نظام حکم بر چهار اصل بنا شده است که عبارتند از:

The ruling system is built upon four principles which are:

الف. حاکمیت از آنِ شارع است نه از آنِ مردم.

a. Sovereignty is for the Shar’ rather than fort the people.

ب. این اختیار (الاجتهاد الفقهی یا السلطة) برای امت است.

b. The authority is for the Ummah.

ج. نصب یک خلیفه بر مسلمانان واجب است۔

c. To appoint a single Khalifah is an obligation upon the Muslims.

د. تنها خلیفه حق وضع احکام شریعت را دارد، از این رو اوست که قانون اساسی و سایر قوانین را تصویب می‌کند.

d. The Khalifah alone has the right to adopt Shari’ah rules, so he is the one who enacts the constitution and the rest of the laws.

این مقاله اساس این حکم را توضیح می‌دهد، اساسی که حکم بدون آن نمی‌تواند وجود داشته باشد. اگر هر چیزی از این اساس برداشته شود، حکم نیز از میان می‌رود. نیت، حکم اسلامی است؛ یعنی اقتدار اسلام، نه هیچ حکم دیگری. و این اساس پس از بررسی دقیق دلایل شرعی استنباط شده است.

This article explains the basis of the rule, which cannot exist without this basis. If anything from this basis goes then the rule goes. The intention is the Islamic ruling; in other words, the authority of Islam, not any rule. And this basis has been derived after scrutiny of the Shari’ah evidences.

اصل نخست آن است که حاکمیت از آنِ شریعت است. این اصل دو جنبه دارد: واژه «حاکمیت» و حقیقت آن. دلالت واژه این است که حاکمیت برای شریعت است و نه برای مردم. اما حقیقت آن این است که این واژه تعریفی غربی است و مقصود از آن اجرای خواسته‌ها و جهت‌دادن به آن‌هاست. اگر فرد خود خواسته‌های خویش را اعمال و اجرا می‌کرد، حاکمیت از آنِ او بود، و اگر خواسته‌های او به دست دیگری کنترل و اجرا می‌شد، برده بود. اگر خواسته‌های امت، یا به بیان دیگر، اراده جمعی افراد آن، از سوی افرادی از میان خودشان که با توافق حق هدایت آن را یافته بودند جهت داده می‌شد، امت خودْ ارباب خویش بود، و اگر اراده امت به زور توسط دیگران کنترل می‌شد، به بردگی کشیده می‌شد. از همین رو نظام دموکراسی می‌گوید: حاکمیت از آنِ مردم است، یعنی ایشان هستند که اراده خود را اجرا می‌کنند و هر که را بخواهند بر اساس آن مستقر می‌سازند و حق هدایت اراده‌شان را به او می‌دهند. این است حقیقت حاکمیتی که قرار است بر حکمرانی اعمال شود.

The first principle that the sovereignty belongs to the Shari’ah has a reality, and that is the word sovereignty, and this word has its indication, and its indication is that it is for the Shari’ah and not for the people. As for its reality, that is that this word is a Western definition and what is meant by it is the execution of the wishes and its direction. If the individual was the one who applied his wishes and executed them then the sovereignty would be for him, and if his wishes were executed and controlled by other than him then he would be a slave. If the wishes of the Ummah or in other words, if the collective will of its individuals was directed on its behalf by individuals from amongst themselves who were consensually given the right to direct them, then it would be its own master, and if the Ummah's will was controlled by others forcefully then it would be enslaved. For this reason the democratic system says: the sovereignty is for the people or in other words, they are the ones who execute their will and establish upon it whomsoever they want and give them the right of directing their will. This is the reality of sovereignty which is intended to apply to the ruling.

دربارهٔ حکم این حاکمیت، آن برای شریعت است و نه برای مردم؛ زیرا آنچه خواسته‌های افراد را بر اساس شریعت جهت می‌دهد، خود فرد آن‌گونه که می‌خواهد نیست، بلکه خواست فرد با اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) هدایت می‌شود. و دلیل بر آن، سخنان اوست (سبحانه و تعالی).

As for the rule regarding this sovereignty, it is for the Shari’ah and not for the people, since the one who directs the wishes of the individuals according to the Shari’ah is not the individual as they themselves wish, but rather the will of the individual is directed by the orders and prohibitions of Allah (swt). And the proof for that are His (swt) words.

«فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ» (سورۃ النساء، ۶۵) و سخنان پیامبر ﷺ.

“But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves.” (TMQ 4:65), and the words of the Prophet (phuh).

. » لاَ ي ؤُْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يَكُونَ هَوَاهُ تَ بَعاً لِمَ ا جِئْتُ بِهِ « .

. » لاَ ي ؤُْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يَكُونَ هَوَاهُ تَ بَعاً لِمَ ا جِئْتُ بِهِ « .

«هیچ‌یک از شما [به‌راستی] ایمان نمی‌آورد تا وقتی‌که هوای نفسش تابع آنچه من آورده‌ام نشود.» (روایت‌شده از ابن ابی عاصم در السنة). النووی پس از نقل این حدیث از عبدالله بن عمرو بن العاص در الأربعین گفته است که این روایت صحیح حسن است. پس آنچه بر امت و فرد حاکم است و اراده امت و فرد را هدایت می‌کند، همان چیزی است که رسول خدا ﷺ آورده است. بنابراین امت و فرد تسلیم شریعت می‌شوند و بر این اساس حاکمیت از آنِ شریعت است. به همین سبب، خلیفه از سوی امت به‌عنوان خدمتگزار آنان برای اجرای خواسته‌هایشان قرارداد نمی‌بندد، آن‌گونه که در نظام دموکراتیک چنین است، بلکه امت خلیفه را بر پایه کتاب خدا (سبحانه) و سنت پیامبرش ﷺ به‌کار می‌گمارد تا کتاب خدا (سبحانه) و سنت را اجرا کند؛ به بیان دیگر، شریعت را اجرا کند نه آنچه مردم بخواهند. تا آنجا که اگر کسانی که با او قرارداد بسته‌اند با شریعت مخالفت کنند، با آنان جنگیده می‌شود تا از آن بازایستند. در نتیجه، دلیل این اصل به دست آمد که حاکمیت از آنِ شریعت است، نه مردم.

“None of you [truely] believe until his desires are subservient to that which I have brought.” (reported by Ibn Abi ‘Asim in Al-Sunna). Al-Nawawi said after reporting the narration from ‘Abd Allah b. Amr b. Al-‘As in Al-Arba’in that it is a Sahih Hasan narration. So what reigns in the Ummah and the individual and directs the will of the Ummah and the individual, is what the Messenger (pbuh) came with. So the Ummah and the individual submit to the Shari’ah and accordingly the sovereignty is for the Shari’ah. Due to this the Khalifah is not contracted by the Ummah as a servant of theirs to implement what they want, as is the case in the democratic system, but rather the Khalifah is contracted by the Ummah upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , to implement the Book of Allah (swt) and the Sunnah; in other words, to implement the Shari’ah and not whatever the people may want, to the point that if the people who contracted him go against the Shari’ah they are fought against until they desist. Consequently, the evidence was derived for the principle that the sovereignty is for the Shari’ah not the people.

و اما الأصل الثاني، أي أن السلطان للأمة، فإنه مأخوذ من أن الشرع جعل نصب الخليفة للأمة، وأن الخليفة يستمد سلطانه من هذا العقد. وأما أن الشرع جعل نصب الخليفة للأمة، فهذا واضح من الأحاديث الواردة في البيعة. فقد روي عن عبادة بن الصامت أنه قال:

As for the second principle - the authority is for the people - it is taken from the fact that the Shari’ah made the appointment of the Khalifah by the Ummah and the Khalifah takes his authority from this contract. As for the fact that the Shari’ah made the appointment of the Khalifah to be by the Ummah – this is clear from the narrations regarding the pledge of allegiance. It is narrated from ‘Ubadah b. Samit who said.

. » عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَه بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « .

. » عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَه بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « .

«با رسول خدا ﷺ بر شنیدن و اطاعت کردن در آنچه دوست داشتیم و آنچه ناخوشایند ما بود بیعت کردیم» (متفق علیه)، و از جریر بن عبدالله که گفت:

“We gave the pledge of allegiance to the Messenger of Allah (pbuh) that we listen and obey in whatever was pleasing and hateful to us” (agreed upon), and from Jarir Bin ‘Abd Allah who said.

. » عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْتُ النَّبِيَّ « .

. » عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْتُ النَّبِيَّ « .

«ما با پیامبر خدا ﷺ بیعت کردیم که شنوا و فرمانبردار باشیم» (متفق علیه)، و از ابوهریره روایت است که پیامبر خدا ﷺ فرمود،

“We gave the pledge of allegiance to the Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey” (agreed upon), and from Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said,

. ثَلاثَةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ ي وَْمَ الْقِيَامَةِ وَلا ي زَُكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ: رَجُلٌ عَلَى « فَضْلِ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ يَمْنَعُ مِنْهُ ابْنَ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لا ي بَُايِعُهُ إِلاَّ لِدُنْ يَاهُ إِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَى لَهُ وَإِلاَّ لَمْ يَفِ لَهُ، وَرَجُلٌ ي بَُايِعُ رَجُلاً بِسِلْعَةٍ بَ عْدَ الْعَصْرِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ لَقَدْ » أُعْطِيَ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَصَدَّقَهُ فَأَخَذَهَا وَلَمْ ي عُْطَ بِهَا .

. ثَلاثَةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ ي وَْمَ الْقِيَامَةِ وَلا ي زَُكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ: رَجُلٌ عَلَى « فَضْلِ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ يَمْنَعُ مِنْهُ ابْنَ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لا ي بَُايِعُهُ إِلاَّ لِدُنْ يَاهُ إِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَى لَهُ وَإِلاَّ لَمْ يَفِ لَهُ، وَرَجُلٌ ي بَُايِعُ رَجُلاً بِسِلْعَةٍ بَ عْدَ الْعَصْرِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ لَقَدْ » أُعْطِيَ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَصَدَّقَهُ فَأَخَذَهَا وَلَمْ ي عُْطَ بِهَا .

«سه گروه هستند که خداوند نه با آنان سخن می‌گوید و نه به ایشان نگاه می‌کند و نه پاکشان می‌گرداند، و برای ایشان عذابی دردناک است: (۱) مردی که آب اضافی‌اش را در راه داشت و آن را از مسافران دریغ کرد. (۲) مردی که با حاکم مسلمانی بیعت می‌کند و تنها برای منافع دنیوی بیعت می‌کند؛ اگر حاکم آنچه را که او می‌خواهد به او بدهد، فرمانبردار او می‌ماند، وگرنه به بیعتش پایبند نمی‌ماند، و (۳) مردی پس از نماز عصر با مردی دیگر چانه می‌زند، و آن دیگری به نام خداوند سوگندی دروغین یاد می‌کند که برای آن کالا این‌قدر به او پیشنهاد شده است، و آن نخستین (او را باور می‌کند و) آن را می‌خرد.» (متفق علیه). بر این اساس، بیعت از جانب مسلمانان با خلیفه است و نه از جانب خلیفه با مسلمانان؛ بنابراین ایشان هستند که با او بیعت می‌کنند یا او را بر خود فرمانروا می‌سازند، و آنچه درباره خلفای راشدین رخ داد این بود که ایشان تنها بیعت را از امت می‌گرفتند و جز با بیعت امت با ایشان، خلیفه نمی‌شدند.

“There are three persons whom Allah will neither talk to nor look at, nor purify from (the sins), and they will have a painful punishment. (They are): (1) A man possessed superfluous water on a way and he withheld it from the travelers. (2) a man who gives a pledge of allegiance to a Muslim ruler and gives it only for worldly gains. If the ruler gives him what he wants, he remains obedient to It, otherwise he does not abide by it, and (3) a man bargains with another man after the `Asr prayer and the latter takes a false oath in the Name of Allah claiming that he has been offered so much for the thing, and the former (believes him and) buys it.” (agreed upon). Accordingly, the pledge is from the side of the Muslims to the Khalifah and not from the Khalifah to the Muslims, and so they are the ones who give him the pledge or establish him as a ruler upon them, and what occurred with the rightly guided Khulafaa’ is that they only took the pledge of the allegiance from the Ummah and they did not become Khulafaa’ except by the pledge of the Ummah with them.

در مورد اثری که خلیفه از این بیعت اختیار و اقتدار می‌گیرد، این موضوع از روایات مربوط به اطاعت و نیز از روایات درباره وحدت خلیفه آشکار است. عبدالله بن عمرو بن العاص گفت که از رسول خدا ﷺ شنید که می‌فرمود:

As for the effect that the Khalifah takes the authority from this pledge, then this is clear from the narrations of obedience and in the narrations about the unity of the Khalifah. ‘Abd Allah Bin Amr b. Al-‘As said that he heard the Messenger of Allah (pbuh) say,

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْ قَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ فَ لْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ ، فَإِنْ جَاءَ « » آخَرُ ي نَُازِعُهُ، فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ .

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْ قَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ فَ لْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ ، فَإِنْ جَاءَ « » آخَرُ ي نَُازِعُهُ، فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ .

«هر کس با خلیفه‌ای بیعت کند، باید دست خود و خلوص قلب خود را به او بدهد (یعنی هم در ظاهر و هم در باطن تسلیم او شود). باید تا حد توانش از او اطاعت کند. اگر مردی دیگر (به عنوان مدعی خلافت) پیش آید و با اقتدار او مخالفت کند، مسلمانان باید گردن آن مدعی را بزنند.» (به روایت مسلم، و از نافع)

“He who swears allegiance to a Caliph should give him the grasp of his hand and the sincerity of his heart (i. e. submit to him both outwardly as well as inwardly). He should obey him to the best of his capacity. If another man comes forward (as a claimant to Caliphate), disputing his authority, they (the Muslims) should behead the latter.” (reported by Muslim, and from Nafi’),

. مَنْ خَ لَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُنُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ خَ لَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُنُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

«هر کس دستش را از اطاعت (امیر) بکشد، روز قیامت که در برابر خداوند بایستد، هیچ حجتی (برای دفاع از خود) نخواهد داشت؛ و هر کس بمیرد بی‌آنکه بیعت کرده باشد، به مرگ کسی از دوران جاهلیت خواهد مرد» (روایت مسلم)، و از ابن عباس روایت است که رسول خدا ﷺ فرمود:

“One who withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no argument (in his defense) when he stands before Allah on the Day of Resurrection; and one who dies without having sworn allegiance will die the death of one belonging to the Days of Ignorance (Jahilliyah)” (reported by Muslim), and from Ibn Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) said,

. مَنْ كَ رِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَ لْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ « » السُّلْطَانِ شِبْ رًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ كَ رِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَ لْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ « » السُّلْطَانِ شِبْ رًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

«هر کس در امیرش چیزی دید که خوشش نیامد، باید صبر کند، زیرا هر کس حتی به اندازه یک وجب از جماعت مسلمانان جدا شود و سپس بمیرد، مانند مرگ دوران جاهلیت مرده است» (متفق علیه). ابوهریره روایت کرد که پیامبر ﷺ فرمود:

“One who found in his Amir something which he disliked should hold his patience, for one who separated from the main body of the Muslims even to the extent of a handspan and then he died would die the death of one belonging to the days of Jahiliyya” (agreed upon). Abu Hurayrah narrated that the Prophet (phuh) said,

. كَانَتْ بَ نُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمُ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِ ي خَلَفَهُ نَبِ ي، وَإِنَّهُ لا نَبِيَّ « بَ عْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَ يَكْثُ رُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ، » أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ سَا ئِلُهُمْ عَمَّا اسْتَ رْعَاهُمْ .

. كَانَتْ بَ نُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمُ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِ ي خَلَفَهُ نَبِ ي، وَإِنَّهُ لا نَبِيَّ « بَ عْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَ يَكْثُ رُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَ يْ عَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ، » أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ سَا ئِلُهُمْ عَمَّا اسْتَ رْعَاهُمْ .

بنی اسرائیل را پیامبران سیاست می‌کردند. هرگاه یک پیامبر وفات می‌یافت، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد؛ اما پس از من هیچ پیامبری نخواهد بود و خلفایی خواهند بود و تعدادشان بسیار زیاد خواهد شد. یاران او گفتند: اگر چند خلیفه داشته باشیم، ما را به چه کاری فرمان می‌دهی؟ فرمود: به هر کس که نخست با او بیعت شود، حق برتری بر دیگران دارد. حقوق واجب ایشان را ادا کنید (یعنی از ایشان اطاعت کنید). خداوند از ایشان درباره رعیتی که به آنان سپرده بود، بازخواست خواهد کرد. [متفق علیه]

“Banu Isra'il were ruled over by the Prophet (phuh)s. When one Prophet (phuh) died, another succeeded him; but after me there is no Prophet (phuh) and there will be caliphs and they will be quite large in number. His Companions said: What do you order us to do (in case we come to have more than one Caliph)? He said: The one to whom allegiance is sworn first has a supremacy over the others. Concede to them their due rights (i. e. obey them). Allah will question them about the subjects whom He had entrusted to them.” (agreed upon).

ان این روایات نشان می‌دهند که خلیفه تنها از راه این بیعت اختیار خود را به دست می‌آورد، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) اطاعت از او را از طریق این بیعت واجب کرده است: «هر کس با امامی بیعت کند، باید از او اطاعت کند». پس او خلافت را از راه بیعت و اطاعت از او به دست آورده است، و اطاعت از او واجب است چون او خلیفه‌ای است که قرارداد آن بسته شده است. بنابراین، او اختیار را از امت گرفته است و بر امت واجب است که از هرکس که با او قرارداد بسته است اطاعت کند؛ به عبارت دیگر، از کسی که بیعت به گردن او است، به واسطه‌ی این بیعتی که به او داده شده است. و این نشان می‌دهد که اختیار از آنِ امت است. علاوه بر این، پیامبر ﷺ با آنکه پیامبر بود، از مردم بیعت گرفت. این بیعت، بیعت بر حکومت و قدرت بود نه بیعت بر نبوت، و آن را از زنان و مردان گرفت نه از کودکانی که به سن تمییز نرسیده بودند. پس اینکه مسلمانان هستند که خلیفه را برپا می‌دارند و او را بر اساس کتاب خداوند (سبحانه و تعالی) و سنت فرستاده‌ی او ﷺ به قرارداد درمی‌آورند، و اینکه خلیفه اختیار خود را تنها از این بیعت می‌گیرد، دلیل روشنی است که اختیار از آنِ امت است تا به هرکس که بخواهند آن را واگذار کنند.

These narrations indicate that the Khalifah only gets his authority via this pledge, since Allah (swt) ordered obedience to him by this pledge – “Whoever has sworn the oath of allegiance to an Imam , must obey him” – so he took the Khilafah through the pledge and obedience to him is obligated because he is the Khalifah who has been contracted. So it means that he took the authority from the Ummah and the obligation of the Ummah obeying whomsoever it contracted, in other words, the one who has the pledge of allegiance upon their necks, by this pledge given to him, and this indicates that the authority is for the Ummah. On top of that, the Messenger (pbuh) , even though he was a Messenger, took the pledge of allegiance from the people. This was a pledge upon the rule and authority and not a pledge upon the Prophethood, and he took it from the women and the men and not from youngsters who had not yet reached the age of distinction. So the fact that the Muslims are the ones who establish the Khalifah and contract him upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , and the fact that the Khalifah only takes his authority through this pledge, is clear evidence that the authority is for the Ummah to give to whomsoever they please.

دربارهٔ اصل سوم، یعنی اینکه نصب یک خلیفه بر مسلمانان واجب است، وجوب نصب خلیفه در حدیثی شریف ثابت شده است؛ از نافع روایت است که عبدالله بن عمر گفت: از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود،

As for the third principle, that to appoint a single Khalifah is obligatory upon the Muslims, the obligation of appointing the Khalifah is fixed in the noble narration, on the authority of Nafi’ who said that ‘Abd Allah b. Umar said that he heard the Messenger of Allah (pbuh) say,

. مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُنُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُنُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

«هر کس دست خود را از اطاعت (امیر) بکشد، روز قیامت که در پیشگاه الله بایستد، حجتی برای او نخواهد بود؛ و کسی که بمیرد در حالی که بیعتی بر گردن نداشته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است» (روایت مسلم از عبدالله بن عمر). وجه استدلال از این حدیث آن است که پیامبر ﷺ بر هر مسلمانی واجب کرد که بیعت خلیفه بر گردن او باشد، و این را لازم نکرد که هر مسلمانی شخصاً آن بیعت را به خلیفه بدهد. پس الزام، وجود بیعت بر گردن هر مسلمان است؛ یعنی وجود خلیفهای که به سبب او بیعت بر گردن هر مسلمان قرار دارد. بنابراین، این وجود خلیفه است که باعث می‌شود بیعت بر گردن هر مسلمان باشد، خواه شخصاً به او بیعت داده باشد یا نه.

“One who withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no argument (in his defense) when he stands before Allah on the Day of Resurrection; and one who dies without having sworn allegiance will die the death of one belonging to the Days of Ignorance (jahilliyah)” (reported by Muslim through ‘Abd Allah b. Umar). The angle of deduction from this narration is that the Messenger (pbuh) made it obligatory upon every Muslim to have the pledge of allegiance to the Khalifah upon their neck, and did not make it necessary that every Muslim has to give that pledge to the Khalifah. So the obligation is the presence of the pledge upon the neck of every Muslim, in other words, the presence of a Khalifah due to whom there is a pledge present upon the neck of every Muslim. Accordingly, it is the presence of the Khalifah that makes the pledge present upon the neck of every Muslim irrespective of whether they had given him the pledge personally or not.

در مورد اینکه خلیفه باید یکی باشد، به دلیل روایت ابوسعید الخدری است که رسول خدا ﷺ فرمود:

As for the issue of the Khalifah being one, it is due to the narration of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (pbuh) said,

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا « .

«هرگاه با دو خلیفه بیعت شود، کسی را که بعداً با او بیعت شده، بکشید.» (روایت مسلم)، و این یک نهی صریح از اجازه دادن به بیش از یک خلیفه برای مسلمانان است.

“When oath of allegiance has been taken for two caliphs, kill the one for whom the oath was taken later.” (reported by Muslim), and this is an unambiguous prohibition of allowing more than one Khalifah for the Muslims.

با توجه به اصل چهارم، که بر اساس آن تنها رهبر دولت حق تصویب قوانین را دارد، این مطلب با اجماع صحابه ثابت شده است که تنها خلیفه حق تصویب قوانین را دارد، و از این اجماع قواعد مشهور شریعت برگرفته می‌شود: «امر امام اختلاف را برطرف می‌کند»، «امر امام اجرا می‌شود» و «حاکم می‌تواند به تعداد مسائلی که پیش می‌آید حکم صادر کند».

With respect to the fourth principle, which is that the leader of the State alone has the right to adopt the laws, this has been established by the Ijma’ of the companions that the Khalifah alone has the right to adopt the laws, and from this Ijma’ the famous Shari’ah principles:“The order of the Imam resolves the difference”, “The order of the Imam is executed” and “The ruler can issue as many judgements as there are problems that appear” are all derived.