ماده ۱۴۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

ماده ۱۴۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 3 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۱۴۰

Article 140

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani3 min readViewed 199 times

هر فرد از امت حق دارد از هر چیزی که از اموال عمومی است بهره‌برداری کند، و جایز نیست که دولت به کسی اجازه دهد آن را به‌طور انفرادی تملک کند یا از آن بهره‌برداری نماید.

Every individual from the Ummah has the right to utilise anything from public property, and it is not allowed for the State to permit someone to individually possess or utilise it.

در این مقاله، «امت» به شهروندان دار الإسلام اشاره دارد، یعنی همه کسانی که تابعیت دولت را دارند، چه مسلمان باشند و چه ذمی (غیرمسلمان). دولت همیشه موظف است به همه ایشان رسیدگی کند، که این شامل تأمین نیازهای اساسی آنان نیز می‌شود. این امر مطابق با احکام شریعتی است که ایشان بدان مکلف‌اند. از جمله این احکام آن است که هر فرد از رعایا حق دارد از هر چیزی از اموال عمومی بهره‌مند شود، و ذمی و مسلمان در بهره‌برداری از امکانات عمومی حقوق یکسانی دارند.

Ummah in this article is the citizens in Dar Al-Islam, or in other words, all those who carry the citizenship of the State, irrespective of whether they were Muslim or Dhimmi (non- Muslims), and the State is compelled to take care of them all the time, which includes providing the basic needs for them. This is in accordance with the Shari’ah rules they are subject to. Amongst them is that every individual from the subjects has the right to utilise anything from the public property, and the Dhimmi and Muslim have the same rights to utilise the public facilities.

«پس ایشان را فرا بخوان که سرزمین خود را ترک کرده و به دار المهاجرین (المهاجرین) کوچ کنند، و به ایشان بگو که اگر چنین کنند، همان حقوق و تکالیفی را خواهند داشت که مهاجرین دارند (المهاجرین).» و دار المهاجرین همان دار الإسلام است، و بنابراین این متن حقوق شهروندی را محدود می‌کند به کسانی که به دار الإسلام مهاجرت کنند، یا به عبارت دیگر، ایشان تابعیت دار الإسلام را دارا می‌شوند. از این رو، این حکم همه مسلمانان جهان را دربر نمی‌گیرد، بلکه تنها کسانی را شامل می‌شود که در دار الإسلام هستند. به همین ترتیب، غیرمسلمانانی که در دار الإسلام زندگی می‌کنند و تابعیت آن را دارند نیز مستثنا نمی‌شوند، زیرا روایت بُریده، بهره‌مندی از حق شهروندی را مشروط به مهاجرت به دار الإسلام کرده است. بر این اساس، مسلمانی که در دار الإسلام است، و همچنین ذمّی‌ای که در دار الإسلام زندگی می‌کند و تابعیت آن را دارد، مشمول اجرای این ماده می‌شوند.

“Then summon them to leave their territory and transfer to the abode of the Emigrants ( Al-Muhajireen) and tell them that if they do so, they will have the same rights and responsibilities as the Emigrants (Al-Muhajireen).” and the Dar Al-Muhajireen is the Dar Al-Islam, and so this text limits the rights of citizenship to those who migrate to the Dar Al-Islam, or in other words, they carry the citizenship of Dar Al-Islam.Therefore, this does not encompass all the Muslims in the world but rather only those in Dar Al-Islam, and in the same way, non-Muslims who live in Dar Al-Islam and carry citizenship are not exempted, because the narration of Buraydah makes enjoyment of the right of citizenship conditional to migration to Dar Al-Islam. Accordingly, the Muslim in Dar Al-Islam, and the Dhimmi who lives in Dar Al-Islam and carries its citizenship fall under the application of this article.

اما بخش دوم، که دولت مجاز نیست به فردی اجازه دهد که آن را به صورت فردی تملک کند یا از آن بهره‌برداری کند، دلیل آن روایت أبیض بن حمّال است که پیامبر ﷺ به او زمینی شورهزار واگذار کرد، و هنگامی که به او گفته شد آنچه به او داده است همانند آب جاری و بی‌پایان است، آن را از او پس گرفت. ترمذی از أبیض بن حمّال روایت کرده است که: «او نزد پیامبر ﷺ آمد و از ایشان خواست زمینی شورهزار را به عنوان اقطاع به او واگذار کند، و ایشان آن را به او دادند. و هنگامی که او رفت، یکی از حاضران نزد پیامبر ﷺ گفت: "آیا می‌دانی آنچه به او دادی چیست؟ آب بی‌پایان را به او دادی." پس [پیامبر ﷺ] آن را از او پس گرفت.» دلیل دیگر، روایتی است که ترمذی از عایشه (رضی‌الله عنها) نقل کرده و گفته است که حسن صحیح است، و ابن خزیمه در صحیح خود روایت کرده است که رسول‌الله ﷺ فرمود:

As for the second part, which is that it is not allowed for the State to permit someone to individually possess or utilise it – its evidence is the narration of Abyad Bin Hammal when the Prophet granted him some land which was salt laden, and when he was informed that what he had given him was similar to nondepleted water he took it back from him. Al-Tirmidhi reported from Abyad Bin Hammal that: “He came to the Prophet and asked him to assign him a salt laden land as a fief, and he granted it to him. And when he left, one person with the Prophet said: “Do you know what you have granted him? You granted him the non-depleted water”. He then took it away from him”. The other evidence is that which Al-Tirmidhi reported from Aisha(ra) and he said it is Hasan Sahih, and Ibn Khuzaymah reported in his Sahih, that the Messenger (pbuh) said: