سرزمین‌هایی که دولت بر آن‌ها حکومت می‌کند به واحدهایی تقسیم می‌شود که هر واحد «ولایة» (استان) نامیده می‌شود. هر استان نیز به واحدهایی تقسیم می‌شود و هر واحد «عمالة» (ناحیه) نامیده می‌شود. کسی که استان را اداره می‌کند «والی» (فرماندار) یا «امیر» نامیده می‌شود و کسی که ناحیه را اداره می‌کند «عامل» (کارگزار) یا «حاکم» (فرمانروا) نامیده می‌شود.

The lands which are ruled by the State are divided into units, where each unit is called a Wilayah (province). Each province is divided into units and each unit is called an ’Imalah (district). The one who governs the province is called the Wali (governor) or Amir and the one who governs the ’Imalah is called the ’Aamil (worker) or Hakim (ruler).

والیان حاکم هستند، زیرا ولایت همان حکومت است؛ این مطلب در فرهنگ «المحیط» آمده است: «و والی الشیءَ و علیه ولایةً و وِلایةً، و هو الأصل و الولایةُ التدبیرُ و الإمارةُ و السلطانُ». ولایت نیازمند تفویض از سوی خلیفه یا کسی است که خلیفه او را برای تفویض مأمور کرده است؛ بنابراین والی جز از سوی خلیفه تعیین نمی‌شود. ریشه‌ی ولایت یا امارت، یعنی اصل حکومت و رهبری در والیان و امیران، عمل پیامبر ﷺ است. ثابت شده که آن حضرت ﷺ بر سرزمین‌ها والی تعیین می‌کرد و به ایشان حق حکومت بر مناطق را می‌داد. ایشان معاذ بن جبل را بر «الجند»، زیاد بن لبید را بر حضرموت و ابوموسی اشعری را بر زَبید و عدن گمارد. والی نماینده‌ی خلیفه است و هر اقدامی را که به نمایندگی از خلیفه انجام می‌دهد، بر اساس آنچه به او تفویض شده، انجام می‌دهد. ولایت در شریعت حد مشخصی ندارد؛ بنابراین هر کس در هر امر حکومتی به نمایندگی از خلیفه عمل کند، بر اساس عباراتی که خلیفه هنگام تعیین او مشخص کرده، در آن امر والی به شمار می‌آید. با این حال، ولایت بر سرزمین‌ها یا امارت، بر منطقه‌ای معین است، چرا که پیامبر ﷺ منطقه‌ای را که والی بر آن است مشخص می‌کرد یا امیر را برای امارت تفویض می‌نمود. این ولایت دو نوع است: عام یا خاص. ولایت عام همه‌ی امور حکومت را در بر می‌گیرد و تفویض آن بدین معناست که خلیفه رهبری شهر یا منطقه‌ی ولایت را بر همه‌ی مردم آن و تدبیر همه‌ی امور آن را به او واگذار می‌کند و بدین ترتیب او اختیار کلی دارد. اما امارت خاص آن است که رهبری امیر محدود به اداره‌ی ارتش، اداره‌ی رعیت، حفاظت از مرزها و دفاع از حریم‌های مقدس در آن منطقه یا شهر باشد. او نمی‌تواند در امور قضاوت و جمع‌آوری مالیات مداخله کند.

The governors are rulers since the governorship is ruling; it is mentioned in the Al-Muhit dictionary: “And to govern something and upon it governorship (Wilayah) and guardianship (Wilayah), or it is the root and wilayah is the plan and leadership and authority”, and requires empowerment by the Khalifah or one whom he delegated to empower and so the governor is not appointed except by the Khalifah. The origin of governorship or leadership, in other words, in the governors and leaders, is the action of the Messenger (pbuh) . It is confirmed that he appointed governors over lands, and gave them the right to rule over the regions. He appointed Mu’adh Bin Jabal over Al-Jund, Ziyad Bin Labid over Hadramout and Abu Musa Al-Ash’ari over Zabid and ’Aden. The governor is the representative of the Khalifah and he undertakes whatever actions he represents the Khalifah in according to what he has been delegated. The governorship does not have a specific limit according to the Shari’ah so everyone who acts on behalf of the Khalifah in any action of ruling is considered to be a governor in that action according to the words which the Khalifah specified during his appointment. However, the governorship of the lands or the leadership is over a defined area, since the Messenger (pbuh) used to define the area which he would be a governor over or empower the leadership for the leader. This governorship is of two types - general or specific; general encompasses all of the issues of ruling in the governorship and being empowered in this manner means that the Khalifah delegates to him the leadership of the city or region of the governorship over all of its people, and the handling of the issues in all of his actions, and so he has a general control. As for the specific leadership, this is when the leader’s leadership is limited to the management of the Army, governing of the subjects, protection of the borders and defence of the sanctities in that region or city. He cannot interfere with the judiciary and the collection of taxes.

پیامبر ﷺ ولایت‌های عام را واگذار می‌کرد، مانند واگذاری ولایت یمن به عمرو بن حزم. و ولایت‌های خاص را نیز واگذار می‌کرد، مانند واگذاری ولایت قضات یمن به علی بن ابی طالب (رضی الله عنه). خلفای پس از او نیز به همین شیوه عمل می‌کردند، و از این رو ولایت عام را واگذار می‌کردند، مانند عمر بن الخطاب (رضی الله عنه) که معاویه بن ابی سفیان را به ولایت عام منصوب کرد. آنان همچنین ولایت‌های خاص واگذار می‌کردند، مانند زمانی که علی بن ابی طالب (رضی الله عنه) عبدالله بن عباس را بر بصره منصوب کرد تا در همه امور جز امور مالی ولایت داشته باشد، و زیاد را بر امور مالی منصوب کرد.

The Messenger (pbuh) appointed general governorships, such as the appointment of Amr b. Hazm over Yemen. He also appointed specific governorships, such as the appointment of ’Ali Bin Abi Talib (ra) over the judges in Yemen. The Khulafaa’ after him continued in the same manner, and so they used to appoint general governorships such as Umar Bin Al-Khattab (ra) appointing Mu’awiyah Bin Abi Sufyan to a general governorship. They would also appoint specific governorships, such when ’Ali Bin Abi Talib (ra) appointed ’Abdullah Bin ’Abbas over Basra in everything other than the finances and appointed Ziyaad over the finances.

در دوران‌های نخست، ولایت (حکومت) دو نوع بود: ولایت نماز و ولایت خراج. بر این اساس، مورخان هنگام سخن از ولایت فرمانروایان دو تعبیر به کار می‌برند: نخست «امارة الصلاة» و دوم «امارة الصلاة والخراج». به بیان دیگر، فرمانروا یا می‌توانست رهبر نماز و خراج باشد، یا تنها رهبر نماز. معنای واژه «نماز» در ولایت یا امارت، این نیست که او تنها امام مردم در نمازشان بوده است؛ بلکه مقصود از آن، فرمانروایی بر ایشان در همه امورشان به جز امور مالی بوده است. پس واژه «نماز» به معنای حکومت کردن با استثنای گردآوری خراج بوده است.

The governorship in the first eras was of two types: governorship of the prayer and the governorship of the land taxes. Accordingly, in the history books they use two expressions when talking about the governorship of the leaders: the first being the leadership over the prayer and the second being the leadership over the prayer and the land taxes. In other words, the leader could either be a leader of the prayer and the land taxes or the leader of the prayer alone. The meaning of the word prayer in the governorship or leadership is not that he was the Imam of the people in their prayer alone; rather its meaning was the governorship over them in all of their affairs except the finances. So the word prayer meant the ruling with the exception of the collection of the taxes.

اگر والی هم بر نماز و هم بر خراج گماشته می‌شد، ولایتش عام بود، و اگر به نماز یا به خراج محدود می‌شد، ولایتش خاص بود. در هر حال، این امر به تنظیمات خلیفه در ولایت خاص بازمی‌گردد؛ پس او می‌تواند آن را به خراج، یا به قضا، یا به هر چیزی غیر از امور مالی، قضا و ارتش محدود کند؛ و هر آنچه را برای اداره دولت یا اداره ولایت خوب بداند انجام می‌دهد. زیرا شریعت کار مشخصی را برای والی تعیین نکرده، بلکه کار والی یا امیر را به حکم‌رانی و اقتدار محدود کرده است، و اینکه او از جانب خلیفه عمل می‌کند و بر مکان مشخصی امیر است؛ و این بر اساس آنچه پیامبر ﷺ انجام داد صورت می‌گیرد.

If the governor was both over prayer and land taxes, his governorship was general, and if it was limited to the prayer or to the land taxes, then his governorship was specific. In every case, this returns back to the arrangements of the Khalifah in the specific governorship, so he can make it specific to the land taxes, or the judiciary, or to make it specific to everything other than the finances, judiciary and Army; he does whatever he thinks is good for the administration of the State or the administration of the province. This is since the Shari’ah did not limit specific work for the governor, but rather limited the work of the governor or leader to ruling and authority, and that he is acting on behalf of the Khalifah and is a leader over a specific place, and this is according to what the Messenger (pbuh) did.

بلکه شریعت، خلیفه را مختار قرار داده که حکومت‌های عمومی و خاص تعیین کند، بر اساس آنچه از کارها می‌بیند، و این از عملِ رسول‌الله ﷺ آشکار است. بر پایه‌ی محدود کردن رهبری رهبر یا حکومت حاکم به یک شهر یا منطقه توسط رسول‌الله ﷺ، ماده‌ی پنجاه‌ودو تدوین شد که دولت را به ولایت‌ها و ناحیه‌ها تقسیم می‌کند.

Rather the Shari’ah gave the Khalifah the right to appoint general and specific governorships, according to what he sees from the actions, and that is apparent from the action of the Messenger (pbuh) . Built upon the limiting of the leadership of the leader or the governorship of the governor to a city or region by the Messenger (pbuh) , article fifty-two was drafted which divided the State into provinces and districts.