العقيدة الإسلامية تشكّل أساس الدولة. ومن ثمّ، لا يُسمح بوجود أيّ شيء في كيانها أو بنيانها أو في مساءلتها، أو في أيّ جانب آخر متصل بها، ما لم تكن العقيدة الإسلامية أساسه. وفي الوقت نفسه، تُعدّ العقيدة الإسلامية أساس الدستور والأحكام الشرعية؛ لذلك لا يُسمح بوجود أيّ شيء يتعلق بالدستور أو بالقوانين ما لم يكن صادرًا عن العقيدة الإسلامية.

The Islamic belief ('Aqeedah) constitutes the foundation of the state. Hence, nothing is permitted to exist within its entity, its structure or its accountability or any other aspect connected to it, unless the Islamic 'Aqeedah is its basis. At the same time, the Islamic 'Aqeedah acts as the basis of the constitution and Shari’ah laws; thus, nothing related to the constitution or to the laws is permitted to exist unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah.

دولت با پیدایش افکار نوی که بر پایه آن استوار می‌شود، به وجود می‌آید. اقتدار (یعنی اداره امور مردم و مدیریت مسائل ایشان) در دولت هنگامی تغییر می‌کند که افکار نو تغییر کنند؛ زیرا اگر این افکار به مفاهیم تبدیل شوند (یعنی اگر معنای آنها درک شود و اعتبارشان تثبیت گردد)، بر رفتار انسان تأثیر می‌گذارند. آنگاه این رفتار مطابق با این مفاهیم پیش می‌رود. بدین ترتیب، دیدگاه انسان نسبت به زندگی تغییر می‌کند و به تبع آن، دیدگاه او نسبت به منافع نیز دگرگون می‌شود. اقتدار صرفاً سرپرستی این منافع و نظارت بر مدیریت آنهاست؛ پس دیدگاه نسبت به زندگی، اساسی است که دولت بر آن بنا می‌شود و اقتدار بر آن استقرار می‌یابد. با این حال، دیدگاه نسبت به زندگی از یک اندیشه معین درباره زندگی برمی‌خیزد. از این رو، همین اندیشه درباره زندگی است که اساس دولت و اساس اقتدار می‌گردد.

The state comes into being by the emergence of new ideas upon which it is established. The authority (the governing of people’s affairs and the management of their issues) in the state changes when the new ideas change, since if these ideas turned into concepts (i.e. if their meaning was perceived and their credibility was established), they would influence man’s behaviour. This behaviour would then proceed according to these concepts. Thus, man’s viewpoint about life changes, and according to its change, his viewpoint towards the interests also changes. The authority is simply the guardianship of these interests and the supervision of their management; thus the viewpoint about life is the basis upon which the state is built and it is the basis upon which the authority is established. However, the viewpoint about life is generated by a specific thought about life. Hence, this thought about life becomes the basis of the state and the basis of the authority.

از آنجا که اندیشهٔ خاصّ دربارهٔ زندگی در مجموعه‌ای از مفاهیم، معیارها و باورها تجسّم می‌یابد، این مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورها به‌عنوان یک پایه در نظر گرفته می‌شود. قدرت حاکمه به امور مردم رسیدگی می‌کند و مدیریت منافع ایشان را بر اساس این مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورها نظارت می‌نماید. بنابراین، پایه مجموعه‌ای از اندیشه‌هاست، نه صرفاً یک ایدهٔ واحد. همین مجموعهٔ اندیشه‌ها در کلیّت خود بود که دیدگاه دربارهٔ زندگی را پدید آورد، و در نتیجه، دیدگاه نسبت به منافع شکل گرفت و قدرت حاکمه بر اساس این دیدگاه به مدیریت آن‌ها پرداخت. از این رو، دولت به‌عنوان نهاد اجرایی‌ای برای مجموعه‌ای از مفاهیم، معیارها و باورهایی تعریف شد که گروهی از مردم پذیرفته بودند.

Since the specific thought about life is embodied in a host of concepts, criteria and convictions, this host of concepts, criteria and convictions is considered a basis. The authority looks after peoples’ affairs and supervises the management of their interests according to this host of concepts, criteria and convictions. Therefore, the basis is a host of thoughts and not just one single idea. It is this host of thoughts in its entirety that generated the viewpoint about life, and consequently the viewpoint towards the interests was established and the authority set about managing them according to this viewpoint. Therefore, the state was defined as being an executive entity for a host of concepts, criteria and convictions that a group of people had adopted.

این موضوع مربوط به دولت است، از آن جهت که دولت همان نهادی است که مصالح مردم را پاسداری می‌کند و بر اداره‌ی این مصالح نظارت دارد.

This is regarding the state from the fact that it is a state i.e. from the fact that this state is the authority that looks after the interests of people and supervises the management of these interests.

با این حال، این مجموعهٔ اندیشه‌هایی که دولت بر آن بنا شده است، یعنی مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورها، ممکن است یا بر یک اندیشهٔ بنیادین استوار باشد، یا بر یک اندیشهٔ بنیادین استوار نباشد. اگر بر یک اندیشهٔ بنیادین استوار باشد، با ستون‌های محکم و هستیِ استوار ساخته خواهد شد، زیرا بر پایه‌ای بنیادین قرار دارد. این از آن روست که اندیشهٔ بنیادین، اندیشه‌ای است که پشت سرِ آن اندیشهٔ دیگری نیست، و آن همان عقیدهٔ فکری است. در چنین حالتی، دولت بر یک عقیدهٔ فکری بنا شده است. از سوی دیگر، اگر دولت بر یک اندیشهٔ بنیادین استوار نباشد، این امر نابودی‌اش را آسان می‌کند و فروپاشی هستی‌اش و سپس غصب اقتدارش دشوار نخواهد بود. این به آن سبب است که بر یک عقیدهٔ فکریِ واحد، که دولت بر آن تأسیس شده، بنا نشده است. از این رو، برای آنکه دولت هستیِ استواری باشد، ضروری است که بر عقیده‌ای فکری بنا شود که اندیشه‌هایی که دولت بر آنها استوار است از آن سرچشمه می‌گیرد؛ یعنی عقیده‌ای فکری که مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورهایی که اندیشهٔ دولت دربارهٔ زندگی را نشان می‌دهند از آن برمی‌خیزند، و در نتیجه دیدگاه این دولت نسبت به زندگی، و این همان چیزی است که دیدگاه آن را نسبت به منافع پدید می‌آورد.

However, this host of thoughts upon which the state is founded i.e. the host of concepts, criteria and convictions could either be built upon a fundamental thought or not built upon a fundamental thought. If it were built upon a fundamental thought, it would be solidly built with strong pillars and a firm entity; since it would rest upon a fundamental foundation. This is so because the fundamental thought is the thought that has no other thought behind it, and that is the intellectual 'Aqeedah. In such a case, the state would be built upon an intellectual 'Aqeedah. On the other hand, if the state were not built upon a fundamental thought, this would ease its destruction and it would not be difficult to demolish its entity and then usurp its authority. This is because it has not been built upon one intellectual 'Aqeedah upon which the state was established. Therefore, it is essential that in order for the state to be a strong entity, it must be established upon an intellectual 'Aqeedah from which ideas that the state was founded upon emanate i.e. an intellectual 'Aqeedah from which the host of concepts, criteria and convictions that represent the idea of the state regarding life emanate and consequently the viewpoint of this state towards life and this is what produces its viewpoint towards the interests.

دولتِ اسلامی تنها بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی بنا شده است، زیرا مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورهایی که امت (جمعِ مسلمانان) پذیرفته، صرفاً از یک عقیدهٔ فکری سرچشمه می‌گیرد. امت نخست این عقیده را پذیرفت و آن را به‌عنوان عقیدهٔ قطعی‌ای که بر دلیلِ روشن استوار است، در آغوش گرفت. از این رو، این عقیده دیدگاه جامع آن نسبت به زندگی بود، و بر اساس آن، نگرشِ امت به زندگی شکل گرفت و بر آن استوار شد، و دیدگاهش نسبت به منافع نیز از آن استخراج گردید. امت همچنین مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورها را از همین عقیده گرفت؛ و بنابراین، عقیدهٔ اسلامی پایهٔ دولت اسلامی است.

The Islamic State is built solely upon the Islamic 'Aqeedah because the host of concepts, criteria and convictions which the Ummah (collective of Muslims) has adopted emanate solely from an intellectual 'Aqeedah. The Ummah has first of all adopted this 'Aqeedah and embraced it as a conclusive 'Aqeedah based on decisive evidence. Hence, this 'Aqeedah was its comprehensive idea about life and accordingly its viewpoint about life was shaped and based upon it and its viewpoint towards the interests was derived from it. The Ummah also took the host of concepts, criteria and convictions from it and ,therefore, the Islamic 'Aqeedah is the basis of the Islamic State.

علاوه بر این، پیامبر خدا (صلی الله علیه وسلم) دولت اسلامی را بر پایه‌ای مشخص بنا نهاد؛ بنابراین، همین پایه باید در هر عصر و در هر مکان، پایه‌ی دولت اسلامی باشد. هنگامی که پیامبر خدا ﷺ در مدینه قدرت را برقرار ساخت و حاکمیت آن را بر عهده گرفت، آن را از نخستین روز بر پایه‌ی عقیده‌ی اسلامی بنا نهاد، در حالی که آیات تشریع هنوز نازل نشده بودند. از این رو، پیامبر خدا ﷺ شهادت «لا إله إلا الله، محمد رسول الله» را پایه‌ی زندگی مسلمانان و روابط میان مردم، و نیز پایه‌ی رفع مظالم و حل اختلافات قرار داد. به دیگر سخن، این شهادت پایه‌ی همه‌ی جنبه‌های زندگی و پایه‌ی اقتدار و حکومت بود. خداوند (سبحانه و تعالی) به همین بسنده نکرد، بلکه جهاد را نیز تشریع فرمود و آن را بر مسلمانان واجب گردانید تا این عقیده را به همه‌ی مردم برسانند. ابوداود از ابوهریره روایت کرده است که پیامبر خدا ﷺ فرمود:

Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) established the Islamic State upon a specific basis; ,therefore, this very basis must be the basis of the Islamic State in every era and in every location. When the Messenger of Allah (pbuh) established the authority in Madinah and assumed the rule over it, he established it on the basis of the Islamic 'Aqeedah from the very first day and the verses of legislation had not been revealed yet. Hence, the Messenger of Allah (pbuh) made the Shahadah (testimony) of “There is no true god but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)” as the basis of the Muslims’ life and of the relationships between people as well as the basis for removing grievances and settling disputes. In other words, it was the basis of all aspects of life and the basis of authority and government. He (swt) did not stop at that; rather, He (swt) also legislated for Jihad and made it an obligation upon the Muslims in order to carry this 'Aqeedah to all people. Abu Dawud reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) (swt) said:

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ « اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا » بِحَقِّ الإِسْلامِ، وَحِ سَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ.

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ « اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا » بِحَقِّ الإِسْلامِ، وَحِ سَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ.

«به من فرمان داده شده است [از جانب الله] که با مردم بجنگم تا آنگاه که شهادت دهند هیچ معبود برحقی جز الله نیست، و محمد ﷺ فرستادهٔ الله است، و نماز را برپا دارند و زکات بپردازند. اگر چنین کنند، خون و مالشان از جانب من در امان خواهد بود، مگر به حقی که اسلام آن را واجب گرداند، و حساب آنان با الله است.» (متفق‌علیه، متنِ به‌کاررفته از بخاری [البخاری]).

“I have been commanded (by Allah) to fight people until they testify that there is no true god except Allah, and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), and perform Salat and pay Zakat. If they do so, they will have protection of their blood and property from me except when justified by Islam, and then account is left to Allah.” (Agreed upon, text used from Bukhari).

پیامبر خدا ﷺ همچنین حفظ استمرار حضور عقیده را به‌عنوان مبنای دولت بر مسلمانان واجب کرد و به مسلمانان دستور داد که در صورت آشکار شدن کفر صریح، شمشیر بکشند و بجنگند؛ یعنی در صورتی که عقیده دیگر مبنای اقتدار و حکومت نباشد. از پیامبر خدا ﷺ درباره حاکمان ستمگر، «بدترین زمامداران»، پرسیده شد: «آیا با شمشیر با آنان مقابله کنیم؟» ایشان پاسخ داد:

The Messenger of Allah (pbuh) also made the protection of the continued presence of the 'Aqeedah as a basis for the state an obligation upon the Muslims and he ordered the Muslims to brandish the sword and to fight if the flagrant Kufr (disbelief) were to become apparent; in other words, if the 'Aqeedah ceased to be the basis of authority and rule. The Messenger of Allah (pbuh) was asked about the tyrant rulers “the most evil of the leaders”: “Do we challenge them with the sword?” He replied.

» لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلاة «.

» لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلاة «.

«نه، تا زمانی که آنان نماز را در میان شما برپا دارند.» (مسلم)، و او بیعت را بر فرمانبرداری مسلمانان از زمامداران بنا نهاد، مگر آنکه مسلمانان کفری آشکار ببینند. در روایت عوف بن مالک درباره زمامداران ستمگر آمده است: گفته شد: ای رسول خدا ﷺ، آیا با شمشیر با آنان مقابله نکنیم؟ فرمود: «نه، تا زمانی که نماز را در میان شما برپا دارند.»

“No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” (Muslim), and he made the Bay’a (pledge of allegiance to the ruler) based on the Muslims’ obedience to the people in authority unless the Muslims witness a flagrant Kufr. In the narration of Auf Bin Malik regarding the evil leaders. قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَفَلا ن نَُابِذُهُمْ بِالسَّيْفِ ؟ فَ قَالَ: لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ « » الصَّلاة.

گفته شد: ای فرستادهٔ خدا ﷺ، آیا با شمشیر با ایشان مبارزه نکنیم؟ و او پاسخ داد: «نه، تا زمانی که نماز را برپا دارند» (مسلم). و عُبادَةُ بنُ الصامت در روایت متفق‌علیه دربارهٔ بیعت گفته است:

“It was said O Messenger of Allah (pbuh) – do we not challenge them with the sword? And he replied:"No as long as they establish the prayer” (Muslim). And ‘Ubadah B. Samit said in the agreed upon narration regarding the Bay’a.

.» وَأَنْ لا ن نَُازِعَ الأمْرَ أَهْلَهُ إِلا أَنْ تَ رَوْا كُفْرًا بَ وَاحًا «.

.» وَأَنْ لا ن نَُازِعَ الأمْرَ أَهْلَهُ إِلا أَنْ تَ رَوْا كُفْرًا بَ وَاحًا «.

و اینکه با صاحبان امر در مورد حکم نزاع نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار (کفر بواح) را مشاهده کنیم؛ و در روایت طبرانی، عبارت چنین بود:

“and that we would not dispute about rule with the people in authority unless we witness evident enfidelity (flagrant Kufr)” and in the narration of Al-Tabarani, the wording was:

.» كفراً صُراح اً «.

.» كفراً صُراح اً «.

«کفرِ صریح». و در روایتی از ابن حبان در صحیح او، عبارت چنین بود:

“explicit Kufr”. And in a narration by Ibn Hibban in his Sahih collection, the wording was:

. » إِلاَّ أَنْ تَكُونَ مَعْصِيَةُ اللَّهِ بَ وَاحَ اً «.

. » إِلاَّ أَنْ تَكُونَ مَعْصِيَةُ اللَّهِ بَ وَاحَ اً «.

«مگر آنکه نافرمانی نسبت به خداوند آشکار باشد». همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که پایه‌ی دولت، عقیده‌ی اسلامی است؛ زیرا رسول خدا ﷺ حکومت را بر آن بنا نهاد، فرمان داد شمشیر برای حفظ آن به‌کار رود تا این عقیده پایه‌ی حکومت بماند، و برای آن جهاد را واجب کرد. اصل نخست قانون اساسی بر پایه‌ی آنچه پیش‌تر گفته شد تدوین شده است. این اصل دولت را از داشتن هر مفهوم، باور یا معیاری که از عقیده‌ی اسلامی سرچشمه نگرفته باشد منع می‌کند. داشتن عقیده‌ی اسلامی تنها به‌عنوان پایه‌ای اسمی برای دولت کافی نیست؛ بلکه این پایه باید در هر جنبه‌ی مربوط به وجود دولت و در هر امر کوچک یا بزرگ آن بازتاب یابد. از این رو برای دولت ممنوع است که هیچ مفهومی درباره‌ی زندگی یا حکومت داشته باشد، مگر آنکه از عقیده‌ی اسلامی سرچشمه گرفته باشد. دولت هیچ مفهومی را که از این عقیده سرچشمه نگرفته باشد تحمل نمی‌کند. بنابراین دولت، پذیرش دموکراسی را در درون خود تحمل نمی‌کند، زیرا از عقیده‌ی اسلامی سرچشمه نمی‌گیرد و زیرا عقیده‌ی اسلامی با مفاهیمی که از آن برمی‌خیزند در تعارض است. افزون بر این، مفهوم ناسیونالیسم به هیچ وجه نباید مورد توجه قرار گیرد، زیرا از عقیده‌ی اسلامی سرچشمه نمی‌گیرد و زیرا مفاهیمی که از عقیده‌ی اسلامی برمی‌خیزند آن را ناپسند می‌شمارند، ممنوع می‌کنند و خطرش را بیان می‌دارند. همچنین مفهوم میهن‌پرستی نباید هیچ وجودی داشته باشد، زیرا از عقیده‌ی اسلامی سرچشمه نمی‌گیرد و با مفاهیمی که از عقیده‌ی اسلامی برمی‌خیزند در تعارض است. علاوه بر این، دستگاه دولت نباید بر اساس برداشت دموکراتیک، وزارتخانه‌هایی داشته باشد، و در حکومت آن نیز نباید هیچ مفهوم امپراتوری، سلطنتی یا جمهوری وجود داشته باشد، زیرا اینها از عقیده‌ی اسلام سرچشمه نمی‌گیرند و با مفاهیمی که از آن برمی‌خیزند در تعارض‌اند. علاوه بر این، برای افراد، جنبش‌ها یا گروه‌ها به‌طور قطع حرام است که دولت اسلامی را بر مبنایی غیر از عقیدهٔ اسلامی بسنجند. از این رو، هرگونه سنجش‌ای که بر پایهٔ غیر عقیدهٔ اسلامی باشد ممنوع است، و تشکیل جنبش‌ها و گروه‌هایی که بر پایهٔ غیر عقیدهٔ اسلامی بنا شده باشند نیز ممنوع است. این واقعیت که عقیدهٔ اسلامی مبنای دولت است، همهٔ این امور را بر خود دولت الزامی می‌سازد و بر شهروندانی که دولت بر آنان حکم می‌راند واجب می‌گرداند. زیرا زندگی دولت، از آن جهت که دولت است، و زندگی هر امری که از آن برمی‌خیزد، از آن جهت که دولت است، و هر عملی که به آن پیوند دارد، از آن جهت که دولت است، و هر رابطه‌ای که با آن برقرار می‌شود، از آن جهت که دولت است، باید بر پایهٔ عقیدهٔ دولت، یعنی عقیدهٔ اسلامی، استوار باشد.

“unless the disobedience to Allah is flagrant”. All of this indicates that the basis of the state is the Islamic 'Aqeedah, since the Messenger of Allah (pbuh) established the authority upon it, ordered the brandishing of the sword in order to maintain it as a basis for the authority and he also ordered Jihad for its sake. The first Article of the constitution was drafted based on the previously mentioned grounds. This Article prohibits the state from having any concept, conviction or criterion that does not emanate from the Islamic 'Aqeedah. To have the Islamic 'Aqeedah as a nominal basis for the state would not be sufficient; rather, this basis should be reflected in every aspect related to the State’s existence and in every minor or major issue. Hence, it is forbidden for the state to have any concept about life or about ruling unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah. The state would not tolerate any concept not emanating from this 'Aqeedah. Therefore, it would not tolerate the concept of democracy to be adopted within the state because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the Islamic Aqidah contradicts with the concepts which emanate from it. Additionally, the concept of nationalism would not be allowed to have any consideration whatsoever because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the concepts which emanate from the Islamic 'Aqeedah abhor it, prohibit it and outline its danger. Likewise, the concept of patriotism should not have any existence, for it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because it contradicts with the concepts that emanate from the Islamic 'Aqeedah. Furthermore, the apparatus of the State would not have any ministerial departments according to the democratic understanding and nor should there be in its government any imperial, monarchical or republican concepts for these do not emanate from the 'Aqeedah of Islam and they contradict with the concepts emanating from it. Furthermore, it is categorically forbidden for individuals, movements or groups to account the Islamic State on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah. Hence, such type of accounting that is based upon other than the Islamic 'Aqeedah would be prohibited and the establishment of movements and groups on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah would be prohibited. The fact that the Islamic 'Aqeedah acts as the basis for the State makes all of this binding upon the State itself and makes it incumbent upon the citizens over which it rules. This is since its life, in its capacity as a state, as well as the life of every matter originating from it in its capacity as a state, and every action linked to it in its capacity as a state, and every relationship established with it in its quality as a state, must have as its basis the 'Aqeedah of the State, that is the Islamic 'Aqeedah.

در مورد مسئله دوم این ماده، دلیل آن در این واقعیت منعکس است که قانون اساسی، قانون بنیادین (قانون الأساسی) دولت است؛ بنابراین قانونی است، و خود قانون فرمانِ صاحب‌اختیار است. الله (سبحانه و تعالی) به حاکم فرمان داده است که به آنچه او (سبحانه و تعالی) نازل کرده حکم کند، و کسی را که به غیر آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده حکم کند، کافر خوانده است، اگر به آنچه بدان حکم می‌کند باور داشته باشد و به ناشایستگیِ آنچه الله (سبحانه و تعالی) بر پیامبرش نازل کرده معتقد باشد. و حاکمی را که به غیر آنچه او نازل کرده حکم کند اما بدان باور نداشته باشد، «عاصی» (نافرمان) توصیف کرده است. این نشان می‌دهد که ایمان به الله و پیامبرش باید مبنای فرمان‌های حاکم باشد؛ یعنی مبنای قوانین و مبنای قانون اساسی. اما فرمان الله (سبحانه و تعالی) به حاکم برای حکم کردن به آنچه او نازل کرده، یعنی به احکام شریعت، در کتاب و سنت ثابت است. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ» (النساء: ۶۵) و می‌فرماید:

As for the second issue in the Article, its evidence is reflected in the fact that the constitution is the fundamental law (Qanun Al-Asaasi) of the State; thus, it is a law, and the law itself is the order of the authority. Allah (swt) ordered the ruler to rule by what He (swt) revealed to the Messenger of Allah (pbuh) and described the one who rules by other than what Allah (swt) has revealed as a disbeliever if he believed in what he ruled by and believed in the unsuitability of what Allah (swt) revealed to His Messenger . He (swt) described the ruler who rules by other than what He (swt) revealed but did not believe in it as ‘Aassi (disobedient). This indicates that belief in Allah (swt) and His Messenger must be the basis of the orders of the ruler; that is, the basis of the laws and the basis of the constitution. As for the command of Allah (swt) to the ruler to rule by what He (swt) revealed, in other words, by the Shari’ah rules, this is established in the Book and the Sunnah. Allah (swt) says,. “But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves.” (TMQ 4:65) and says,.

«و أن احكم بينهم بما أنزل الله» (المائدۃ: ۴۹)۔ خداوند (سبحانه و تعالی) قانون‌گذاری دولت را به آنچه خود نازل کرده، محدود ساخته و از حکم کردن به غیر آن برحذر داشته است۔ او (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

“And judge, [O Muhammad], between them by what Allah has revealed.” (TMQ 5:49). Allah (swt) has confined the State’s legislation to what He had revealed and He warned against ruling by other than it. He (swt) says,.

«و هر کس که بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم نکند، پس آنان کافرانند» {المائدہ: ۴۴}. همچنین رسول الله ﷺ در حدیثی متفق علیه فرمودند،

“And whoever does not judge by what Allah has revealed - then it is those who are the disbelievers.” (TMQ 5:44). Also, the Messenger of Allah (pbuh) said in an agreed upon Hadith,.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد «.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد «.

«هرکس در امر ما (دین ما) چیزی را وارد کند که از آن نیست، آن مردود است» (متفقٌ علیه، لفظ از بخاری)، و در روایت مسلم.

“Whoever introduces into our matter (Islam) something that is not in it, then it is rejected” (Agreed upon, text from Bukhari), and in the narration in Muslim.

. » ما ليس منه «.

. » ما ليس منه «.

«something that is not from it», and in the narration from Ibn Hazm in Al-Muhalla and Ibn ‘Abd Al-Barr in Al-Tamhid. .» كُلُّ عَمَلٍ لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد «. Note: the Arabic text above is the original hadith quoted in the source; the translation of "something that is not from it" is provided in Persian below. «چیزی که از آن نیست» و در روایت ابن حزم در المحلی و ابن عبدالبر در التمهید. .» كُلُّ عَمَلٍ لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد «.

“something that is not from it”, and in the narration from Ibn Hazm in Al-Muhalla and Ibn ‘Abd Al-Barr in Al-Tamhid. .» كُلُّ عَمَلٍ لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد «.

«هر عملی که بر اساس فرمان ما نباشد، مردود است». این نشان می‌دهد که قانون‌گذاری دولت باید محدود به آنچه از عقیدۀ اسلامی برمی‌آید باشد؛ یعنی همان احکام شرعی‌ای که ما به‌یقین معتقدیم الله (سبحانه و تعالی) بر پیامبر خدا ﷺ نازل کرده است، خواه نزول آن‌ها صریح باشد، به این صورت که گفته شود این حکم الله است و در کتاب یا سنت بازتاب یافته باشد، یا اصحاب پیامبر ﷺ بر این‌که این حکم الله است اجماع کرده باشند؛ و خواه نزول آن‌ها ضمنی باشد، به این صورت که حکمی از احکام الله باشد که از راه قیاس به دست آمده و علت آن یک علت شرعی است. از این روست که مسئلۀ دوم در این ماده تدوین شده است.

“Every action which is not based upon our command, it is rejected”. This indicates that the legislation of the State must be confined to what emanates from the Islamic 'Aqeedah; these are the Shari’ah rules which we certainly believe that Allah (swt) has revealed to the Messenger of Allah (pbuh) , whether their revelation were explicit; by stating that it is the rule of Allah (swt) and it is reflected in the Book, the Sunnah or the Sahabah (companions of the Prophet) unanimously consented that it is the rule of Allah (swt), or whether their revelation was implicit; by saying this is an indication of the rule of Allah (swt) taken by way of analogy whose ‘Illah (reason) is a Shari’ah ‘Illah. This is why the second issue has been drafted in the Article.

علاوه بر این، از آنجا که اعمال عبادت‌کنندگان باید تنها در چارچوب خطاب شارع (جل جلاله) باشد، پس حکومت‌داری آنان نیز باید از جانب الله (سبحانه و تعالی) باشد. شریعت اسلامی آمده است تا تمام کردارهای مردم و همه روابط ایشان را تنظیم کند، چه این روابط با الله (سبحانه و تعالی) باشد، چه با خودشان، و چه با دیگر مردم. از این رو، در اسلام جایی برای آن نیست که مردم از پیش خود قوانینی وضع کنند تا روابطشان را اداره نمایند، زیرا آنان مقید به احکام شریعت هستند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» {و آنچه پیامبر ﷺ به شما داده است، آن را بگیرید؛ و از آنچه شما را از آن بازداشته، خودداری کنید}. (سوره الحشر، آیه ۷). و نیز می‌فرماید:

In addition, since the actions of the worshippers must be confined to the address of the Legislator (swt), their governing should, therefore, be from Allah (swt), and the Islamic Shari’ah came to address all the actions of people and all of their relationships, whether these relationships were with Allah (swt), with themselves or with other people. Hence, there is no place in Islam for people to enact laws from themselves in order to govern their relations for they are restricted to the laws of Shari’ah. Allah (swt) says. “And whatever the Messenger (pbuh) has given you - take; and what he has forbidden you - refrain from.” (TMQ 59:7). He (swt) also says:

«وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ» (سورۃ الأحزاب: ٣٦). قال رسول الله ﷺ:

“It is not for a believing man or a believing woman, when Allah and His Messenger have decided a matter, that they should [thereafter] have any choice about their affair.” (TMQ 33:36). The Messenger of Allah (pbuh) said:

. إِنَّ اللَّهَ تعالى فَ رَضَ فَ رَائِضَ فَلاَ تُضَيِّ ع وهَا، وَحَدَّ حُدُوداً فَلاَ تَ عْتَدُوهَا، وَحرَّم « »، أَشْيَاءَ فَلاَ تَ نْتَهِكُوهَا .

. إِنَّ اللَّهَ تعالى فَ رَضَ فَ رَائِضَ فَلاَ تُضَيِّ ع وهَا، وَحَدَّ حُدُوداً فَلاَ تَ عْتَدُوهَا، وَحرَّم « »، أَشْيَاءَ فَلاَ تَ نْتَهِكُوهَا .

«خداوندِ متعال، واجباتی را مقرر کرده که نباید از آنها غفلت کنید، و حدودی را تعیین کرده که نباید از آنها تجاوز کنید، و برخی چیزها را حرام کرده است، پس آنها را مرتکب نشوید.» (از دارقطنی از ابی ثعلبه روایت شده، و نووی در ریاض الصالحین آن را حسن دانسته است). و همچنین فرمود:

“Allah, the Exalted, has laid down certain duties which you should not neglect, and has put certain limits which you should not transgress, and has forbidden some things, so don’t violate them.” (extracted by Al-Daraqutni from Abi Tha’labah, and confirmed as Hasan by Al-Nawawi in Al-Riyadh Al-Salihin). He also said:

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَ يْسَ مِنْهُ فَ هُوَ رَد «.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَ يْسَ مِنْهُ فَ هُوَ رَد «.

«هر کس در امر ما (دین اسلام) چیزی را وارد کند که در آن نیست، پس آن مردود است» (متفق علیه، از عایشه (رض) و لفظ از مسلم است).

“Whoever introduces into our matter (Islam) something that is not in it, then it is rejected” (Agreed upon, through 'Aisha (ra) and the wording is from Muslim).

بنابراین، این الله (سبحانه و تعالی) است که احکام را وضع کرده است، نه حاکم؛ و این اوست که مردم را و حاکم را ملزم ساخته است که در روابط و اعمالشان به آن احکام پایبند باشند، آنان را به این احکام محدود کرده و پیروی از هر چیز دیگری را برایشان منع نموده است. به همین سبب، برای انسان هیچ مجالی برای وضع قوانین جهت تنظیم روابط مردم وجود ندارد، و برای حاکم نیز جایی نیست که مردم را مجبور کند یا به آنان اختیار دهد که از اصول و قواعدی که انسان برای تنظیم روابطشان وضع کرده پیروی کنند.

Therefore, it is Allah (swt) who legislated the rules, not the ruler, and it is He (swt) who obliged people and obliged the ruler to adhere to them in their relations and in their actions, restricted them to these rules and prohibited them from following anything else. Due to this, there is no scope for man to lay down laws to govern peoples’ relations and there is no place for the ruler to force people or to give them the choice to follow principles and rules laid down by man to govern their relations.