دارایی دولتی هر ثروتی است که هزینه کردن آن بر اساس نظر و اجتهاد خلیفه تعیین می‌شود، مانند ثروتی که از مالیات‌ها، خراج زمین و جزیه به دست می‌آید.

State property is every wealth whose expenditure is determined by the opinion and Ijtihad of the Khalifah, such as the wealth derived from taxes, land tax and Jizya.

دلیل این موضوع آن است که ادله شرعی نشان می‌دهد تعریف مال دولت، اجازه‌ای است که شارع (سبحانه و تعالی) به خلیفه داده تا این مال را بر اساس نظر و اجتهاد خود خرج کند. پیامبر ﷺ مال حاصل از غنایم جنگی را بر اساس نظر و اجتهاد خود خرج می‌کرد، و همچنین مال حاصل از جزیه و خراج که از سرزمین‌های گوناگون جمع‌آوری می‌شد. نصی شرعی وجود دارد که نشان می‌دهد خرج کردن آن به اختیار پیامبر ﷺ واگذار شده بود تا هر گونه که صلاح می‌دید عمل کند؛ و این دلیلی است بر اینکه امام نیز می‌تواند این مال را بر اساس نظر و اجتهاد خود خرج کند، زیرا فعل پیامبر ﷺ خود دلیلی شرعی است و بنابراین اجازه‌ای است برای امام که این مال را هر گونه که صلاح می‌داند و بر اساس نظر و اجتهاد خود خرج کند. از این رو، همین است تعریف مال دولت.

Its evidence is that the Shari’ah evidences indicated that the definition of State property is the permission of the Legislator (swt) for the Khalifah to spend the wealth according to his opinion and Ijtihad. The Messenger (pbuh) used to spend the wealth from the war booty according to his opinion and Ijtihad, and likewise the wealth from the Jizya and land taxes which were collected from the different lands. There is a Shari’ah text which shows that it was left to the Messenger (pbuh) to spend it according to how he saw fit, which is an evidence that the Imam can spend this wealth according to his opinion and Ijtihad, since the action of the Messenger (pbuh) is a Shari’ah evidence and so it is a permission for the Imam to spend this wealth as he sees fit according to his opinion and Ijtihad. Therefore, that is the definition of State property.