نظامِ حکومت، نظامٌ وحدوی (یکپارچه) است و نه نظامٌ فدرال.

The system of ruling is a unitary system and not a federal system.

تنها نظام صحیح برای حکومت، نظام وحدانی است و هیچ نظام دیگری قابل قبول نیست. این به آن دلیل است که دلایل شرعی تنها همین نظام را آورده و هر نظام دیگری را منع کرده است؛ چنان‌که از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت شده که او شنید رسول خدا ﷺ می‌فرمود.

The only correct system for ruling is the unitary system and nothing else is acceptable. This is because the Shari’ah evidence brought it alone and prohibited anything else; it was narrated by ‘Abd Allah b. Amr b. Al-‘As that he heard the Messenger of Allah (pbuh) say.

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ فَ لْ يُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ، فَإِنْ جَاءَ « » آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ.

. وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَ لْبِهِ فَ لْ يُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ، فَإِنْ جَاءَ « » آخَرُ ي نَُازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ.

«هرکس با خلیفه‌ای بیعت کند، باید دست خود و صمیم قلبش را به او بدهد (یعنی هم به‌ظاهر و هم در باطن از او اطاعت کند). تا آنجا که توان دارد باید از او فرمان ببرد. اگر کسی دیگر برخیزد و (به‌عنوان مدعی خلافت) با اقتدار او به ستیز برخیزد، (مسلمانان) باید گردن آن شخص را بزنند.» (روایت مسلم). و ابوسعید خدری روایت می‌کند که رسول الله ﷺ فرمود:

“He who swears allegiance to a Caliph should give him the grasp of his hand and the sincerity of his heart (i. e. submit to him both outwardly as well as inwardly). He should obey him to the best of his capacity. If another man comes forward (as a claimant to Caliphate), disputing his authority, they (the Muslims) should behead the latter.” (reported by Muslim). And it is narrated by Abu Sa‘id Al-Khudri that the Messenger of Allah (pbuh) said,

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ، فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا «.

. » إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَ يْنِ، فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا «.

«هنگامی که برای دو خلیفه بیعت گرفته شد، کسی را که بعداً برای او بیعت گرفته شده، بکشید.» (روایت مسلم). وجه استدلال از این دو روایت آن است که روایت نخست بیان می‌کند در فرضی که امامت، یعنی خلافت، به کسی داده شده و دیگری با او بر سر این خلافت منازعه می‌کند، جنگیدن با او و کشتن او در صورتی که از منازعه دست برندارد واجب است. پس این روایت روشن می‌کند که هرکس در رهبری خلافت با خلیفه منازعه کند، باید با او جنگید. و این اشاره‌ای است به نهی از تجزیه دولت، تشویق به عدم پذیرش تجزیه آن و منع هرگونه جدایی از آن، حتی با به کار گرفتن زور، برای حفظ وحدتش. اما روایت دوم درباره فرضی است که دولت سرپرست ندارد، یعنی خلیفه‌ای ندارد، و رهبری دولت، یعنی خلافت، به دو نفر داده شده است؛ پس دومی‌شان باید کشته شود، و به طریق اولی اگر به بیش از دو نفر داده شود. و این اشاره‌ای است به نهی از تجزیه دولت؛ یعنی منع از اینکه دولت به چند دولت تبدیل شود و واجب بودن یکی بودن دولت. در نتیجه، نظام حکومت در اسلام نظامی یگانه‌گرا (وحدت‌گرا) است نه نظامی فدرال، و هر نظامی غیر از نظام یگانه‌گرا به قطع ممنوع است و به همین دلیل آن ماده تدوین شده است.

“When oath of allegiance has been taken for two caliphs, kill the one for whom the oath was taken later.” (reported by Muslim). The angle of deduction from these two narrations is that the first narration explains that in the scenario that the Imamate, in other words, the Khilafah, is given to htto dispute with him over this Khilafah it would be obligatory to fight him and to kill him if he did not give up his contention. So the narration clarifies that whoever contends the leadership of the Khalifah in the Khilafah must be fought. And this is an allusion to indicate the prohibition of the division of the state, encouragement not to permit its division and prohibiting any separation from it even through the use of force to maintain its unity. As for the second narration, it is regarding the scenario when the state does not have a head, in other words, a Khalifah, and the leadership of the state, in other words, the Khilafah, was given to two people and so the second of them should be killed, and by greater reasoning if it was given to more than two. And this is an allusion to indicate the prohibition of the division of the state. This means the prohibition of making the state into multiple states and it being obligatory that the state is one. Consequently the system of ruling in Islam is a unitary system and not a federal system and anything other than the unitary system is conclusively prohibited, and for this reason the article was drafted.