ملکیت عمومی، اجازت شارع (سبحانه وتعالی) به جامعه است تا به صورت جمعی از خود آن مال بهره‌برداری کند۔

Public property is the permission of the Legislator (swt) for the community to collectively utilise the property itself.

دلیل این مقاله آن است که دلایل شرعی بیانگر آن‌اند که تعریف مال عمومی، اجازهٔ شارع (سبحانه و تعالی) به جامعه برای بهره‌برداری جمعی از آن مال است، و دلایل این تعریف، نصوص وارد دربارهٔ مال عمومی است. سخن رسول خدا ﷺ:

The evidence for this article is that the Shari’ah evidences indicate that the definition of public property is the permission of the Legislator (swt) for the community to collectively utilise the property, and the evidences for this definition are the texts related regarding public property. The words of the Messenger (pbuh) :

. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .

. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .

«مسلمانان در سه چیز شریک‌اند: آب، علف و آتش.» این حدیث را احمد از مردی از یاران پیامبر ﷺ روایت کرده است، و راویان آن مورد اطمینان‌اند؛ و نیز آنچه ترمذی از ابیض بن حمال روایت کرده است.

“Muslims have common share in three (things).water, grass, and fire.” reported by Ahmad from a man from the companions of the Prophet , and his narrators are trustworthy, and what Al-Tirmidhi narrated from Abyad b. Hammal:

. فاستقطعه الملح، فقطع له. فلما أن ولّى قال أنه وفد إلى رسول الله « » رجل من المجلس: أتدري ما قطعت له؟ إنما قطعت له الماء العد. قال فانتزعه منه .

. فاستقطعه الملح، فقطع له. فلما أن ولّى قال أنه وفد إلى رسول الله « » رجل من المجلس: أتدري ما قطعت له؟ إنما قطعت له الماء العد. قال فانتزعه منه .

«نزد رسول خدا ﷺ رفت و از او خواست که معدن نمک را به او واگذار کند. پس آن را به او به عنوان اقطاع واگذار کرد. هنگامی که بازگشت، مردی در آن مجلس پرسید: آیا می‌دانی چه چیزی را به او به عنوان اقطاع داده‌ای؟ تو به او آب جاری و دائمی را داده‌ای. پس آن را از او پس گرفت.» آب بی‌شمار آن است که تمام‌شدنی نیست؛ به عبارت دیگر، اگر کانی از آن استخراج کنی، از آن کاسته نمی‌شود. و گفت:

“Went to the Messenger of Allah (pbuh) and asked him for assigning him (the mines of) salt as fief. So he assigned it to him as a fief. When he returned, a man in the meeting asked: Do you know what you have assigned him as a fief? You have assigned him the perennial spring water. So he took it back from him”. The countless water is that which does not deplete, in other words, if you extracted a mineral from it, it does not deplete. And he said:

.» مِنًى مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .

.» مِنًى مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .

«منیٰ اس کے لیے قیام گاہ ہے جو سب سے پہلے وہاں پہنچے»، اسے ترمذی نے عائشہ (رضی اللہ عنہا) سے روایت کیا ہے، اور انھوں نے کہا کہ یہ حسن صحیح ہے۔ منیٰ حجاز کا وہ معروف مقام ہے جہاں حجاج عرفات میں وقوف کے بعد اترتے ہیں، اور جو لوگ دوسروں سے پہلے وہاں پہنچ جائیں وہ اپنے اونٹ وہاں بٹھا سکتے ہیں۔ اور نبی ﷺ نے تصدیق فرمائی کہ لوگ عام راستوں کے استعمال میں شریک ہیں۔ عام ملکیت کی تعریف انھی سب باتوں سے اخذ کی گئی ہے، کیونکہ یہ نصوص دلالت کرتی ہیں کہ شارع (سبحانہ و تعالیٰ) نے لوگوں کو ان چیزوں میں اجتماعی طور پر شریک ہونے کی اجازت دی ہے، اور اسی بنا پر یہ استنباط کیا گیا۔ اسی بنیاد پر یہ مضمون تحریر کیا گیا ہے۔

“Mina is a resting place for whoever gets their first”, reported by Al-Tirmidhi from Aisha(ra) and he said it is Hasan Sahih, and Mina is the famous location in the Hijaz which the pilgrims descend to after standing at Arafat, and all the people can rest their camels there if they arrive there before others. And the Prophet affirmed that people participate in the use of general roads. The definition of public property was derived from all of this, since these texts indicate that the Legislator (swt) gave permission to people to participate collectively in these things and hence it was deduced. On this basis the article was drafted.