دولت، شهروندان را قادر می‌سازد تا نیازهای اضافی (غیرضروری) خود را برآورده کنند، و به شیوه‌ی زیر برابری در جامعه را تحقق بخشد:

The State makes it easier for all the citizens to be able to satisfy their extra (non-essential) needs, and to achieve equality in society in the following way:

الف. از طریق بخشیدن دارایی‌های نقدی و ثابت از اموال بیت‌المال، و از غنایم جنگی، و هر چیز مشابه آن.

a. By giving out liquid and fixed assets from the funds of the Bayt Al-Mal, and from the war booties, and anything similar.

ب. بخشیدن بخشی از زمین‌های کشت‌شده‌اش به کسانی که زمین کافی ندارند. به کسانی که زمین دارند اما از آن بهره نمی‌برند، زمین بیشتری داده نمی‌شود. به کسانی که توان کشت زمین خود را ندارند، کمک مالی داده می‌شود تا بتوانند آن را کشت کنند.

b. Donating some of its cultivated land to those who have insufficient land. Those who possess land but do not use it are not given more. Those who are unable to cultivate their land are given financial assistance to enable them to cultivate it.

ج. کمک به کسانی که توانایی بازپرداخت بدهی‌های خود را ندارند، از طریق پرداخت وجوه از محل زکات، غنیمت جنگی و هر آنچه مشابه آن است.

c. Giving help to those unable to repay their debts by providing funds from the Zakah, and the war booty, and anything similar.

دلیلِ بندِ «الف» این است که خداوند (سبحانه و تعالی) اموال بنی النضیر را به پیامبر ﷺ داد تا آن را به هر کس که بخواهد بدهد، و فرستاده‌ی خدا ﷺ آن را ویژه‌ی مهاجران داد نه انصار، و جز به دو مرد از میان آنان، به هیچ‌یک از انصار چیزی نداد. اموال بنی النضیر از غنایم بود، و همانند غنایم، بقیه‌ی اموالی است که از منابع ثابت مانند خراج زمین به دست می‌آید، زیرا مسئولیت هزینه کردن آن بر عهده‌ی امام نهاده شده است تا به رأی و اجتهاد خود آن را خرج کند، مگر آنکه نصّی بیاید که مشخص کند در کجا باید مصرف شود، مانند مصارف زکات، که در آن صورت جز در همان مواردی که نص ذکر کرده، هزینه کردن آن جایز نیست. این حکم تنها دربارهٔ منابع درآمد ثابت است، اما اموالی که از مالیات‌هایی که بر مسلمانان وضع شده گردآوری می‌شود، نمی‌توان آن را توزیع کرد، زیرا نص دربارهٔ غنایم آمده و قیاس بر آن با هر چیز مشابه صورت می‌گیرد، که همان منابع درآمد ثابت بیت‌المال هستند.

The evidence for clause: “a” is that Allah (swt) gave the wealth of the Bani Al-Nadir to the Prophet in order for him to give it to whom he wished, and the Messenger (pbuh) gave it specifically to the emigrants rather than the Ansar, and did not give any of the Ansar anything apart from two men from amongst them. The wealth of Bani Al-Nadir was part of the booty, and similar to the booty is the rest of the wealth which is derived from fixed sources such as the land tax, because its expenditure has been placed under the responsibility of the Imam to spend according to his opinion and Ijtihad, except for if the text came explaining where it should be spent such as the expenditures of Zakah, in which case it would not be allowed to spend it except upon whatever the text mentioned. This is only with respect to the fixed sources of income, but as for the wealth collected from the taxes upon the Muslims, it cannot be given out because the text was regarding the booty and analogy upon it is made with anything similar, which are the fixed sources of income for the Bayt Al-Mal.

اما بند «ب»، دلیل آن عمل پیامبر ﷺ در تقسیم زمین است؛ چنان‌که از عمرو بن حارث روایت شده که گفت:

As for clause: “b” its evidence is the action of the Messenger (pbuh) when dividing the land; it is reported fromAmrf Bin Hareeth who said:

.» دَارًا بِالْمَدِينَةِ بِقَوْسٍ وَقَالَ: أَزِيدُكَ أَزِيدُكَ خَطَّ لِِ رَسُولُ اللهِ «.

.» دَارًا بِالْمَدِينَةِ بِقَوْسٍ وَقَالَ: أَزِيدُكَ أَزِيدُكَ خَطَّ لِِ رَسُولُ اللهِ «.

«رسول الله ﷺ خانه‌ای را در مدینه برای من با کمان مشخص کردند. فرمودند: من بیشتر به تو خواهم داد. من بیشتر به تو خواهم داد.» (روایت شده توسط ابوداود و او آن را حسن دانسته است)، و در روایتی که احمد نقل کرده و الزَّيْد آن را تصحیح کرده و همچنین البیهقی آن را نقل کرده، هر دو از طریق علقمة بن وائل از پدرش:

“The Messenger of Allah (pbuh) demarcated a house with a bow at Medina for me. He said: I shall give you more. I shall give you more.” (reported by Abu Dawud and he considered it Hasan), and in a narration reported by Ahmad and authenticated by Al-Zayd and also reported by Al-Bayhaqi, with both of them through ‘Alqamah b. Wa’il from his father:

. أَقْطَعَهُ أَرْضًا، قَالَ: فَأَرْسَلَ مَعِي مُعَاوِيَةَ أَنْ أَعْطِهَا إِيَّاهُ، أَوْ قَالَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « أَنْ يقُْطِعْهُ عَيْنُونَ، البَلَدِ الَّذِي كَانَ مِنْهُ سَأَلَ تََِيمُ الدَّارِ ي رَسُولَ اللهِ « وقد .» أَعْلِمْهَا إِيَّاه »بِالشَّامِ قَبْلَ فَتْحِهِ، وَهُوَ مَدِينَةُ الخَْلِيلِ، فَأَقْطَعَهُ إِيَّاهَا .

. أَقْطَعَهُ أَرْضًا، قَالَ: فَأَرْسَلَ مَعِي مُعَاوِيَةَ أَنْ أَعْطِهَا إِيَّاهُ، أَوْ قَالَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « أَنْ يقُْطِعْهُ عَيْنُونَ، البَلَدِ الَّذِي كَانَ مِنْهُ سَأَلَ تََِيمُ الدَّارِ ي رَسُولَ اللهِ « وقد .» أَعْلِمْهَا إِيَّاه »بِالشَّامِ قَبْلَ فَتْحِهِ، وَهُوَ مَدِينَةُ الخَْلِيلِ، فَأَقْطَعَهُ إِيَّاهَا .

«که پیامبر ﷺ به او مقداری زمین در حَضْرَمَوْت به عنوان اِقْطاع داد. گفت: او معاویه را فرستاد تا آن را به او بدهد». و: «تَمیم الداری از رسول خدا ﷺ خواست که بخش‌هایی از زمینی را که پیش از فتح به او در شام تعلق داشت، یعنی شهر خلیل، به او واگذار کند، و رسول خدا ﷺ آن را به او داد» (روایت ابوعُبَید در الأموال و ابویوسف در الخراج). دلیل دیگر آن است که عمر بن خطاب (رضی الله عنه) مقداری پول از بیت المال به کشاورزان عراق داد تا زمین‌هایشان را آباد کنند، و صحابه در برابر آن سکوت کردند، و از این رو اجماع به شمار می‌رود.

“That the Prophet assigned him some land in Hadramout as fief, He said: he sent Mu’awiyah in order to give it to him”. And: “Tamim Al-Dari asked the Messenger of Allah (pbuh) to assign him parts of the land that used to belong to him in Al-Sham before it was conquered, which was the city of Al-Khalil, and so the Messenger (pbuh) granted it to him” (reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal and Abu Yusuf in Al-Kharaj). Another evidence is what Umar Bin Al-Khattab (ra) did in giving the farmers of Iraq some money from the Bayt Al-Mal in order for them to cultivate their land, and the companions remained silent over it, and so it is considered an Ijma’.

اما بند «ج»، دلیل آن همان است که خداوند (سبحانه و تعالی) دربارهٔ اموال زکات با این سخن خود بیان فرموده است:

As for clause: “c”, its evidence is what Allah (swt) mentioned regarding the Zakah wealth with His (swt) words:

«و برای بدهکاران» (سورۀ التوبہ، آیۀ ۶۰)، و سخن پیامبر ﷺ:

“And for those in debt” (TMQ 9:60), and the words of the Messenger (pbuh) :

. » أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ «.

. » أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ «.

«من به هر مؤمنی از خودش نزدیک‌ترم. اگر کسی وامی بر جای گذارد، پرداخت آن بر عهده من است. اما اگر مالی بر جای گذارد، آن از آنِ وارثانش است.» (روایت مسلم از جابر)، و شریعت مقرر کرده است که امام می‌تواند بنابر نظر و اجتهاد خود، مال حاصل از غنیمت را خرج کند، که از جمله آن، پرداخت دیون است.

“I am nearer to every believer than himself, If he leaves a debt,it is upon me. However, if he leaves an estate, it belongs to his heirs.” (reported by Muslim from Jabir), and the Shari’ah ordained that the wealth from the booty can be spent by the Imam according to his opinion and Ijtihad, which could include repaying the debts.