me from Yahya b. Sa‘id who said: ‘Ubadah b. Al-Walid said his father said to him from ‘Ubadah b. Al-Samit:

. عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ، وَأَنْ لاَ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « » ن نَُازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، وَأَنْ نَ قُومَ أَوْ نَ قُولَ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا، لا نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لائِمٍ .

. عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ، وَأَنْ لاَ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « » ن نَُازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، وَأَنْ نَ قُومَ أَوْ نَ قُولَ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا، لا نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لائِمٍ .

«با پیامبر خدا ﷺ بیعت کردیم که در حال نشاط و در حال خستگی، شنوا و فرمانبردار باشیم، و با حاکم ستیز نکنیم و از او سرپیچی ننماییم، و در هر جا که باشیم بر حق بایستیم یا حق را بگوییم، و در راه خدا از سرزنش سرزنش‌کنندگان نهراسیم.» و در صحیح مسلم از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت است که رسول خدا ﷺ فرمود:

“We gave the oath of allegiance to Allah's Prophet (phuh) that we would listen to and obey him both at the time when we were active and at the time when we were tired and that we would not fight against the ruler or disobey him, and would stand firm for the truth or say the truth wherever we might be, and in the Way of Allah we would not be afraid of the blame of the blamers. ”. And in Muslim from ‘Abd Allah b. Amr b. Al-‘As that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ، فَ لْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ ، فَإِنْ ...« » جَاءَ آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ.

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ، فَ لْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ ، فَإِنْ ...« » جَاءَ آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ.

«هر کس با امامی بیعت کند، باید دستش را به او بدهد و از صمیم قلبش بیعت کند. باید تا آنجا که در توان دارد از او اطاعت کند. اگر مردی دیگر برای ادعای امامت پیش آید (در حالی که پیش‌تر کسی به امامت گمارده شده است)، دومی را گردن بزنید». و همچنین در صحیح مسلم از ابو سعید خدری روایت است که رسول خدا ﷺ فرمود.

“He who swears allegiance to an Imam, he should give him the pledge in ratification and the sincerity of his heart. He should obey him to the best of his capacity. If another man comes forward as a claimant (when one has already been installed), behead the second ”. And also in Muslim from Abu Sa‘id Al-Khudri that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. » إِذ ا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

. » إِذ ا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

«هرگاه برای دو خلیفه بیعت گرفته شود، کسی را که بعداً برایش بیعت گرفته شده بکشید.» و مسلم همچنین از ابوحازم روایت کرده که گفت: من پنج سال با ابوهریره نشستم و شنیدم که از پیامبر ﷺ نقل می‌کرد.

“When oath of allegiance has been taken for two caliphs, kill the one for whom the oath was taken later”. Muslim also reported from Abu Hazem who said: I sat with Abu Huraira for five years, and I heard him say from the Prophet (phuh).

. كَانَتْ بَ نُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِ ي خَلَفَهُ نَبِ ي، وَإِنَّهُ لا نَبِيَّ « بَ عْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَ يَكْثُ رُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ، » أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ سَائِلُهُمْ عَمَّا اسْتَ رْعَاهُمْ .

. كَانَتْ بَ نُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِ ي خَلَفَهُ نَبِ ي، وَإِنَّهُ لا نَبِيَّ « بَ عْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَ يَكْثُ رُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ، » أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ سَائِلُهُمْ عَمَّا اسْتَ رْعَاهُمْ .

بنی اسرائیل را پیامبران سیاست می‌کردند. هرگاه یک پیامبر درمی‌گذشت، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد؛ اما پس از من پیامبری نخواهد آمد و خلفایی خواهند بود و تعدادشان بسیار زیاد خواهد شد. یارانش گفتند: پس ما را به چه چیزی فرمان می‌دهی (اگر بیش از یک خلیفه داشته باشیم)؟ فرمود: کسی که نخست با او بیعت شود، بر دیگران برتری دارد. حقوق آنان را به ایشان بدهید (یعنی از آنان فرمان ببرید). خداوند درباره رعیتی که به ایشان سپرده است، از آنان بازخواست خواهد کرد.

Banu Isra'il were ruled over by the Prophet (phuh)s. When one Prophet (phuh) died, another succeeded him; but after me there is no Prophet (phuh) and there will be caliphs and they will be quite large in number. His Companions said: What do you order us to do (in case we come to have more than one Caliph)? He said: The one to whom allegiance is sworn first has a supremacy over the others. Concede to them their due rights (i. e. obey them). Allah will question them about the subjects whom He had entrusted to them.”.

متون قرآن و سنت صریح‌اند که روش تعیین خلیفه، بیعت است. این موضوع از اجماع صحابه نیز قابل فهم است، زیرا ایشان بر این اساس عمل کردند، و بیعت با خلفای راشدین در این زمینه روشن است.

The texts of the Quran and Sunnah are explicit that the method to appoint the Khalifah is the Bay’a. It could also be understood from the consensus of the companions, who acted upon this, and the Bay’a to the righteous Khulafaa’ are clear in this regard.

اقداماتِ عملیای که با انتخاب خلیفه آغاز میشود و پیش از بیعت با او انجام میگیرد، از آنچه پس از درگذشت فرستادهٔ خدا ﷺ میان خلفای راشدینی که بلافاصله پس از او آمدند رخ داد فهمیده میشود. آنان ابوبکر، عمر، عثمان و علی، رضی الله عنهم بودند. همهٔ صحابه بر آن اقدامات سکوت کردند و با آنها موافقت نمودند، با اینکه اگر آن اقدامات با شریعت در تضاد بود، رد میشد؛ زیرا این اقدامات به مهمترین مسئلهای مربوط بود که جامعهٔ مسلمانان بر آن استوار است و استمرار حکومت اسلام به آن وابسته است.

The practical steps which conclude with the action of the appointment of the Khalifah before the giving of the pledge to him are understood from what occurred with the righteous khulafaa’ who came straight after the death of the Messenger (pbuh) . They were Abu Bakr (ra), Umar (ra), ‘Uthman (ra) and ‘Ali (ra), may Allah be pleased with them. All of the companions were silent upon and consented to the steps taken, even though they were steps which would have been rejected if they contradicted the Shari‘a since they were connected to the most important issue upon which the Muslim entity rested and the continuity of the ruling by Islam.

جو کوئی ان خلفاء کے تقرر کے واقعات کا مطالعہ کرے گا، وہ پائے گا کہ مسلمانوں میں سے بعض نے سقیفہ بنی ساعدہ میں اس مسئلے پر گفتگو کی، اور امیدوار سعد (رض)، ابو عبیدہ (رض)، عمر (رض) اور ابو بکر (رض) تھے۔ تاہم، نہ عمر (رض) اور نہ ہی ابو عبیدہ (رض) ابو بکر (رض) کے خلاف اس مسئلے میں مقابلہ کرنا چاہتے تھے، اس لیے یہ مسئلہ دراصل ابو بکر (رض) اور سعد بن عبادہ (رض) کے درمیان تھا، اور کوئی دوسرا نہیں، اور گفتگو کا نتیجہ یہ نکلا کہ بیعت ابو بکر (رض) کو دی گئی۔ پھر دوسرے دن مسلمانوں کو مسجد میں بلایا گیا تاکہ وہ انہیں اپنی بیعت دیں، چنانچہ سقیفہ میں ہونے والی بیعت عقد کی بیعت تھی، اور اسی سے وہ شخص مسلمانوں کا خلیفہ بن جاتا ہے، جبکہ دوسرے دن مسجد میں ہونے والی بیعت اطاعت کی بیعت تھی۔

Whoever followed what occurred in the appointment of those Khulafaa’, they would find that some of the Muslims discussed the issue in Saqifa Bani Sa‘idah and that the candidates were Sa’d (ra), Abu ‘Ubaida (ra), Umar (ra) and Abu Bakr (ra). However, both Umar (ra) and Abu ‘Ubaida (ra) did not wish to contest the issue against Abu Bakr (ra), and so the issue was really between Abu Bakr (ra) and Sa’d Bin ‘Ubada (ra) and no one else, with the result of the discussion being that the Bay’a was given to Abu Bakr (ra). Then on the second day the Muslims were called to the mosque to give him their Bay’a, and so the Bay’a in Al-Saqifa was one of contracting, and with it the person becomes the Khalifah of the Muslims, and the Bay’a in the mosque on the second day is the Bay’a of obedience.

هنگامی که ابوبکر (رض) احساس کرد بیماریاش کشنده است، و به ویژه این که لشکرهای مسلمانان درگیر نبردهایی با قدرتهای بزرگ آن روزگار، یعنی ایرانیان و رومیان بودند، مسلمانان را فراخواند تا با آنان مشورت کند که چه کسی باید خلیفهٔ ایشان باشد، و سه ماه را صرف این مشورت کرد. چون آن را به پایان برد و رأی اکثریت مسلمانان را دانست، عمر (رض) را به جانشینی خود برگزید، یا به اصطلاح امروزی، نامزد کرد که پس از او خلیفه باشد. این برگزیدن یا نامزدی، قراردادی برای خلافت عمر (رض) پس از او نبود، زیرا پس از وفات ابوبکر (رض)، مسلمانان به مسجد آمدند تا با عمر (رض) بیعت کنند، و از این راه بود که او خلیفهٔ مسلمانان شد، نه از طریق آن مشورتها یا برگزینش ابوبکر (رض)؛ زیرا اگر نامزدی ابوبکر (رض) قراردادی برای خلافت بود، دیگر به بیعت مسلمانان نیازی نمیداشت. این افزون بر متونی است که پیشتر یاد شد و به صراحت نشان میدهند که تنها راه رسیدن شخص به خلافت، بیعتی است که مسلمانان میدهند. ﷺ

When Abu Bakr (ra) felt that his illness was terminal and specifically that the Muslim armies were involved in battles with the major powers of the time, the Persians and the Romans, he called the Muslims in order to consult them upon who should be the Khalifah for them and spent three months doing this consultation. When he had completed it and knew the opinion of the majority of the Muslims, he commissioned them, or in modern terminology nominated, that Umar (ra) should be the Khalifah after him. This commissioning or nomination was not a contract for Umar (ra) to be the Khalifah after him, since after the death of Abu Bakr (ra) the Muslims attended the mosque to give their Bay’a to Umar (ra) and through that he became the Khalifah of the Muslims, and not through the consultations, or Abu Bakr’s (ra) commission, since if the nomination by Abu Bakr (ra) was a contract for the Khilafah then he would not have required the Bay’a of the Muslims. This is on top of the texts mentioned earlier which explicitly indicate that the only manner for a person to become the Khalifah is through the Bay’a given by the Muslims.

در زمانی که عمر (رض) زخمی شد، مسلمانان از او خواستند که جانشینی تعیین کند، اما او از این کار خودداری کرد. آنان اصرار ورزیدند و او شش نامزد برای آنان برگزید، یا به تعبیری، شش نفر را نامزد کرد. پس از آن، صهیب را مأمور کرد که در نماز مردم را امامت کند و کسانی را که عمر نامزد کرده بود، وادار کند تا در میان خود، در مدت سه روزی که او تعیین کرده بود، خلیفه‌ای برگزینند. او به صهیب گفت:

At the time that Umar (ra) was stabbed the Muslims requested that he appoint a successor which he refused to do. They pressed upon him and so he made, or nominated, six candidates for them, after which he appointed Suhayb to lead the people in prayer and to prevail upon those whom Umar (ra) had nominated until they decided upon a Khalifah from amongst themselves during the three days he had specified for them. He said to Suhayb.

. فإن اجتمع خمسة، ورضوا رجلاً، وأبى واحد، فاشدخ رأسه أو اضرب ...« »... رأسه بالسيف .

. فإن اجتمع خمسة، ورضوا رجلاً، وأبى واحد، فاشدخ رأسه أو اضرب ...« »... رأسه بالسيف .

اگر پنج نفر بر سر مردی توافق کنند و یکی مخالفت کند، پس سرش را با شمشیر بزنید.» این روایت را طبری در کتاب «تاریخ» خود، و نیز ابن قتیبه، نویسنده کتاب «الإمامة والسياسة» که به «تاریخ الخلفاء» معروف است، و ابن سعد در «الطبقات الکبری» نقل کرده‌اند. سپس عمر (رض) ابوطلحه انصاری را همراه با پنجاه مرد برای نگهبانی از آنان گماشت، و مقداد بن اسود را مأمور یافتن جایی برای دیدارشان کرد. پس از مرگ عمر (رض) و پس از آنکه شورا بر سر نامزدها قرار گرفت، عبدالرحمن بن عوف گفت: کدام یک از شما خود را از این امر کنار می‌کشد و مسئولیت انتخاب بهترین شما را بر عهده می‌گیرد؟ همه‌شان سکوت کردند. آنگاه عبدالرحمن گفت: من خود را کنار می‌کشم. سپس با هریک از آنان جداگانه مشورت کرد و از ایشان پرسید که اگر خودشان را در نظر نمی‌گیرند، چه کسی را شایسته‌ترین این مسئولیت می‌دانند. دید که پاسخ‌هایشان به دو نفر محدود است: علی (رض) و عثمان (رض). پس از آن عبدالرحمن نظر مسلمانان را جویا شد و از ایشان پرسید که کدام یک از آن دو را ترجیح می‌دهند. از مردان و زنان پرسید و نظر مردم را بررسی کرد، نه تنها در روز، بلکه حتی در شب. بخاری از مِسور بن مَخرَمه روایت کرده که گفت:

“if five of them agreed upon a man while one disagreed, then strike his head with a sword..” as has been reported by Al-Tabari in his Al-Ta’rikh, as well as Ibn Qutaybah who authored the book Al-Imama wa ’l-Siyasa which is commonly known by Al-Ta’rikh Al-Khulafaa’, and Ibn Sa’d in Al-Tabaqat Al-Kubra. Then Umar (ra) appointed Abu Talha Al-Ansari along with fifty men to guard them, and charged Al-Miqdad Bin Al-Aswad with finding a place for them to meet. Then after the death of Umar (ra) and subsequent to the council settling upon the candidates, ‘Abd al Rahman Bin ‘Auf said: Which of you would remove yourselves (from consideration) and assume responsibility to select the best of you? To which all of them remained silent. Then ‘Abd al Rahman said I remove myself and then consulted each of them individually asking them who they considered the most worthy of the responsibility if they didn’t consider themselves, and he found that their answers were limited to two: ‘Ali (ra) and ‘Uthman (ra). After that ‘Abd al Rahman sought the opinions of the Muslims asking them which of the two they would prefer. He asked the men and women, surveying the opinion of the people, not just during the daytime but even during the night. Al-Bukhari narrated from Al-Miswar Bin Makhrama who said.

. طَرَقَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بَ عْدَ هَجْعٍ مِنْ اللَّيْلِ، فَضَرَبَ الْبَابَ حَتَّى اسْتَ يْ قَظْتُ، « » فَ قَالَ أَرَاكَ نَائِمًا، فَ وَاللَّهِ مَا اكْتَحَلْتُ هَذِهِ اللَّيْ ل ةَ بِكَبِيرِ نَ وْمٍ .

. طَرَقَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بَ عْدَ هَجْعٍ مِنْ اللَّيْلِ، فَضَرَبَ الْبَابَ حَتَّى اسْتَ يْ قَظْتُ، « » فَ قَالَ أَرَاكَ نَائِمًا، فَ وَاللَّهِ مَا اكْتَحَلْتُ هَذِهِ اللَّيْ ل ةَ بِكَبِيرِ نَ وْمٍ .

«عبدالرحمن پس از گذشتن بخشی از شب نزد من آمد و آنقدر در خانه‌ام را کوبید تا بیدار شدم. او به من گفت: "می‌بینم که خوابیده‌ای! به خدا قسم، در طول سه شب گذشته به اندازه کافی نخوابیده‌ام." پس از آنکه مردم نماز صبح را ادا کردند، بیعت با عثمان (رض) تکمیل شد. او از طریق بیعت مسلمانان خلیفه شد، نه به این دلیل که عمر (رض) آن را به شش نفر محدود کرده بود. سپس عثمان (رض) کشته شد و توده‌های مسلمانان در مدینه و کوفه با علی بن ابی‌طالب (رض) بیعت کردند و بدین‌ترتیب او از طریق بیعت مسلمانان خلیفه شد.»

“Abdur-Rahman called on me after a portion of the night had passed and knocked on my door till I got up, and he said to me, "I see you have been sleeping! By Allah, during the last three nights I have not slept enough”. After the people had offered morning prayer, Bay’a of ‘Uthman (ra) was completed. He became the Khalifah through the Bay’a of the Muslims, and not because Umar (ra) limited it to six. Then ‘Uthman (ra) was killed, and so the masses of the Muslims in Madinah and Kufa gave their Bay’a to ‘Ali b. Abi Talib (ra), and so he became the Khalifah through the Bay’a of the Muslims.

با بررسی دقیق شیوه بیعت آنان روشن می‌شود که نامزدهای خلافت به مردم معرفی می‌شدند و همه شرایط لازم برای انعقاد را داشتند. پس از آن، نظر اهل حل و عقد از میان مسلمانان گرفته می‌شد، یعنی نمایندگان امت؛ و این نمایندگان در دوران خلفای راشدین شناخته‌شده بودند، زیرا آنان صحابه، رضی الله عنهم، یا مردم مدینه بودند. هر کس را که صحابه، یا اکثریت آنان، می‌خواستند خلیفه شود، بیعت انعقاد به او داده می‌شد و بدین ترتیب خلیفه‌ای می‌شد که اطاعت از او واجب بود، و مسلمانان نیز با او بیعت اطاعت می‌کردند. به این شیوه، خلیفه تعیین می‌شود و نماینده مجاز امت در حکومت و اقتدار می‌گردد.

By close examination of the manner of their Bay’a, it becomes clear that the candidates for the Khilafah were announced to the people and that they all fulfilled the necessary conditions of contracting. After this the opinion of the influential people (Ahl Al hal Wal-‘Aqd) from the Muslims was taken, the representatives of the Ummah, and the representatives were well known in the era of the righteous Khulafaa’ since they were the companions, may Allah be pleased with them, or the people of Madinah. Whoever the companions, or the majority of them, wanted to become Khalifah was given the Bay’a of contracting, and thus became the Khalifah to whom obedience was obligatory, and so the Muslims would give them the Bay’a of obedience. In this manner the Khalifah is found and becomes the authorised representative of the Ummah in ruling and authority.

اما در مورد محدود کردن نامزدها، با پیروی از شیوه‌ای که خلفای راشدین بر آن برگزیده شدند، روشن می‌شود که نامزدی محدود بود. در سقیفه بنی ساعده، نامزدها ابوبکر (رض)، عمر (رض)، ابوعبیده (رض) و سعد بن عباده (رض) بودند و بس، هرچند عمر (رض) و ابوعبیده (رض) نمی‌خواستند با ابوبکر (رض) رقابت کنند، و بنابراین در عمل نامزدان ابوبکر (رض) و سعد بن عباده (رض) بودند. سپس اهل حل و عقد، ابوبکر (رض) را در سقیفه به خلافت برگزیدند و بیعت انعقاد به او دادند، و روز بعد مسلمانان در مسجد با ابوبکر (رض) بیعت طاعت کردند.

As for the issue of limiting the candidates, then by following the manner in which the righteous Khulafaa’ were appointed, it becomes clear that the candidacy was limited. In Saqifa Bani Sa’idah the candidates were Abu Bakr (ra), Umar (ra), Abu ‘Ubaida (ra) and Sa’d Bin ‘Ubada (ra) and that was all, though Umar (ra) and Abu ‘Ubaydah (ra) didn’t wish to compete against Abu Bakr (ra) and so in practical terms the candidates were Abu Bakr (ra) and Sa’d Bin ‘Ubada (ra). Then the Ahl Al Hal Wal-‘Aqd elected Abu Bakr (ra) the Khalifah in Al-Saqifa and gave him the Bay’a of contracting, and the next day the Muslims gave Abu Bakr (ra) the Bay’a of obedience in the mosque.

ابوبکر (رضی الله عنه) عمر (رضی الله عنه) را به عنوان خلیفه مسلمانان نامزد کرد، بدون آنکه نامزد دیگری وجود داشته باشد، و سپس مسلمانان با او بیعت انعقاد و سپس بیعت اطاعت کردند.

Abu Bakr (ra) nominated Umar (ra) as the Khalifah for the Muslims, without there being any other candidate, and then the Muslims gave him the Bay’a of contracting and then the Bay’a of obedience.

عمر (رض) شش نفر را برای مسلمانان نامزد کرد و به آنان دستور داد که خلیفه را از میان خودشان برگزینند. سپس عبدالرحمن بن عوف با پنج نفر از آنان مشورت کرد و پس از آنکه دیگران او را مأمور این کار کردند، آنان را به دو نفر محدود ساخت: علی (رض) و عثمان (رض). پس از آن، او نظرخواهی از مردم کرد و نظر مردم سرانجام بر عثمان (رض) به عنوان خلیفه قرار گرفت.

Umar (ra) nominated six candidates for the Muslims and told them to elect the Khalifah from amongst themselves, then ‘Abd Al-Rahman b. ‘Awf discussed with five of them and limited them to two: ‘Ali (ra) and ‘Uthman (ra), after the others had charged him to do. After that he surveyed the opinion of the people and that opinion settled upon ‘Uthman (ra) as the Khalifah.

اما علی (رض)، هیچ نامزد دیگری برای خلافت وجود نداشت و از این رو توده‌های مسلمانان در مدینه و کوفه با او بیعت کردند و او چهارمین خلیفه شد.

As for ‘Ali (ra), there was no other candidate for the Khilafah and so the masses of the Muslims in Madinah and Kufa gave him the Bay’a and he became the fourth Khalifah.

و از آنجا که بیعت عثمان (رض) در حداکثر مدتی که برای انتخاب خلیفه مجاز بود، یعنی سه روز و سه شب، تثبیت شد، و نیز اینکه نامزدها ابتدا به شش نفر و پس از آن به دو نفر محدود شدند، برای فهم موضوعی که درباره‌اش بحث می‌کنیم، چگونگی وقوع آن را با جزئیات بیان خواهیم کرد:

And due to the Bay’a of ‘Uthman (ra) being settled within the maximum permitted time to elect the Khalifah – three days and nights – and also that the candidates were limited to six and then after that to two, we will mention how that occurred with the details in order to understand the issue we are discussing:

۱. عمر (رض) صبح یکشنبه، در محرم سال ۲۴ هجری، بر اثر زخمی که ابولؤلؤ، که خدا او را لعنت کند، با خنجر بر او زد، درگذشت؛ این در حالی بود که عمر (رض) چهار روز مانده به پایان ذی‌الحجه سال ۲۳ هجری، در نماز صبح چهارشنبه، بر منبر مسجد به نماز ایستاده بود. صُهَیب، بنابر وصیت او، بر او نماز گزارد.

1. Umar (ra) died on Sunday morning in Muharram 24 A.H. from the effects of being stabbed by Abu Lu’lu’a, may Allah (swt) curse him, when Umar (ra) was standing in prayer in the pulpit of the mosque during the Wednesday morning prayer four days before the end of Dhul Hijja 23 A.H. Suhayb led the prayer for him in accordance with his will.

۲. هنگامی که کار عمر (رض) به پایان رسید، مقداد شورای شش نفره‌ای را که عمر (رض) به آن سپرده بود، در یکی از خانه‌ها گرد هم آورد و ابوطلحه به نیازهای ایشان رسیدگی کرد. آنان در آنجا نشستند و به گفتگو پرداختند، سپس عبدالرحمن بن عوف را مأمور کردند تا با رضایت ایشان، خلیفه را از میان خودشان برگزیند.

2. When they had completed the issue of Umar (ra), Al-Miqdad gathered the council of six which had been entrusted by Umar (ra) in one of the houses and Abu Talha took care of their needs. They sat therein and discussed and then appointed Abd Al-Rahman b. ‘Awf to select the Khalifah from amongst them with their consent.

۳. عبدالرحمن شروع به گفتگو با آنان کرد و از هر یک پرسید: اگر او خود خلیفه نباشد، پس چه کسی از میان دیگران به نظرش باید خلیفه شود؟ پاسخ‌های آنان محدود به علی (رضی الله عنه) و عثمان (رضی الله عنه) شد، و بدین ترتیب عبدالرحمن نامزدی را از میان شش نفر نخست به دو نفر محدود کرد.

3. ‘Abd Al-Rahman began to discuss with them and he asked each of them: If he was not to be the Khalifah then who did he think should be from amongst the others? Their answers were limited to ‘Ali (ra) and ‘Uthman (ra), and so Abd Al-Rahman limited the candidacy to two from the original six.

۴. پس از آن، عبدالرحمن شروع به مشورت با مردم کرد، چنان‌که مشهور است.

4. After that Abd Al-Rahman began to consult the people as is well known.

۵. شب سهشنبه - یعنی شب سومین روز پس از درگذشت عمر (رضی الله عنه) در روز یکشنبه - عبدالرحمن به خانه برادرزادهاش مسور بن مخرمه رفت. متن زیر مستقیماً از کتاب «البداية والنهاية» ابن کثیر نقل شده است:

5. On Tuesday night - in other words, the night of the third day after the death of Umar (ra) on Sunday, Abd Al-Rahman went to the house of his nephew Al-Miswar Bin Makhramah. The following is taken directly from Al- Bidayah Wal-Nihayah of Ibn Kathir:

. )فلما كانت الليلة التي يس ف ر صباحها عن اليوم الرابع من موت عمر، ج اء - أي عبد الرحمن بن ع وف - إلى منزل ابن أخته المس ور بن مخرمة فقال: أنائم يا مس ور؟ والله لَم أغتمض بكثير ن وم منذ ثلاث ...( .

. )فلما كانت الليلة التي يس ف ر صباحها عن اليوم الرابع من موت عمر، ج اء - أي عبد الرحمن بن ع وف - إلى منزل ابن أخته المس ور بن مخرمة فقال: أنائم يا مس ور؟ والله لَم أغتمض بكثير ن وم منذ ثلاث ...( .

«وقتی شبی فرا رسید که صبح آن، چهارمین روز پس از مرگ عمر بود، عبدالرحمن بن عوف به خانهٔ برادرزادهاش، المسور بن مخرمه آمد و گفت: "آیا خوابیدهای ای مسور؟ به خدا سوگند که در این سه شب گذشته، خواب زیادی نکردم." یعنی سه شب پس از مرگ عمر (رضی الله عنه) که صبح یکشنبه رخ داد، یعنی شب‌های یکشنبه، دوشنبه و سه‌شنبه - تا آنجا که گفت:»

“When the night whose morning was the fourth day after the death of Umar, Abd Al-Rahman b. ‘Awf came to the house of his nephew Al-Miswar Bin Makhrama and said “You are sleeping O Miswar? By Allah, I did not get much sleep for the last three (nights)” in other words, the last three nights after the death of Umar (ra) which occurred on Sunday morning, which was Sunday, Monday and Tuesday night – until he said.

. )إذهب فادع إليَّ علياً وعثمان ... ثم خرج بهما إلى المسجد ... ونودي في الناس عامة : الصلاة جامعة .

. )إذهب فادع إليَّ علياً وعثمان ... ثم خرج بهما إلى المسجد ... ونودي في الناس عامة : الصلاة جامعة .

«برو علی و عثمان را برای من فراخوان… سپس با آن دو به سوی مسجد بیرون رفت… مردم فراخوانده شدند: نماز به جماعت برگزار خواهد شد»، و آن نماز صبحگاه چهارشنبه بود. سپس دست علی (رض) را گرفت – خدا از او خشنود باد و چهره‌اش را گرامی دارد – و از او درباره‌ی بیعت بر کتاب خدا (سبحانه و تعالی)، سنت پیامبرش ﷺ و کردار ابوبکر (رض) و عمر (رض) پرسید. علی (رض) با پاسخ معروف خود گفت: بر کتاب و سنت – آری. اما درباره‌ی کردار ابوبکر (رض) و عمر (رض)، او خودش اجتهاد می‌کرد. عبدالرحمن دستش را رها کرد، دست عثمان (رض) را گرفت و همان پرسش را مطرح کرد. عثمان (رض) پاسخ داد: به خدا سوگند آری، و بدین ترتیب بیعت با عثمان (رض) تکمیل شد.

“Go and summon ‘Ali and ‘‘Uthman for me…then he went out with them to the mosque…the people were summoned: the prayer will be held in congregation”, which was the Wednesday morning prayer. Then he took Ali’s (ra) hand, may Allah (swt) be pleased with him and honour his face, and asked him regarding taking the Bay’a upon the Book of Allah (swt), the Sunnah of His Messenger and the actions of Abu Bakr (ra) and Umar (ra). ‘Ali (ra) famously replied: upon the Book and the Sunnah – yes. As for the actions of Abu Bakr (ra) and Umar (ra), he would make his own Ijtihad. Abdul Rahman removed his hand, took the hand of ‘Uthman (ra) and asked the same question. ‘Uthman (ra) replied: By Allah yes, and so the Bay’a was completed with ‘Uthman (ra).

سُهَیْب نے اُس دن لوگوں کو ظہر اور صبح کی نماز پڑھائی، پھر عثمان (رض) مسلمانوں کے خلیفہ کی حیثیت سے عصر کی نماز میں امامت کرنے لگے۔ اس کا مطلب یہ ہے کہ اگرچہ عثمان (رض) کی بیعت صبح کی نماز سے شروع ہو گئی تھی، سُهَیْب کی امامت اُس وقت تک ختم نہیں ہوئی جب تک مدینہ کے بااثر لوگوں کی عثمان (رض) سے بیعت مکمل نہیں ہو گئی۔ یہ عصر کی نماز سے کچھ پہلے مکمل ہوئی، جس میں صحابہ ایک دوسرے کو بلاتے رہے تاکہ عثمان (رض) کی بیعت کریں، یہاں تک کہ اُس دن کا وسط گزر گیا اور عصر کی نماز سے پہلے کا وقت آ گیا۔ جب عصر کی نماز سے پہلے بیعت مکمل ہو گئی، تو سُهَیْب کی امامت ختم ہو گئی، اور عثمان (رض) نے عصر کی نماز میں لوگوں کی امامت اپنے خلیفہ ہونے کی حیثیت سے کی۔

Suhayb led the people in the morning and midday prayer that day, and then ‘Uthman (ra) led them in the afternoon prayer as the Khalifah of the Muslims. This means that despite the contracting Bay’a to ‘Uthman (ra) starting at the Morning Prayer, the leadership of Suhayb did not expire except after the Bay’a of the influential people in Madinah to ‘‘Uthman (ra). This was completed a little before the afternoon prayer, where the companions summoned each other to give Bay’a to ‘Uthman (ra) until after the middle of that day had passed and before the afternoon prayer. When the taking of the Bay’a was completed before the afternoon prayer, the leadership of Suhayb finished, and ‘Uthman (ra) led the people in the afternoon prayer as their Khalifah.

مؤلف البداية والنهاية توضیح می‌دهد که چرا صهیب نماز عصر را برای مردم امامت کرد، در حالی که عثمان (رض) در نماز صبح بیعت را گرفت، و می‌گوید: «مردم در مسجد با او بیعت کردند، سپس او را به خانه شورا (یعنی خانه‌ای که اهل شورا در آن گرد می‌آمدند) بردند، و بقیه مردم با او بیعت کردند. به نظر می‌رسد که گرفتن بیعت تا پس از نماز ظهر به پایان نرسید. بنابراین، صهیب آن نماز را در مسجد پیامبر ﷺ خواند، و از این رو نخستین نمازی که خلیفه، امیرمؤمنان عثمان (رض) مسلمانان را در آن امامت کرد، نماز عصر بود».

The author of Al-Bidayah Wal-Nihayah explains why Suhayb led the people in the afternoon prayer though ‘Uthman (ra) took the Bay’a at the morning prayer, saying: “The people gave him the Bay’a in the mosque, then he was taken to the house of Shura (i.e. the house where the people of consultation met), so the rest of the people gave him the Bay’a . It seems he did not finish taking the Bay’a until after the midday prayer. So, Suhayb prayed that prayer in the Prophet (phuh)’s mosque, thus the first prayer in which the Khalifah, leader of the believers ‘Uthman (ra) led the Muslims was the afternoon prayer”.

بنابراین، هنگام نامزدکردن برای منصب خلافت پس از خالی شدن آن (به‌واسطهٔ مرگ یا عزل)، باید موارد زیر در نظر گرفته شود، که عبارت‌اند از:

Consequently the following matters must be considered when making nominations for the post of Khilafah after it becomes vacant (through death or dismissal), which are:

کار مربوط به نامزدی و انتصاب باید شب و روز انجام شود تا این وظیفه به پایان برسد۔

1. The work regarding candidacy and appointment must be done day and night until the task is completed.

۲. نامزدها باید از نظر تحقق شرایط قراردادی در فهرست کوتاه قرار گیرند، امری که توسط دادگاه مظالم انجام می‌شود.

2. Nominees have to be short listed in terms of fulfilling the contractual conditions, a matter that is conducted by the Madhalim court.

۳. نامزدها دو بار کوتاه‌فهرست می‌شوند: نخست به شش نفر و سپس به دو نفر. شورای امت این کوتاه‌فهرست‌سازی را به‌عنوان نمایندگان امت انجام می‌دهد. این به آن دلیل است که امت عمر (رض) را به نمایندگی خود برگزید؛ او شش نفر را نامزد کرد و این شش نامزد نیز از میان خود نماینده‌ای برگزیدند، یعنی عبدالرحمن، که پس از مشورت، نامزدها را به دو نفر کاهش داد. بنابراین، مرجع همه این امور شورای امت است؛ به بیان دیگر، نمایندگان آن.

3. Nominees are short listed twice: to six and then to two. The council of the Ummah conducts this short listing as representatives of the Ummah. This is because the Ummah delegated Umar (ra) to represent them, who nominated six people and the six nominees delegated a representative from amongst themselves, ‘Abd al Rahman, who short listed the nominees to two after discussion. Thus, the reference in all of this is the Ummah’s council; in other words, its representatives.

۴. پس از تکمیل انتخابات و بیعت، خلیفه به عموم اعلام می‌شود، به‌گونه‌ای که تمام امت از آن آگاه شوند، و نام او و ویژگی‌هایی که نشان می‌دهد او شرایط انعقاد خلافت را دارد نیز ذکر می‌شود.

4. After the completion of the elections and the Bay’a, the Khalifah is announced to the public such that all of the Ummah are aware of it, and his name and characteristics that mean he fulfils the criteria for the contraction of the Khilafah are also mentioned.

۵. وظیفهٔ امیر موقت پس از تکمیل بیعتِ خلیفه گرفته‌شده پایان می‌یابد، نه با اعلام نتایج. رهبری صهیب (رض) با انتخاب عثمان (رض) به پایان نرسید، بلکه با تکمیل بیعت او پایان یافت.

5. The task of the temporary leader expires after the completion of the taking of the Bay’a by the Khalifah, rather than by the announcement of the results. The leadership of Suhayb did not finish by the election of ‘Uthman (ra), but rather by the completion of his Bay’a.

این در صورتی است که خلیفه‌ای وجود داشته باشد و او فوت کرده باشد یا برکنار شده باشد، و لازم باشد خلیفه‌ای جایگزین او تعیین شود.

This is the case if there was a Khalifah and he passed away or was removed and a Khalifah needs to be appointed to replace him.

اگر هیچ خلیفه‌ای وجود نداشته باشد، بر مسلمانان واجب می‌شود که خلیفه‌ای نصب کنند تا احکام شریعت را اجرا کند و دعوت اسلامی را به جهان برساند، همان‌گونه که از زمان برچیده‌شدن خلافت اسلامی در استانبول، در ۲۸ رجب ۱۳۴۲ هجری قمری (۳ مارس ۱۹۲۴ میلادی) تاکنون چنین بوده است. در چنین وضعیتی، هر یک از کشورهای مسلمان در جهان اسلام شایستگی نصب خلیفه را دارد و خلافت به او منعقد می‌شود. پس اگر یکی از کشورهای مسلمان با خلیفه‌ای بیعت کند و خلافت برای او منعقد شود، بر مسلمانان در کشورهای دیگر واجب می‌شود که با او بیعت طاعت، یا به عبارت دیگر بیعت تسلیم در برابر اقتدار او، بدهند. این پس از آن است که خلافت از راه بیعت مردم کشور او برای او منعقد شده باشد. در آن کشور باید چهار شرط زیر محقق شود:

If there is no Khalifah at all, it becomes obligatory upon the Muslims to appoint a Khalifah, to implement the rules of the shari’a and to carry the Islamic call to the world, as is currently the case since the removal of the Islamic Khilafah in Istanbul, on 28th Rajab 1342 AH (3rd March 1924). In such a situation, every one of the Muslim countries in the Islamic world is suitable to appoint a Khalifah, and the Khilafah would be contracted to him. So, if one of the Muslim countries gave the Bay’a to a Khalifah, and the Khilafah was contracted to him, it becomes obligatory upon the Muslims in the other countries to give him the Bay’a of obedience or in other words, a Bay’a of submission to his authority. This is after the Khilafah has been concluded to him through the Bay’a of the people of his country. The following four conditions have to be fulfilled in that country:

۱. قدرت و اختیار حکومتی کشور باید در دست مسلمانان باشد، نه در دست کشوری غیراسلامی یا تحت نفوذ یک کشور غیراسلامی.

1. The authority of the country must be in the hands of the Muslims and not in the hands of a non-Islamic country or under a non-Islamic influence.

۲. امنیت مسلمانان در آن کشور باید توسط اسلام تضمین شود؛ به عبارت دیگر، حفاظت از آنان در داخل و خارج باید به نام اسلام و توسط نیروهای اسلامی باشد، با حذف هر نیروی دیگری.

2. The security of the Muslims in that country must be guaranteed by Islam; in other words, its protection at home and abroad should be in the name of Islam and by Islamic forces to the exclusion of all others.

۳. تطبیق اسلام باید بلافاصله، به شکلی جامع و بنیادین صورت گیرد؛ و خلیفه باید در ابلاغ دعوت به اسلام مشارکت داشته باشد.

3. The implementation of Islam should take place with immediate effect in a comprehensive and radical manner; the Khalifah must be involved in the conveying of the call to Islam.

۴. خلیفہ پر لازم ہے کہ وہ تمام لازمی شرائط پوری کرے، اگرچہ وہ مستحب شرائط پوری نہ کر سکے، کیونکہ اہمیت عقد کی شرائط کی ہے۔

4. The Khalifah must fulfil all the contractual conditions, although he might not fulfil the preferred conditions, since what matters are the conditions of the contract.

اگر آن کشور این چهار شرط را داشته باشد، خلافت تنها با بیعتِ همان کشور برپا می‌شود و تنها توسط آن منعقد می‌گردد. خلیفه‌ای که به او بیعت داده شده، خلیفه‌ی مشروع خواهد بود و هر بیعتی به غیر او باطل است.

Should that country satisfy these four conditions then the Khilafah would be established by the Bay’a of that country alone, and the Khilafah would be concluded by it alone. The Khalifah to whom they gave the Bay’a would become the legitimate Khalifah and any Bay’a to other than him would be invalid.

هر کشوری که پس از آن با خلیفه‌ای دیگر بیعت کند، بیعتش باطل خواهد بود، به دلیل فرموده‌ی پیامبر خدا ﷺ.

Any country that might give the Bay’a to another Khalifah after that, then their Bay’a would be invalid, due to the saying of the Messenger of Allah (pbuh).

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

«هرگاه برای دو خلیفه بیعت گرفته شود، کسی را که بیعت برایش گرفته شده، بعداً بکش» و سخن او (ﷺ).

“When oath of allegiance has been taken for two caliphs, kill the one for whom the oath was taken later” and his saying.

. » فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ ...« .

. » فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ ...« .

“Fulfil the Bay’a (oath of allegiance) of the first, then the first” and his saying. . وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَ فْ قَ ةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ، فَ لْ يُطِ عْ هُ إِنِ اسْ تَطَاعَ ، فَإِنْ « » جَاءَ آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ .

“Fulfil the Bay’a (oath of allegiance) of the first, then the first” and his saying. . وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَ فْ قَ ةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ، فَ لْ يُطِ عْ هُ إِنِ اسْ تَطَاعَ ، فَإِنْ « » جَاءَ آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ .

«هر کس با امامی بیعت کند، باید بیعت خود را با تصدیق و خلوص قلب به او بدهد، و تا جایی که در توان دارد از او اطاعت کند. و اگر مدعی دیگری برخیزد (در حالی که امامی پیش از این نصب شده است)، گردن دومی را بزنید».

“He who swears allegiance to an Imam, he should give him the pledge in ratification and the sincerity of his heart. He should obey him to the best of his capacity. If another man comes forward as a claimant (when one has already been installed), behead the second”.

روشِ بیعت: در بخش پیشین، دلایلِ بیعت را به‌عنوان شیوهٔ مشروع تعیین خلیفه در اسلام توضیح دادیم. از نظر اجرایی، بیعت هم از راه دست دادن انجام می‌شود و هم از راه نوشتن. از عبدالله بن دینار روایت شده که گفت: «هنگامی که مردم با عبدالملک بن مروان بیعت کردند، ابن عمر را دیدم که نوشت: "می‌نویسم که به شنیدن و اطاعت از عبدالله عبدالملک، امیرالمؤمنین، بر اساس کتاب خدا و سنت رسولش ﷺ تا آنجا که توانایی دارم، اقرار می‌کنم."» بیعت می‌تواند از هر راه دیگری نیز صورت گیرد.

The method of the Bay’a: In the aforementioned we have explained the evidences for the Bay’a as the prescribed method of appointing a Khalifah in Islam. Regarding its practical implementation, it is through shaking the hand as well as by writing. It has been narrated by ‘Abd Allah b. Dinar who said: “I witnessed Ibn Umar when people agreed on Abd Al-Malik b. Marwan saying: . كتب أني أقر بالسمع والطاعة لعبد الله عبد الملك أمير المؤمنين على كتاب الله « » وسنة رسوله ما استطعت . "I write herewith that I swear allegiance to listen to and obey ‘Abd Allah Abd Al-Malik, the leader of the believers, in accordance with the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger, to the best of my ability”. The Bay’a can also be given by any other means.

بیعت تنها باید از سوی فرد بالغ داده شود، زیرا بیعتِ کودک معتبر نیست. ابوعقیل زهره بن معبد از جدّش عبداللّه بن هشام - که در زمان رسول خدا ﷺ می‌زیست - روایت کرده است که مادرش زینب دختر حمید، او را نزد رسول خدا ﷺ برد و گفت: «ای رسول خدا، از او بیعت بگیر». در این هنگام رسول خدا ﷺ فرمود:

The Bay’a should only be given by an adult as the Bay’a of the minor is not valid. Abu Aqeel Zahrah b. Ma‘bad reported on the authority of his grand-father ‘Abd Allah b. Hisham who lived during the time of the Messenger of Allah (pbuh) , that his mother Zaynab bint Hamid took him to the Messenger of Allah (pbuh) and said “O Messenger of Allah, take Bay’a from him” upon this the Messenger of Allah (pbuh) said.

. » هُوَ صَغِيرٌ، فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَه « .

. » هُوَ صَغِيرٌ، فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَه « .

«او جوان است» و او سر او را مسح کرد و برایش دعا کرد، به روایت البخاری.

“He is young” and he wiped over his head and prayed for him, as narrated by Al-Bukhari.

در مورد الفاظ بیعت، این الفاظ به کلمات خاصی محدود نیست، اما باید شامل این تعهد باشد که خلیفه طبق کتاب الله (سبحانه و تعالی) و سنت رسول او عمل می‌کند، و کسی که بیعت می‌کند باید تعهد دهد که در آنچه دوست دارد و آنچه دوست ندارد، و در آسانی و سختی اطاعت کند. قانونی منتشر خواهد شد که این الفاظ را مطابق با نکات پیشین تعیین خواهد کرد.

As for the wording of the Bay’a, it is not restricted to any specific wording, but it should include the commitment that the Khalifah acts according to the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger and that the person who gives the Bay’a should pledge to obey in that which they liked and disliked and in ease and hardship. A law will be published that will determine this wording in accordance with the previous points.

هنگامی که بیعت به خلیفه داده شود، آنگاه بیعت امانتی بر گردن کسی می‌شود که بیعت داده است، و او حق ندارد آن را پس بگیرد. زیرا تا زمانی که بیعت را نداده، حق اوست که در تعیین خلیفه نقش داشته باشد. اما هنگامی که بیعت را داد، دیگر حق ندارد آن را پس بگیرد. حتی اگر بخواهد چنین کند، برایش جایز نیست که بیعت خود را پس بگیرد. البخاری از جابر بن عبدالله روایت کرده است که یک اعرابی بر اسلام با رسول خدا ﷺ بیعت کرد، اما بیمار شد، پس گفت:

Once the Bay’a is given to the Khalifah, then the Bay’a becomes a trust on the neck of the one who gave the Bay’a, where he is not allowed to withdraw it. For it is his right in terms of appointing the Khalifah until he gives it. But once he gave it, he is not allowed to withdraw it. Even if he wanted to do so, he is not permitted to withdraw his Bay’a. Al-Bukhari narrated from Jabir Ibn ‘Abd Allah that a Bedouin gave the Bay’a to the Messenger of Allah (pbuh) on Islam, but he became unwell, so he said:

. » أَقِلْنِي بَ يْ عَتِي « .

. » أَقِلْنِي بَ يْ عَتِي « .

«أَقِلْنِي بَيْعَتِي» (مرا از بیعتم معاف کن)، که رسول خدا ﷺ نپذیرفت. سپس او بازگشت و همان را گفت، اما پیامبر ﷺ رد کرد. پس او شهر را ترک کرد. رسول خدا ﷺ فرمود.

“Relieve me of my Bay’a (cancel my pledge) ”, which the Messenger of Allah (pbuh) refused. Then he came and said the same, but the Messenger (pbuh) rejected. So he left the town. The Messenger of Allah (pbuh) said.

. » إِنَّمَا الْمَدِينَةُ كَالْكِيرِ ت نْفِي خَبَثَ هَا وَيَ نْصَعُ طَيِّبُ هَا « .

. » إِنَّمَا الْمَدِينَةُ كَالْكِيرِ ت نْفِي خَبَثَ هَا وَيَ نْصَعُ طَيِّبُ هَا « .

«مدینہ لوہار کی بھٹی کی مانند ہے۔ یہ میل کچیل کو دور کرتی ہے اور اچھوں کو پاک صاف کر دیتی ہے۔»

“Madina is like the blacksmith's furnace. It removes the impurities and purifies the good.”.

مسلم همچنین از نافع، از عبدالله بن عمر روایت کرده که او شنید که رسول خدا ﷺ فرمود: «هرکس دستش را از اطاعت (کنار بکشد)، روز قیامت خدا را در حالی ملاقات می‌کند که هیچ حجتی ندارد.»

Muslim also narrated from Nafi’ on the authority of ‘Abd Allah b. Umar that he heard the Messenger of Allah (pbuh) say. . » مَنْ خَل عَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ، لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَه « .

«هرکس دستش را از اطاعت (امیر) بکشد، روز قیامت که در برابر خدا بایستد، هیچ حجتی (برای دفاع از خود) نخواهد داشت».

“One who withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no argument (in his defense) when he stands before Allah on the Day of Resurrection ”.

نقض البيعة للخليفة يعني سحب اليد من الطاعة لله (سبحانه وتعالى). إلا أن هذا يكون في حالة ما إذا كانت بيعته للخليفة بيعة عقد، أو بيعة طاعة لخليفة قُبلت وأُعطيت من قِبل المسلمين. أما إذا بايع شخصٌ خليفةً في البداية ولم تكتمل البيعة، فله الحق في أن يتحلل من تلك البيعة، نظراً إلى أن عقد البيعة العقدية لم يكتمل له من المسلمين. وعليه فإن النهي الوارد في الحديث يتعلق بنقض البيعة للخليفة، لا بنقض البيعة لرجل لم يكتمل له عقد الخلافة.

Breaking the Bay’a to the Khalifah is a withdrawal of the hand from the obedience to Allah (swt). However, this is the case if his Bay’a to the Khalifah was a Bay’a of contracting, or a Bay’a of obedience to a Khalifah was accepted and pledged by the Muslims. But if he pledged himself to a Khalifah initially, and the Bay’a was not completed, then he has the right to relieve himself from that Bay’a, in view of the fact that the contracting Bay’a has not been concluded to him from the Muslims. So the prohibition in the hadith is focused on withdrawing a Bay’a to a Khalifah, not to a man for whom the Khilafah contract was not completed.