زن در دو حوزه عمومی و خصوصی زندگی می‌کند. در حوزه عمومی، برای او جایز است که با زنان، با مردان محرم، و با مردان نامحرم (مردانی که می‌تواند با آنان ازدواج کند) زندگی کند، به این شرط که جز صورت و دست‌هایش چیزی از او آشکار نشود، لباسش تحریک‌کننده نباشد، و هیچ‌گونه زینتی به‌طور آشکار به نمایش گذاشته نشود. اما در حوزه خصوصی، برای او جایز نیست که با کسی جز زنان و محارمش زندگی کند، و جایز نیست که با مردان بیگانه و نامحرم زندگی کند. او در هر دو حوزه، مقید به همه احکام شریعت است.

The woman lives in public and private spheres; in the public sphere she is permitted to live with women, Maharim men, and foreign men (men whom she can marry) on the condition that nothing other than her face and hands can be revealed, and that the clothing is not revealing, besides there is not any open display of adornments. As for the private sphere, she is not permitted to live with anyone other than women and her Maharim, and she is not permitted to live with unrelated/foreign men. She is restricted by all the Shari’ah rules in both spheres.

دلیلِ این مقاله، آیه‌ای است که به اجازه‌خواستن اشاره دارد.

The evidence for this article is the verse mentioning seeking permission.

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به خانه‌هایی جز خانه‌های خود داخل نشوید تا اجازه بگیرید و بر اهل آن سلام کنید.» (قرآن کریم، ۲۴:۲۷) و آیه‌ای که درباره آشکار کردن زینت‌ها برای محارم است.