ماده ۱۸۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

ماده ۱۸۰ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 1 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۱۸۰

Article 180

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani1 min readViewed 197 times

استفاده‌ی تجاری از نوشتن کتاب برای اهداف آموزشی، در هر سطحی که باشد، به‌شدت حرام است. پس از آنکه کتابی چاپ و منتشر شد، هیچ‌کس، از جمله نویسنده، حق ندارد حقوق انتشار و چاپ آن را برای خود محفوظ نگه دارد. اما اگر این‌ها اندیشه‌هایی بودند که او داشت و هنوز چاپ و منتشر نشده بودند، صاحب آن‌ها حق دارد همان‌گونه که برای تدریس مزد می‌گیرد، برای انتقال این اندیشه‌ها به عموم نیز مزد دریافت کند.

The exploitation of writing books for educational purposes at whatever level is strictly forbidden. Once a book has been printed and published, nobody has the right to reserve the publishing and printing rights, including the author. However, if they were ideas he had, which were not yet printed or published, the owner has the right to be paid for transferring these ideas to the public as he paid for teaching.

دلیل بر آن، جواز گرفتن مزد در برابر تعلیم و اجازه دادن دانش برای مردم است. اما جواز گرفتن مزد در برابر تعلیم، از سخن رسول خدا ﷺ ثابت شده است که فرمودند:

The evidence for it is the permissibility of taking a fee for teaching and the permission of knowledge for people. As for the permissibility of taking a fee for education, it is confirmed from the words of the Messenger (pbuh) :

.» إِنَّ أَحَقَّ مَا أَخَذْتُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا كِتَابُ اللهِ «.

«شما شایسته‌ترین کسانی هستید که برای کتاب خدا (سبحانه و تعالی) مزد می‌گیرید» (روایت البخاری از ابن عباس)، و بنابراین به طریق اولی می‌توان برای آموزش هر چیز دیگری مزد گرفت. افزون بر این، از آنجا که پیامبر ﷺ به اسیران جنگ بدر اجازه داد که هر یک در ازای آزادی خود ده نفر از مسلمانان را آموزش دهد، این خود تأییدی است بر این که پرداخت در برابر آموزش جایز است. تألیف، نوشتنِ دانش است، یا به بیان دیگر انتقال دانش از راه نوشتن؛ و از این رو همانند آموزش شفاهی است. دانش را می‌توان به صورت شفاهی یا به صورت نوشتاری به مردم منتقل کرد، و در هر دو حالت گرفتن مزد برای آن جایز است. با این حال، اگر استاد چیزی را به صورت شفاهی یا از راه نوشتن آموزش دهد، دانشی که فراگیرنده آموخته است در اختیار خود او قرار می‌گیرد، و از این رو او حق دارد آن دانش را به هر کسی، چه به صورت شفاهی و چه به صورت نوشتاری، منتقل کند و برای آن مزد بگیرد. اسیران بدر هیچ حقی بر کسانی که خواندن و نوشتن را از ایشان آموختند نداشتند، جز همان مزدی که (به عنوان فدیه) دریافت می‌کردند؛ و کسانی که از ایشان آموختند می‌توانستند بدون اجازه استادانشان و بی‌آن‌که استادانشان حقی داشته باشند، دیگران را در برابر مزد خواندن و نوشتن بیاموزند.

“You are most entitled to take wages for Allah (swt)'s Book” (reported by Al-Bukhari from Ibn ‘Abbas), and so by greater reasoning a fee can be taken for teaching anything else; additionally it is confirmed from the fact that the Messenger (pbuh) allowed the prisoners from the battle of Badr to each teach ten Muslims as their ransom, which is making a payment for education. Authoring is the writing of knowledge, or in other words, the giving of knowledge through writing and so it is like imparting it verbally. Knowledge can be passed to people verbally or in a written form and in both circumstances it is permitted to take a fee for it. However, if the teacher imparts something verbally or through writing, the knowledge that the learner took becomes possessed by him, and so he has the right to impart that knowledge to anyone else whether verbally or through writing, and he has the right to take a fee for it. The prisoners from Badr had no right over those who learnt reading and writing from them other than their fee, and those who learnt from them could teach others reading and writing for a fee without the permission of their teachers, and without their teachers having any right.

علاوه بر این، علم از جهت اینکه مباح است — و معنای مباح بودنش این است که برای هر کسی جایز است آن را فرا گیرد، و برای هر کسی که آن را آموزش می‌دهد جایز است در ازای آن مزد بگیرد، و نه تنها برای معلمی که نخستین بار آن را آموخته است — بدین ترتیب دیده می‌شود که علم متعلق به هر کسی است که آن را می‌داند، و تنها مِلک کسی نیست که آن را آموزش داده است؛ و مِلکِ کسی است که آن را می‌داند تا زمانی که نزد او باقی باشد، پس او می‌تواند برای آموزش دادنش به دیگری مزد بگیرد، یا آن را بی‌مزد به دیگران آموزش دهد. پس اگر علم از او به واسطه آموزش دادنش به یک فرد یا گروهی، یا سخن گفتن از آن در ملأ عام، یا رساندنش به مردم به هر شیوه‌ای، بیرون آید، بر اساس دلایلی که به‌طور کلی علم را مباح می‌دانند، برای همه مردم مباح می‌شود؛ و برای کسی که آن علم را به‌طور فردی یا به‌عنوان بخشی از یک گروه فرا گرفته است، مباح می‌شود که آن را به هر که بخواهد بدهد، خواه معلمی که نخستین بار به او آموخته است اجازه داده باشد یا نداده باشد، و خواه راضی باشد که چنین کاری انجام شود یا راضی نباشد.

Additionally, knowledge, from the angle that it is permitted, and the meaning of its being permitted is that it is permissible for anyone to take it, and permitted for anyone who teaches it to take a fee, and not simply the teacher who taught it originally. So from this it is seen that the knowledge is possessed by anyone who knows it, and is not the sole possession of the one who taught it, and it is the possession of the one who knows it as long as it remains with him, and so he can take a fee for teaching it to someone else, or can teach it to others for free. So if it emerges from him through his teaching of it to an individual or a group, or talking about it in public, or conveying it to the people by any means, it becomes permissible for all of the people in accordance with the evidences which generally permit knowledge, and it becomes permissible for whoever took that knowledge individually or part of a group, to give it to whoever they wish irrespective of whether the one who taught them initially gave them permission or not, and whether they were content for that to happen or not.