هدف سیاسی امت، اسلام است، در قدرتمندی جایگاه دولت، بهترین اجرای احکام آن، و تداوم در حمل دعوت آن به سوی بشریت.

The political cause of the Ummah is Islam, in the strength of the status of the State, the best implementation of its rules and continuity in carrying its call to mankind.

معنای عبارت «قضیه سیاسی» این است: امری که دولت و امت با آن روبه‌رو هستند و بر عهده ایشان است که هرآنچه از اداره امور را که آن امر ایجاب می‌کند، برعهده گیرند. این مسئله ممکن است کلی باشد، که در این صورت قضیه سیاسی خواهد بود؛ یا ممکن است جزئی باشد، که در این صورت آن نیز قضیه سیاسی خواهد بود؛ یا ممکن است بخشی از یک امر باشد، که در این صورت مسئله‌ای از میان مسائل گوناگون آن قضیه خواهد بود. برای نمونه، مسئله‌ای که امت اسلامی با آن روبه‌رو است و او را ملزم می‌سازد که هرآنچه را اداره امور از او می‌طلبد برعهده گیرد، بازگرداندن خلافت است؛ پس این قضیه سیاسی خواهد بود، و هر امر دیگری از میان قضایای گوناگون، همچون مسئله فلسطین و مسئله کشورهای قفقاز، مسائلی از این قضیه‌اند. هرچند این‌ها مسائلی‌اند که امت اسلامی با آن‌ها روبه‌رو است و اموری‌اند که باید به آن‌ها رسیدگی شود، با این حال جزئی از بازگشت خلافت به شمار می‌روند. هنگامی که دولت اسلامی برپا شود، قضیه سیاسی آن اجرای اسلام در داخل و حمل دعوت اسلام به خارج خواهد بود؛ پس اگر در جایی استقرار یابد، قضیه سیاسی آن همان خواهد بود که در این ماده ذکر شده است. سپس اگر اسلام را به درستی اجرا کند و جایگاه بین‌المللی آن تقویت شود، قضیه سیاسی آن به حمل دعوت اسلام به جهان تبدیل خواهد شد، تا آنکه خداوند (سبحانه و تعالی) اسلام را بر همه نظام‌های زندگی دیگر چیره گرداند.

The meaning of the words the political cause is the matter that the State and the Ummah face and is a duty upon them to undertake whatever it necessitates from the governing of affairs. This issue could be general, and so it would be the political cause, or it could be specific in which case it would be a political cause, or it could be a part of a matter, and so in which case it would then be an issue from the various issues of the cause. For example, the issue that faces the Islamic Ummah and obliges her to undertake whatever it requires of the running of the affairs is the reestablishment of the Khilafah, so this would be the political cause, and anything else from the various causes such as the case of Palestine and the case of the Caucasus countries are issues of this cause, and though they are issues which the Islamic Ummah faces and they are affairs that need to be taken care of, however they are part of the return of the Khilafah. When the Islamic State is established, its political cause would be to implement Islam domestically and carry the call to Islam internationally, so if it becomes stabilised in a place then its political cause would be the one mentioned in this Article. Subsequently if it implemented Islam correctly and its international profile was strengthened, then its political cause would become carrying the call to Islam to the world, until Allah (swt) made Islam dominant over all other ways of life.

بنابراین، قضیهٔ سیاسی همان مسائل مهم سیاسی‌ای است که دولت و امت با آن روبه‌رو می‌شوند و شریعت آن‌ها را بر عهدهٔ ایشان قرار داده است. پس دولت مکلف است که در راستای آنچه شریعت از آن خواسته، برای برپایی آن تلاش کند، و این نیازمند دلیلی جداگانه نیست، زیرا جزئی از اجرای احکام شریعت بر مسائل آن‌گونه که پیش می‌آیند به شمار می‌رود.

Therefore, the political cause is what the State and Ummah face from the important political issues that the Shari’ah obligated upon them. So the State is obligated to work to establish it in accordance with what the Shari’ah required of it to do, and this does not require an evidence because it is part of the implementation of the rules of the Shari’ah upon the issues as they occur.

از این رو، علت سیاسی با تغییر مسائلی که پیش می‌آید، تغییر می‌کند. علت سیاسی برای پیامبر ﷺ در مرحلهٔ دعوت، هنگامی که در مکه بود، آشکار ساختن اسلام بود. به همین سبب، هنگامی که ابوطالب به او گفت: «قوم تو نزد من آمده‌اند و چنین و چنان گفته‌اند، هرچه به او گفته بودند، پس مرا و خودت را رها کن، و مرا به چیزی وادار مکن که توان آن را ندارم»، پیامبر ﷺ گمان کرد که عمویش او را رها خواهد کرد و تسلیمش خواهد نمود و حمایتش از او ضعیف شده است، پس به او گفت:

For this reason, the political cause changes as the issues that occur change. The political cause for the Messenger (pbuh) while he was in Makkah in the stage of the call was to make Islam manifest, which is why when Abu Talib said to him: “Your people have come to me and said such and such, whatever they had said to him, so spare me and yourself, and do not make me carry what I cannot bear”, the Messenger (pbuh) thought that his uncle would forsake him and give him up, and his support for him was weakened, so he said to him:

. يَا عَ م، وَاللهِ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِي يََِينِِ وَالْقَمَرَ فِي يَسَارِي عَلَى أَنْ أَتْرُكَ هَذَا الأَمْرَ « » حَتََّّ يُظْهِرَهُ اللهُ أَوْ أَهْلَكَ دُونَهُ مَا تَرَكْتُه .

. يَا عَ م، وَاللهِ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِي يََِينِِ وَالْقَمَرَ فِي يَسَارِي عَلَى أَنْ أَتْرُكَ هَذَا الأَمْرَ « » حَتََّّ يُظْهِرَهُ اللهُ أَوْ أَهْلَكَ دُونَهُ مَا تَرَكْتُه .

«ای عمو، به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند تا از این امر دست بکشم، هرگز دست برنخواهم داشت تا آنکه خداوند (سبحانه) آن را پیروز گرداند یا من در راه آن هلاک شوم» (سیرۀ ابن هشام). این سخنان نشان می‌دهد که هدف سیاسی پیامبر ﷺ در آن زمان آشکار ساختن اسلام بود. هنگامی که ایشان در مدینه بودند، دولت تشکیل شده بود و میان ایشان و دشمن اصلی، یعنی سران کفر که در آن زمان قریش بودند، چندین نبرد رخ داد؛ هدف سیاسی ایشان همچنان آشکار ساختن اسلام باقی ماند. از همین روست که در راه سفر حج خویش، پیش از رسیدن به حدیبیه، چون شنید که قریش آگاه شده که او در راه است و برای جنگ با او بیرون آمده‌اند، مردی از بنی کعب به ایشان گفت: «آنان از سفر تو آگاه شدند و با پوست‌های پلنگ بیرون آمدند و در ذی‌طوی اردو زدند و به خدا سوگند یاد کردند که هرگز نخواهی توانست داخل شوی»، و پیامبر ﷺ گفت:

“O Uncle, by Allah (swt), if they place the sun in my right hand and the moon in my left hand in return for giving up this matter, I will never desist until either Allah (swt) makes it prevail or I perish defending it" (Sirah of Ibn Hisham). These words indicate that the political cause for the Messenger (pbuh) at that time was making Islam manifest. When he was in Madinah, the State had been established and a number of battles occurred between him and the main enemy, the head of disbelief which at that time was the Quraysh, the political cause of him remained the manifestation of Islam. This is why on his way to pilgrimage before reaching Hudaybiyah, after he heard that the Quraysh came to know that he was on the way and had come out in order to fight him, a man from Bani Ka’ab said to him: “They heard about your journey, and so they left wearing tiger skins, and they camped in Thi-Tuwa making oaths to Allah (swt) that you would never enter”, and so the Messenger (pbuh) said:

.» يَا وَيْحَ قُرَيْشٍ ! لَقَدْ أَكَلَتْهُمْ الحَْرْبُ، مَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ خَلَّوْا بيَْنِِ وَبيََْ سَائِرِ النَّاسِ « فَمَاذَا تَظُ ن قُرَيْشٌ؟ وَاللَّهِ، إِنِِّ لا أَزَالُ أُجَاهِدُهُمْ عَلَى الَّذِي بعََثَنِِ اللَّهُ لَهُ حَتََّّ « : إلى أن قال » يُظْهِرَهُ اللَّهُ لَهُ أَوْ تَنْفَرِدَ هَذِهِ السَّالِفَة .

.» يَا وَيْحَ قُرَيْشٍ ! لَقَدْ أَكَلَتْهُمْ الحَْرْبُ، مَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ خَلَّوْا بيَْنِِ وَبيََْ سَائِرِ النَّاسِ « فَمَاذَا تَظُ ن قُرَيْشٌ؟ وَاللَّهِ، إِنِِّ لا أَزَالُ أُجَاهِدُهُمْ عَلَى الَّذِي بعََثَنِِ اللَّهُ لَهُ حَتََّّ « : إلى أن قال » يُظْهِرَهُ اللَّهُ لَهُ أَوْ تَنْفَرِدَ هَذِهِ السَّالِفَة .

«وای بر قریش! جنگ نابودشان کرده است. چه زیانی برای آنان داشت اگر مرا با بقیه عرب‌ها تنها می‌گذاشتند» تا آنجا که فرمود: «قریش چه می‌پندارد؟ به خدا سوگند، با آنچه خداوند برایم فرستاده است، با آنان خواهم جنگید تا خداوند آن را پیروز گرداند یا تا آنکه بمیرم» (سلیفه جدا است)، [به روایت احمد از المسور و مروان]. سَلیفه، همان پوست گردن است، و پیامبر ﷺ جدا شدن آن را استعاره‌ای از مرگ قرار داد؛ یعنی: «تا مرگ».

“Woe upon Quraysh! War has destroyed them. What would it matter to them if they left me to deal with the rest of the Arabs” until his words: “What does Quraysh think? By Allah (swt), I will continue to fight them with what Allah (swt) sent me until Allah (swt) makes it prevail or until I die (Salifah is separate)” (reported by Ahmad from Al-Maswar and Marwan). The Salifah is the surface of the neck, and the Messenger (pbuh) used its separation as a metaphor for death; in other words: “until death”.

بنابراین علت سیاسی در هر دو وضعیت یکسان بود. با این حال، در وضعیت نخست او بر پافشاری خود در ادامه ابلاغ دعوت به اسلام تا زمانی که الله (سبحانه و تعالی) آن را آشکار کند، تأکید کرد؛ و در وضعیت دوم، یعنی در زمانی که دولت تأسیس شد، به عبارت دیگر، بر پافشاری خود در جهاد تا زمانی که الله (سبحانه و تعالی) اسلام را آشکار کند، تأکید نمود.

So the political cause in both situations was the same. However, in the first situation he made clear his insistence to continue conveying the call to Islam until Allah (swt) made it manifest, and in the second situation, in other words, at the time the State was established, he made clear his insistence upon Jihad until Allah (swt) made Islam manifest.

پس از آنکه پیامبر ﷺ با قریش پیمان صلح و آتش‌بس را منعقد کرد، که این گشایشی بزرگ بود؛ زیرا زمینه‌ساز فتح مکه شد و موجب شد که عرب‌ها در گروه‌های بسیار به سوی رسول خدا ﷺ روی آورده و دین اسلام را بپذیرند، هدف سیاسی پیامبر ﷺ دیگر تنها آشکار ساختن اسلام نبود، بلکه آشکار ساختن آن و غلبه دادنش بر همه راه‌ها و نظام‌های زندگی دیگر شد؛ از راه نبردهایی با دولت‌هایی که از راه‌های دیگر زندگی پیروی می‌کردند، مانند روميان و ايرانيان. از همین روست که سوره فتح بر او نازل شد، که در آن سخن خداوند (سبحانه و تعالی) آمده است:

After the Prophet arrived at an armistice treaty with the Quraysh, which was the great opening, since it was the preparation for the conquest of Makkah and made the Arabs come to the Messenger of Allah (pbuh) embracing the religion of Islam in droves, at which point the political cause for the Messenger (pbuh) was not simply making Islam manifest but rather it became making it manifest and dominant over all other ways of life through battles against the states following other ways of life, such as the Romans and Persians. This is the reason why the Surah of Al-Fateh was revealed to him , including the words of Allah (swt):

«او کسی است که فرستاده خود را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر همه ادیان چیره گرداند.» (TMQ 48:28) بنابراین، اگر دولت اسلامی اسلام را به درستی پیاده می‌کرد و جایگاه بین‌المللی آن قوی می‌بود، انگیزه سیاسی آن این می‌شد که اسلام را بر همه ادیان دیگر چیره گرداند و برای شکست دادن کسانی که ایدئولوژی‌ها و ادیان دیگر دارند آماده شود.

“It is He who sent His Messenger (pbuh) with guidance and the religion of truth to manifest it over all religion.” (TMQ 48:28). So accordingly, if the Islamic State implemented Islam well, and its international profile was strong, the political cause for it would become making Islam dominant over all other religions and preparation for defeating those who carry other ideologies and other religions.

این مقاله بر پایه آنچه در اینجا آمده است استوار است.

This is what the Article is based upon.