وزارت صنایع مسئول تمام امور مربوط به صنعت است، چه صنایع سنگین مانند ساخت موتور، ماشین‌آلات، وسایل نقلیه، مواد و تجهیزات برقی، و چه صنایع سبک. همچنین، چه کارخانه‌ها از نوع مالکیت عمومی باشند و چه در دسته مالکیت خصوصی قرار گیرند و با صنایع نظامی ارتباط داشته باشند. همه انواع کارخانه‌ها باید بر پایه سیاست نظامی تأسیس شوند.

The Department of Industry is in charge of all the affairs connected to industry, whether heavy industry such as the manufacturing of engines, machines, vehicles, materials and electrical equipment, or light industry. Similarly, whether the factories are of the public property type or they are included in the private property and have a relationship to the military industry. All types of factories must be established upon the basis of military policy.

ادارهٔ صنایع، ادارهای است که مسئولیت همهٔ امور مربوط به صنعت را بر عهده دارد، چه این امور مربوط به صنایع سنگین مانند ساخت موتورها، موتورهای احتراق، وسایل نقلیه، مواد و تجهیزات برقی باشد، و چه مربوط به صنایع سبک؛ و فرقی نمیکند که کارخانهها دولتی باشند یا خصوصی، هرگاه با صنایع نظامی ارتباط داشته باشند. کارخانهها در همهٔ بخشها باید بر پایهٔ سیاست جنگی استوار باشند. زیرا جهاد و جنگ به لشکر نیاز دارد، و برای جنگیدن، این لشکر به سلاح محتاج است. برای آنکه این سلاحها در بالاترین سطح و به طور کامل در دسترس باشند، لازم است در داخل دولت صنعتی وجود داشته باشد، به ویژه صنعت نظامی، به سبب پیوند استوارش با جهاد.

The department of industry is the department that takes charge of all the affairs related to industry, whether they pertain to heavy industry like the manufacturing of motors, engines, vehicles, materials, and electrical equipment, or light industry; and irrespective of whether the factories were public or private property which have a relationship with the military industries. The factories in all sectors must be based on the war policy. This is because Jihad and fighting require an army, and in order to fight this army requires weapons. In order that these weapons be of the highest level and fully available, it is necessary to have an industry within the State, particularly the military industry, due to its strong relationship with Jihad.

برای آنکه دولت از کشورهای دیگر مستقل باشد و تحت تأثیر هیچ‌یک از آن‌ها قرار نگیرد، باید سلاح‌های خود را به دست خود بسازد و توسعه دهد. این کار دولت را مستقل می‌سازد و آن را دائماً در اختیار پیشرفته‌ترین و قوی‌ترین سلاح‌ها قرار می‌دهد، صرف‌نظر از سطح توسعه و پیشرفت سلاح‌ها. همچنین دولت هر آنچه از سلاح برای ترساندن هم دشمنان آشکار و هم دشمنان بالقوه لازم دارد در اختیار خواهد داشت، چنان‌که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

In order that the State becomes independent of other countries and does not become influenced by any of them it should manufacture and develop its own weapons by itself. This makes it independent and in continuous possession of the most advanced and strongest weaponry, regardless of the level of development and advancement of weapons. It would also have at its disposal all that it needs of weapons to intimidate both the evident and potential enemies, as Allah (swt) says:

«و آمادهسازید برای ایشان هرچه در توان دارید از نیرو و اسبان جنگی، تا بدان دشمن خدا و دشمن خودتان و دیگرانی را که جز ایشان هستند و شما نمیشناسیدشان [اما] خدا میشناسدشان، به وحشت اندازید.» (القرآن الکریم، ۸:۶۰)

“And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah.” (TMQ 8:60).

بنابراین دولت باید اراده‌ی خاص خود را داشته باشد، سلاح‌های مورد نیاز خود را تولید کند و آن‌ها را پیوسته توسعه دهد، تا قوی‌ترین و پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را در اختیار داشته باشد و با آن‌ها همه‌ی دشمنان آشکار و بالقوه را مرعوب سازد. از این رو، بر دولت واجب است که خود به ساخت سلاح بپردازد و جایز نیست که به دولت‌های دیگر وابسته باشد، زیرا این وابستگی به دیگران اجازه می‌دهد که آنان بر آن، بر اراده‌اش، بر سلاح‌هایش و بر جنگش سلطه یابند.

As such the State would have its own will, produce the weapons that it needs and develop them continuously so that it owns the strongest and most developed weapons in order to intimidate all the evident and potential enemies. Therefore, it is a duty upon the State to manufacture weapons by itself and it is not allowed to depend upon other states, because this allows other states to control it, its will, its weapons and its fighting.

امروزه در جهان روشن است که کشورهایی که سلاح به دیگر کشورها می‌فروشند، معمولاً هر سلاحی را نمی‌فروشند، به‌ویژه پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را. حتی جز با شرایط خاصی که نحوهٔ به‌کارگیری آن‌ها را در بر می‌گیرد، سلاح نمی‌فروشند. آن‌ها تنها در مقادیری می‌فروشند که خودشان تعیین می‌کنند، نه کشورهای خریدار. این امر به کشور فروشندهٔ سلاح، اقتدار و نفوذ بر کشور خریدار می‌دهد و آن را قادر می‌سازد که اراده‌اش را بر کشور خریدار تحمیل کند، به‌ویژه اگر آن کشور درگیر جنگ شده باشد. در آن صورت، به سلاح، قطعات یدکی و مهمات بیشتری نیاز خواهد داشت، که وابستگی‌اش به کشور صادرکنندهٔ سلاح را افزایش می‌دهد و تسلیمش در برابر خواسته‌های کشور دیگر را بیشتر می‌کند. این امر به کشور صادرکنندهٔ سلاح اجازه می‌دهد که بر آن و اراده‌اش مسلط شود، به‌ویژه در زمان جنگ و در زمان نیاز شدید به سلاح و قطعات یدکی. از این رو، چنین کشوری، اراده و هویت خود را گروگان کشور صادرکنندهٔ سلاح به خود خواهد ساخت.

It is quite clear in the world today that the states which sell weapons to other states do not usually sell every weapon, particularly the most developed weapons. They do not even sell weapons except with certain conditions that cover their utilisation. They will not sell them except in quantities that they, rather than the purchasing countries, decide. This gives the state which sells arms, authority and influence over the state which buys the arms, enabling it to enforce its own will upon the purchasing state, particularly if it was involved in a war. In that case it would need more arms, spare parts and ammunition, which would increase its dependence on the state which exports its arms and increase its submission to another state’s demands. This allows the state which exports arms to control it and its will, especially in times of war and in times of great need for arms and spare parts. Hence such a state would make itself, its will and its entity hostage to the state that exports arms to it.

بناءً على كل هذه الأسباب، يجب على الدولة أن تصنّع بنفسها أسلحتها، وكل ما تحتاجه لآلة حربها وقطع غيارها بشكل مستقل. ولا يمكن تحقيق ذلك إلا إذا امتلكت الدولة الصناعة الثقيلة، وشرعت في بناء مصانع تنتج الصناعات الثقيلة، العسكرية منها وغير العسكرية على السواء. ولذلك يلزم أن تكون للدولة مصانع لإنتاج جميع أنواع الأسلحة الذرية، والصواريخ، والأقمار الصناعية، والطائرات، والدبابات، والمدافع الهاونية، والسفن الحربية، والمركبات المدرّعة، وجميع أنواع الأسلحة الثقيلة والخفيفة. ويلزم أن تكون لديها مصانع تنتج الآلات، والمحركات، والمواد، والإلكترونيات، ومصانع ترتبط بالملكية العامة، ومصانع خفيفة ترتبط بالجانب العسكري أو بالصناعات الحربية. وكل هذا تقتضيه فريضة الإعداد التي أوجبها الله سبحانه وتعالى على المسلمين بقوله:

Therefore, for all these reasons, the State has to independently manufacture its own arms and everything it requires for its war machine and spare parts. This can’t be achieved unless the State possesses heavy industry and started to build factories which produce heavy industry, both military and non-military alike. Thus it is necessary that the State have factories for producing all types of atomic weapons, rockets, satellites, airplanes, tanks, mortars, naval ships, armoured vehicles and all types of heavy and light weapons. It is necessary that it have factories which produce machines, motors, materials, and electronics, and factories which have a relation with public property and light factories which have relation with the military or war industries. All this is required by the duty of preparation which is obliged upon the Muslims by the saying of Allah (swt):

«وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ» (سورۃ الأنفال: ۶۰).

“And prepare against them whatever you are able of power.” (TMQ 8:60).

از آنجا که دولت اسلامی پیام اسلام را از راه دعوت و جهاد می‌رساند، باید دولتی باشد که همواره آمادهٔ انجام جهاد باشد. این امر مستلزم وجود صنایع سنگین و سبک است که بر پایهٔ سیاست جنگی آن بنا شده باشد. بدین ترتیب، اگر دولت در هر زمان بخواهد این کارخانه‌ها را برای مقاصد نظامی تغییر دهد، به آسانی و در هر زمان این کار را انجام خواهد داد. بنابراین، تمامی صنایع در دولت خلافت باید بر پایهٔ سیاست جنگی استوار باشد، و تمامی کارخانه‌هایی که صنایع سبک و سنگین را تولید می‌کنند باید بر این سیاست مبتنی باشند، تا هر زمان که دولت به آن نیاز داشته باشد، تبدیل تولید آنها به تولید نظامی آسان گردد.

Since the Islamic State conveys the message of Islam by Da’wah and Jihad, it should be a state which should be continually ready to carry out Jihad. This requires the existence of heavy and light industry built upon the basis of its war policy. Thus in case it wanted at any time to transform these factories for military purposes, it would easily do so at any time. Therefore, all the industry in the Khilafah State should be based on the war policy, and all the factories, which produce the light and heavy industries, should be based on this policy, so that it becomes easy to transform their production to military production at any time the State requires.