مادهٔ ۱۸۹

Article 189

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani15 min readViewed 200 times

روابط دولت با سایر دولت‌های موجود در جهان بر چهار ملاحظه استوار است. این‌ها عبارت‌اند از:

The relationship of the State with other states present in the world is built upon four considerations. These are:

۱. کشورهای موجود در جهان اسلام، بخشی از یک سرزمین به شمار می‌روند و از این رو در حوزه امور خارجی قرار نمی‌گیرند. روابط با این کشورها در دایره سیاست خارجی به شمار نمی‌آید و واجب است که برای یکپارچه ساختن همه این کشورها در یک دولت تلاش شود.

1. The existing states in the Islamic world are considered to be part of one land and therefore they are not included within the sphere of foreign affairs. Relations with these countries are not considered to be in the realm of foreign policy and it is obligatory to work to unify all these countries into one state.

۲. دولت‌هایی که با دولت ما معاهدات اقتصادی، تجاری، همسایگی نیک یا فرهنگی دارند، باید مطابق با شرایط آن معاهدات با آنان رفتار شود. اگر معاهده‌ای چنین بیان کند، اتباع آن کشورها حق دارند با کارت شناسایی و بدون نیاز به گذرنامه وارد دولت شوند، به شرط آنکه اتباع ما نیز به همین شیوه با آنان رفتار شود. روابط اقتصادی و تجاری با چنین دولت‌هایی باید به اقلام و ویژگی‌های مشخصی محدود شود که ضروری تشخیص داده می‌شوند و در عین حال منجر به تقویت آن دولت‌ها نگردند.

2. States who have economic, commercial, good neighbouring or cultural treaties with our State are to be treated according to the terms of the treaties. If a treaty states so, their subjects have the right to enter the State with an identity card without the need for a passport provided our subjects are treated in a like manner. The economic and commercial relations with such states must be restricted to specific items and characteristics which are deemed necessary and which at the same time do not lead to the strengthening of these states.

۳. دولت‌هایی که با آن‌ها پیمان نداریم، و دولت‌های استعمارگر واقعی مانند بریتانیا، آمریکا و فرانسه، و آن دولت‌هایی که نقشه‌هایی علیه دولت دارند، مانند روسیه، از نظر شرعی دولت‌های محارب به شمار می‌آیند. باید در برابر آن‌ها تمام احتیاط‌های لازم به کار گرفته شود و برقرار کردن روابط دیplomاتیک با آن‌ها نادرست است. شهروندان آن‌ها می‌توانند وارد دولت اسلامی شوند، اما تنها با گذرنامه و ویزایی که مخصوص هر فرد و برای هر بار ورود باشد، مگر آن‌که در عمل محارب شوند.

3. States with whom we do not have treaties, and the actual imperialist states, such as Britain, America and France, and those states that have designs on the State, such as Russia, are legally considered to be belligerent states. All precautions must be taken towards them and it would be wrong to establish diplomatic relations with them. Their subjects may enter the Islamic State, but only with a passport and a visa specific to every individual and for every visit, unless they become practically belligerent.

۴. دولت‌هایی که در واقع دولت‌های محارب‌اند، مانند اسرائیل برای نمونه، باید وضعیت جنگی را مبنای همه معاملات با آن‌ها قرار داد. با آن‌ها باید چنان رفتار شود که گویی میان ما و آن‌ها جنگی واقعی برقرار است؛ خواه میان ما و آن‌ها آتش‌بس وجود داشته باشد یا نه، و از ورود همه اتباع آن‌ها به دولت جلوگیری می‌شود.

4. States that are actually belligerent states, such as Israel for example, a state of war must be taken as the basis for all dealings with them. They must be dealt with as if a real war existed between us – irrespective of whether an armistice exists between us or not - and all their subjects are prevented from entering the State.

این مقاله از احکام مربوط به دار الإسلام و دار الکفر، و از احکام مربوط به ذمی و مستأمن استخراج شده است.

This Article was derived from the rules regarding Dar Al-Islam and Dar Al-Kufr, and from the rules regarding the one with a covenant and the one who has amnesty.

بند اول به سرزمین‌های اسلامی‌ای مربوط می‌شود که پیش‌تر به دست اسلام اداره می‌شدند، مانند هند برای نمونه، و یا جایی که اکثریت مردمش مسلمان‌اند، مانند لبنان. تمام سرزمین‌های اسلامی از زمان نابودی خلافت در سال ۱۳۴۲ هجری تا زمانی که به اذن خداوند (سبحانه و تعالی) از نو برپا شود، دارالکفر هستند؛ زیرا برخی از آن‌ها به دست غیر اسلام اداره می‌شوند و امنیت بیرونی‌شان، امنیت اسلام نیست. برخی دیگر را مسلمانان حفاظت می‌کنند اما به دست غیر اسلام اداره می‌شوند. همه‌ی این‌ها دارالکفر به شمار می‌روند و چون پیش‌تر دارالاسلام بوده‌اند، کار کردن برای بازگرداندن آن‌ها به دارالاسلام واجب است. اما تا زمانی که به دست غیر اسلام اداره شوند، یا امنیتشان امنیت اسلام نباشد، همچنان دارالکفر باقی می‌مانند و احکام دارالکفر بر آن‌ها جاری است. دارالکفر بودن یک سرزمین به این معنا نیست که همه‌ی ساکنانش کافرند، و دارالاسلام بودن آن نیز به این معنا نیست که همه‌ی ساکنانش مسلمان‌اند. بلکه معنای «دار» (سرای) در این‌جا اصطلاحی شرعی است: «واقعیت شرعی»؛ به عبارت دیگر، این شریعت است که به آن این معنا را می‌بخشد، همان‌گونه که واژگانی چون صلاة و صیام و دیگر اصطلاحات شرعی چنین‌اند.

The first clause is related to the Islamic lands which used to be ruled by Islam, such as India for example, or where the majority are Muslims such as in Lebanon. All of the Islamic lands since the destruction of the Khilafah in 1342 Hijri until it is re-established anew with the Permission of Allah (swt), are Dar Al-Kufr, because some of them are ruled by other than Islam and their external security is not the security of Islam. Others are secured by Muslims but are ruled by other than Islam. All of these are considered to be Dar Al-Kufr and since they used to be Dar Al-Islam it is imperative to work to revert them back to being Dar Al-Islam, but as long as they are ruled by other than Islam, or their security is other than the security of Islam, then they remain as Dar Al-Kufr, and so the rules of Dar Al-Kufr apply to them. It being Dar Al-Kufr does not mean that all its inhabitants are disbelievers, and it does not mean that in Dar Al-Islam that all its inhabitants are Muslims. Rather, the meaning of Dar (abode) here is a Shari’ah term: “Shar’i reality”, in other words, it’s the Shari’ah which gives it this meaning, like the terms Salah and Siyam and others from the Shari’ah terms.

بر این اساس، اصطلاح «دار الإسلام» بر کشوری اطلاق می‌شود که برای نمونه اکثریت ساکنانش مسیحی هستند، اما با این حال بخشی از دولت اسلامی است. دلیل این امر آن است که قوانینی که در آن اجرا می‌شود قوانین اسلام است و امنیت سرزمین با امنیت اسلامی تأمین می‌شود، تا زمانی که این سرزمین بخشی از دولت اسلامی باقی بماند.

Based upon it, the term Dar Al-Islam is applied to a country where the majority of its inhabitants are Christians for example, but it is part of the Islamic State. This is because the laws applied are the laws of Islam and the security of the land is by the Islamic security so long as it remains part of the Islamic State.

و به همین ترتیب، دربارهٔ سرزمینی که بیشتر ساکنانش مسلمان‌اند اما بخشی از دولتی است که به شریعت اسلام حکم نمی‌کند و امنیتش نه توسط ارتش مسلمانان، بلکه توسط ارتش کافران تأمین می‌شود، واژهٔ «دار الکفر» بر آن اطلاق می‌شود، با آنکه بیشتر ساکنانش مسلمان بوده‌اند. پس معنای واژهٔ «دار» در اینجا یک واقعیت شرعی است و هنگام به‌کارگیری این اصطلاح به نسبت مسلمانان توجهی نمی‌شود، بلکه قوانین اجراشده و امنیت مردم در نظر گرفته می‌شود. به بیان دیگر، معنای «دار» از متون شرعی‌ای گرفته می‌شود که این معنا را روشن می‌کنند، همان‌گونه که معنای اصطلاح «صلاة» از متون شرعی‌ای گرفته می‌شود که آن را توضیح داده‌اند. و همچنین همهٔ اصطلاحات شرعی معنای خود را از متون شرعی می‌گیرند، نه از معنای لغوی واژه.

And in the same vein, with respect to the land where most of the people are Muslims but it is part of a State that does not rule by Islam, and its security is not upheld by the Muslim army but rather by the army of the disbelievers, the term Dar Al-Kufr would be applied to it despite the fact that most of its inhabitants were Muslim. So the meaning of the word Dar here is a Shari’ah reality and no regard is given to the proportion of Muslims when the term is used, rather the laws applied and the security of the people are considered. In order words, the meaning of Dar is taken from the Shari’ah texts which clarify this meaning, just like the meaning of the term Salah is taken from the Shari’ah texts which explained it. And similarly all Shari’ah terms take their meaning from the Shari’ah texts and not from the linguistic meaning of the term.

احکام دارِ کفر با احکامِ دارِ اسلام کاملاً متفاوت است، و لذا برای آن احکامی مختص به خود وجود دارد.

The rules regarding Dar Al-Kufr are completely different to the rules regarding Dar Al-Islam, so there are rules specific to it.

اگر مسلمانی که در دارالکفر زندگی می‌کند نتواند آشکارا آیین‌های دینش را در آنجا به جا آورد، پس باید به دارالکفر دیگری کوچ کند که در آن بتواند این کار را انجام دهد، به دلیل سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

If the Muslim who lives in Dar Al-Kufr is unable to openly practise the rituals of his Deen there, then he has to move to another Dar Al-Kufr in which he would be able to do so due to His (swt) words:

«بیشک جن لوگوں کی جان فرشتے اس حال میں قبض کرتے ہیں کہ وہ اپنے آپ پر ظلم کرنے والے ہوتے ہیں، تو (فرشتے) کہتے ہیں: "تم کس حال میں تھے؟" وہ جواب دیتے ہیں: "ہم زمین میں کمزور اور مظلوم تھے۔" وہ کہتے ہیں: "کیا اللہ کی زمین وسیع نہ تھی کہ تم اس میں ہجرت کرجاتے؟" ایسے لوگوں کا ٹھکانا جہنم ہے، اور وہ کیا ہی برا ٹھکانا ہے» (ترجمہ قرآن، سورۃ النساء 4:97)

“Verily, as for those whom the angels take (in death) while they are wronging themselves they (the angels) said: “In what (condition) were you” they reply: “We were weak and oppressed on the Earth” They say: “Was not the earth of Allah (swt) spacious enough for you to emigrate therein”. Such men will find their abode in Hell – what an evil destination” (TMQ 4:97).

این در صورتی است که دارالإسلام وجود نداشته باشد، همان‌گونه که امروز چنین است.

This is if there is no Dar Al-Islam as is the case today.

با این حال، اگر دار الإسلام وجود داشت، احکام مربوط به هجرت از دار الكفر به دار الإسلام بر این اساس خواهد بود:

However, if there was a Dar Al-Islam, the rules related to emigration from Dar Al-Kufr to Dar Al-Islam are accordingly:

۱. هر کس که توانایی هجرت داشته باشد، و نتواند دین خود را آشکارا در کشورش اجرا کند و احکام اسلامی را که بر او واجب است به جا نیاورد، در این صورت هجرت به دارالاسلام بر او واجب است. در این حالت برای او جایز نیست که در دارالحرب، یعنی دارالکفر، سکونت کند. بلکه هجرت به دارالاسلام واجب است. دلیل آن آیهٔ ذکرشده است:

1. Whoever is capable of emigrating, and is unable to openly practise his Deen in his country nor carry out the Islamic rules required of him – then the emigration to Dar Al-Islam is obligatory upon him. In this circumstance it is not permitted for him to reside in Dar Al-Harb, in other words, Dar Al-Kufr. Rather the emigration to Dar Al-Islam is obligatory. The evidence is the verse mentioned:

«إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ ۖ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ ۚ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا ۚ فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِيرًا» (النساء: ۹۷)، و این نیز با آنچه ترمذی از جریر روایت کرده که پیامبر خدا ﷺ فرمود، برای این استدلال نیز مناسب است.

“Indeed, those whom the angels take [in death] while wronging themselves - [the angels] will say, "In what [condition] were you?" They will say, "We were oppressed in the land." The angels will say, "Was not the earth of Allah (swt) spacious [enough] for you to emigrate therein?" For those, their refuge is Hell - and evil it is as a destination.” (TMQ 4:97) as it is also suitable for deduction here. Additionally, this is indicated by what Al-Tirmidhi reported from Jarir that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَ يْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِكِينَ، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَلِمَ؟ « » قَالَ: لا تَ رَايَا نَارَاهُمَ .

«من از هر مسلمانی که میان مشرکان زندگی کند بیزارم.» گفتند: «ای فرستادهٔ خدا ﷺ، چرا؟» فرمود: «نباید آتش‌های یکدیگر را ببینند.» یعنی اگر هر دو آتش برمی‌افروختند، نمی‌شد آن دو را از هم تشخیص داد؛ این تمثیلی است برای اینکه نباید در سرزمین آنان سکونت گزید.

“I am free from every Muslim that lives among the idolaters (Al-Mushrikeen)." They said:"O Messenger of Allah (pbuh): How is that?" He said: "They should not see each other's campfires.” meaning that if both of them lit their fires you could not distinguish between them, as an allegory to not live in their abode.

آنچه البخاری روایت کرده است:

As for what Al-Bukhari reported:

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ فَ تْحِ مَكَّة «.

«لا هِجْرَةَ بَعْدَ الفَتْحِ» و قول او:

“There is no migration (Hijrah) after the conquest of Mecca” and his words:

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ الْفَتْحِ «.

«لا هجرةَ بعد الفتح» — «هیچ هجرتی پس از فتح [مکه] نیست.» و:

“There is no migration after Al-Fateh (conquest of Mecca)” and:

.» قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِ نْ جِهَادٌ وَنِيَّة «.

«هیچ هجرتی پس از فتح (مکه) نیست، بلکه جهاد [(کوشش و جنگ در راه الله (سبحانه و تعالی)) ادامه خواهد داشت] و نیت خیر.»، و آنچه روایت شده این است که وقتی صفوان بن امیه اسلام آورد، به او گفته شد: کسی که هجرت نکند، دینی ندارد؛ پس او به مدینه آمد و پیامبر ﷺ به او فرمود:

“There is no emigration after the conquest (of Mecca) but only Jihad [(striving and fighting in the cause of Allah (swt)) will continue] and good intention.”, and what was reported that when Safwan b. Umayyah embraced Islam it was said to him: no Deen for the one who doesn’t emigrate, and so he came to Madinah and the Prophet said to him:

. مَا جَاءَ بِكَ أَبَا وَهْبٍ ؟ قَالَ: قِيلَ إِنَّهُ لاَ دِينَ لِمَنْ لَمْ ي هَُاجِرْ، قَالَ: ارْجِعْ أَبَا « وَهْبٍ إِلَى أَبَاطِحِ مَكَّةَ، فَ قَرُّوا عَل ى مَسْكَنِكُمْ فَ قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، » فَإِنْ اسْ تُ نْ فِرْت مْ فَانْفِرُوا .

«ابووهب، چه چیزی تو را به اینجا آورد؟ پس گفت: گفته می‌شود که برای کسی که هجرت نکند، دین نیست. فرمود: ای ابووهب، به مکه بازگرد و در جایگاه‌های خود بمان؛ زیرا هجرت نیست، بلکه جهاد و نیت خالص هست، و هنگامی که به نبرد فراخوانده شدی، پس بیرون رو.» (به روایت ابن عساکر). همه‌ی این‌ها هجرت پس از فتح مکه را نفی می‌کند، اما این نفی دارای علت شرعی است که از خود روایت برمی‌آید؛ زیرا عبارت «پس از فتح مکه» به شکلی آمده که علت را دربرمی‌گیرد، یعنی فتح مکه علت نفی نیاز به هجرت بوده است. از آنجا که علت با وجود و عدم معلول همراه است، این حکم مختص به فتح مکه نیست، بلکه به فتح هر سرزمینی تعمیم می‌یابد، با دلیل گزارشی دیگر: «پس از الفتح (فتح مکه) هجرتی نیست». این موضوع با آنچه بخاری از عایشه (رض) روایت کرده، که هنگامی که درباره‌ی هجرت از او پرسیده شد، پاسخ داد، تأیید می‌شود:

“What brought you here Abu Wahb? So he said: It is said there is no Deen for the one who does not emigrate. He said: Abu Wahb – return to Mecca and stay in your places, there is migration bu only Jihad and good intention, and when you are called to battle, then go forth.” (as reported by Ibn Asakir). All of this negates emigration after the conquest of Makkah, but this negation has the Shari’ah Illah (cause) derived from the narration itself, since his words: “after the conquest of Mecca” comes in a form that includes the ‘Illah, which means that the conquest of Makkah was the ‘Illah behind negating the need to emigrate. Since the ‘Illah is present and absent with the Ma’lul (caused), it is not specific to the conquest of Makkah rather it applies to the conquest of any place, with the evidence of another report: “there is no migration after Al-Fateh (conquest of Mecca)”. This is supported by what Al-Bukhari reported from Aisha(ra) when she was asked about emigration; she replied:

. لاَ هِجْرَةَ الْيَ وْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُ يَفِرُّ بِدِينِهِ إِلَى اللهِ وَرَسُولِهِ مَخَافَةَ أَنْ ي فُْتَنَ . فَأَمَّا « » الْيَ وْمَ فَ قَدْ أَظْهَرَ اللهُ الإِسْلامَ، وَالْمُؤْمِنُ يَ عْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاء.

«هیچ هجرتی امروز نیست؛ مؤمن پیش از این با دین خود به سوی الله (سبحانه و تعالی) و پیامبرش (ﷺ) می‌گریخت، زیرا از روبه‌رو شدن با فتنه‌ها بیم داشت. اما امروز الله (سبحانه و تعالی) اسلام را پیروز گردانیده و مؤمن می‌تواند هرجا که بخواهد پروردگارش را عبادت کند.» این سخن نشان می‌دهد که هجرت مسلمان پیش از فتح به این منظور بود که با دین خود بگریزد و از آسیب دیدن در امان بماند؛ و پس از فتح مکه این حکم منتفی شد، زیرا او دیگر می‌توانست آشکارا دین خود را به جا آورد و احکام اسلام را برپا دارد. بنابراین، آنچه این حکم بر آن استوار است و علت نفی نیاز به هجرت است، خود «فتح» است، نه فتح مکه به عنوان یک واقعه‌ی مشخص. بر این اساس، مقصود این است که از سرزمینی که فتح شده باشد هجرتی نیست. و سخن پیامبر (ﷺ) به صفوان که «هجرت پایان یافته است» به معنای هجرت از مکه پس از فتح آن است، زیرا هجرت، ترک سرزمین کفار و خروج از دار الکفر است؛ پس اگر سرزمینی فتح شود و دار الاسلام گردد، دیگر دار کفر یا دار الکفر باقی نمی‌ماند و از آن هجرتی نیست. بر این پایه، هر سرزمینی که فتح شود، پس از فتحش هجرت از آن نخواهد بود (زیرا جزئی از دار الاسلام شده است). این را حدیثی که احمد از معاویه روایت کرده تأیید می‌کند، که گفت: از رسول الله (ﷺ) شنیدم که می‌فرمود:

“There is no migration today – the believer used to escape with his Deen to Allah (swt) and His Messenger (pbuh), as he was afraid of facing the trials. As for today, Allah (swt) has made Islam prevail, and the believer can worship his Lord wherever he wishes” which indicates that the emigration for the Muslim before the conquest was in order to escape with his Deen thus avoiding being afflicted, and this was negated after the conquest of Makkah since he then became capable of openly practising his Deen and establishing the laws of Islam. So the conquest upon which this was based is the ‘Illah for negating the need to emigrate, and not the conquest of Makkah as a specific incident. Accordingly, what is meant is that there is no emigration from a land once it has been conquered. And his words to Safwan that emigration is finished meant emigration from Makkah after it had been conquered, since emigration is to leave the land of the disbelievers and from Dar Al- Kufr, so then if a land is conquered and becomes Dar Al-Islam then it does not remain as a land of disbelievers nor a Dar Al-Kufr, and so there is no Hijrah from it, and accordingly every land which is conquered does not have a Hijrah from it after its conquest (since it has become part of Dar Al-Islam). This is supported by what Ahmad reported from Mu’awiyah who said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

. لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُ قُبِّ لَتْ التَّ وْبَةُ، وَلا تَ زَالُ التَّ وْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ « » الشَّمْسُ مِنْ ا لْمَغْرِبِ .

«لَا تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ حَتَّى تَنْقَطِعَ التَّوْبَةُ، وَلَا تَنْقَطِعُ التَّوْبَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا.» و احمد همچنین از پیامبر ﷺ روایت کرده که فرمود:

“Migration will not end until repentance ends, and repentance will not end until the sun rises in the west.” and Ahmad also reported from the Prophet that he said:

.» إِنَّ الْهِجْرَةَ لا تَ نْ قَطِعُ مَا كَانَ الْجِهَادُ «.

«هجرت تا زمانی که جهاد باشد پایان نخواهد یافت.» و در روایتی دیگر:

“Migration will not end so long as there will be Jihad.” and in another narration:

.» لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا قُوتِلَ الْعَدُوُّ «.

«هجرت تا زمانی که با دشمن جنگ شود پایان نمی‌یابد»، که نشان می‌دهد هجرت از دارالکفر به دارالاسلام ادامه دارد و پایان نمی‌یابد.

“Migration will not end as long as the enemy is fought”, which indicate that the emigration from Dar Al-Kufr to Dar Al- Islam continues and does not end.

۲. کسی که توانایی هجرت دارد، اما می‌تواند آشکارا دین خود را در کشورش به جا آورد و احکام شریعتی را که بر او واجب است برپا دارد. در این حالت، هجرت مستحب است و واجب نیست؛ دلیل آن این است که پیامبر ﷺ پیش از فتح مکه، در حالی که آن شهر هنوز دارالکفر بود، به هجرت از مکه تشویق می‌فرمود، و آیات صریحی در این باره نازل شد، مانند سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

2. The one who is capable to emigrate, but is able to openly practice his Deen in his country, and establish the Shari’ah laws required of him. In this case the emigration is recommended and not obligatory…the evidence being that the Messenger (pbuh) used to encourage emigration from Makkah before its conquest while it remained Dar Al-Kufr, and explicit verses were revealed regarding it such as His (swt) words:

«همانا کسانی که ایمان آوردند و کسانی که هجرت کردند و در راه خدا (سبحانه و تعالی) جهاد کردند، ایشان به رحمت خدا امیدوارند. و خداوند (سبحانه و تعالی) آمرزنده و مهربان است.» (تفسیر آیهٔ ۲۱۸ سورهٔ البقره) و: «کسانی که ایمان آوردند، هجرت کردند و با مال و جان خود در راه خدا (سبحانه و تعالی) جهاد کردند، در نزد خدا (سبحانه و تعالی) از نظر درجه برتر هستند. و ایشان همان رستگاراناند.» (تفسیر آیهٔ ۲۰ سورهٔ التوبه)، و این همه به صراحت هجرت را درخواست می‌کند. اما اینکه هجرت واجب نیست، از این روست که پیامبر ﷺ به مسلمانانی که در مکه ماندند اجازه داد. روایت شده که وقتی نُعَیم النَّحَّام قصد هجرت کرد، قبیلهٔ او بنی عدی به او گفتند: با ما بمان و بر دین خود باقی باش، و هرکس بخواهد به تو آسیبی برساند ما جلوگیری می‌کنیم، و همچنان به ما کمک کن، همان‌طور که تا کنون ما را یاری داده‌ای؛ او یتیمان و بیوه‌زنان را یاری می‌کرد. پس هجرتش را برای مدتی به تأخیر انداخت و سپس بعداً هجرت کرد، و پیامبر ﷺ به او فرمود:

“Indeed, those who have believed and those who have emigrated and fought in the cause of Allah (swt) - those expect the mercy of Allah (swt). And Allah (swt) is Forgiving and Merciful.” (TMQ 2:218), and: “The ones who have believed, emigrated and strove in the cause of Allah (swt) with their wealth and their lives are greater in rank in the sight of Allah (swt). And it is those who are the attainers [of success].” (TMQ 9:20), and this is all explicit in requesting emigration. As for it not being obligatory, this is because the Messenger (pbuh) sanctioned Muslims who remained in Makkah. It is reported that when Nu’aim Al-Nahham wanted to emigrate, his tribe Banu Adi said to him: stay with us and remain upon your Deen, and we will prevent whoever wishes to harm you, and continue to support us as you have supported us; he used to help the orphans and widows. And so he delayed his emigration for a period and then emigrated later, and so the Prophet said to him:

. قَ وْمُكَ كَانُوا خَيْراً لَكَ مِنْ قَ وْمِي لِي، قَ وْمِي أَخْرَجُونِي وَأَرَادُوا قَ تْلِي، وقَ وْمُكَ « » حَفِظُوكَ وَمَنَ عُوكَ .

«قومُك كانوا أحسنَ إليك من قومي إليّ، أخرجوني وأرادوا قتلي، بينما آوَوْكَ ونصروك» (ذكره ابن حجر في الإصابة). Note: the Persian above is a faithful translation of the English, but the source's wording is the English rendering of the quoted Arabic. Here is the translation in Persian script as requested: «قوم تو با تو بهتر از قوم من با من رفتار کردند؛ قوم من مرا بیرون راندند و خواستند مرا بکشند، در حالی که قوم تو از تو مراقبت کردند و تو را حمایت نمودند» (ذکر شده توسط ابن حجر در الإصابة).

“Your people were better to you than mine to me, my people expelled me and wanted to kill me, whereas yours took care of you and protected you” (mentioned by Ibn Hajar in Al-Isabah).

3. اما کسی که توانایی آن را نداشت، پس الله (swt) آمرزنده است، و از او خواسته نمی‌شود که این کار را انجام دهد، زیرا توانایی مهاجرت را ندارد، یا به سبب بیماری، یا اینکه به ماندن مجبور شده است، یا به سبب ناتوانی، مانند زنان، کودکان و امثال آن. دلیل آن سخن خداوند (swt) است:

3.As for one who was not capable, then Allah (swt) is forgiving, and he is not requested to do so due to his inability to emigrate, either due to sickness or being forced to stay, or due to weakness such as women, children and the like. The evidence is His (swt) words:

«مگر آن مردان و زنان و کودکانِ مستضعفی که نه چاره‌ای می‌توانند اندیشید و نه به راهی هدایت می‌شوند.» ({النساء: ۹۸})

“Except for the oppressed among men, women and children who cannot devise a plan nor are they directed to a way.” (TMQ 4:98).

۴. کسی که می‌تواند دین خود را در کشورش آشکارا به جا آورد و احکام شریعتی را که از او خواسته شده است اجرا کند، و در عین حال توانایی آن را دارد که دارالکفری را که در آن زندگی می‌کند به دارالاسلام تبدیل کند، در چنین وضعیتی بر او حرام است که از دارالکفر به دارالاسلام هجرت کند، خواه این توانایی را خودش داشته باشد، خواه با سازماندهی خود همراه با مسلمانان در سرزمینش، یا با گرفتن کمک از مسلمانان بیرون از سرزمینش، یا از راه همکاری با دولت اسلامی، یا از هر یک از راه‌های مجاز. بر او واجب است که برای تبدیل دارالکفر به دارالاسلام تلاش کند، و در چنین وضعیتی هجرت از آنجا برای او حرام است. دلیل این امر آن است که کار برای پیوستن سرزمین او به دارالاسلام واجب است؛ پس اگر او از آن حمایت نکند، در حالی که توانایی انجام آن را دارد، و کوشش برای پیوستن آن به دارالاسلام را رها کرده و به جای آن هجرت کند، همانند ترک هر واجب دیگری گناه کرده است.

4.As for one who is able to practise his Deen openly in his country, and implement the rules of the Shari’ah requested from him, and at the same time he possesses the capability to transform the Dar Al- Kufr he lives in into Dar Al-Islam – it is prohibited in such a situation for him to emigrate from Dar Al-Kufr to Dar Al-Islam, irrespective of whether he possessed the capability himself or by organising himself with the Muslims in his land, or through getting help from Muslims from outside of his land, or through cooperation with the Islamic State, or through any of the permitted means. It is obligatory upon him to work to change the Dar Al-Kufr into a Dar Al-Islam, and in such a situation it is prohibited for him to emigrate from there. The evidence for this is that the work to make his land join to Dar Al-Islam is obligatory, and so if he does not support it and he is capable to perform it and left behind the action of seeking it to join the Dar Al-Islam and instead emigrates, then he has committed a sin just like the neglect of any other obligation.

بر این اساس، اگر دارالإسلام وجود داشته باشد، برای کسی که موظف به هجرت است، اقامت دائمی در دارالکفر حرام است. افزون بر این، اقامت دائمی در دارالکفر، آن مسلمان را از اهل دارالکفر قرار می‌دهد، و بنابراین احکامی که بر دارالکفر جاری است، در رابطه‌اش با دولت اسلامی و از جهت روابطش با دیگر افراد نیز بر او جاری می‌شود. پس حدود (مجازات‌های تعیین‌شده) بر او اجرا نمی‌شود، زکات از او گرفته نمی‌شود، و هیچ‌کس از دارالإسلام نمی‌تواند از او ارث ببرد، و واجب نیست که کسانی از دارالإسلام که اگر در آنجا سکونت داشت، موظف به نفقه‌دادن به او بودند، نفقه او را بپردازند؛ زیرا شریعت بر مردم دارالکفر جاری نیست. بنابراین، آنان به آنچه مسلمانان بدان مکلف‌اند، مکلف نیستند و نیز از حقوقی که مسلمانان دارند برخوردار نیستند، پس احکام شامل حال ایشان نمی‌شود. دلیل آن این است که مسلمانان از اهل دارالکفر دو چیز را می‌طلبند: نخست، اسلام؛ دوم، درآمدن زیر لوای اسلام. از سلیمان بن بُریده، از پدرش روایت شده است که گفت:

Based upon this, if there was a Dar Al-Islam, taking up permanent residence in Dar Al-Kufr is prohibited for the one who is obligated to emigrate. Above that, taking a permanent residence in Dar Al-Kufr makes that Muslim from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules which apply to Dar Al-Kufr apply to his relationship with the Islamic State and from the angle of his relationships with other individuals, and so the Hudud (prescribed punishments) are not applicable to him, and Zakah is not collected from him, and anyone from Dar Al-Islam cannot inherit from him, and it is not obligatory to get maintenance from anyone in Dar Al- Islam from those people who are obligated to pay for him if he had resided there, because the Shari’ah is not applied upon the people of Dar Al-Kufr. Accordingly, they are not obligated by what the Muslims are obligated by and nor do they have the rights that the Muslims have, so they are not encompassed by the rules. The evidence for that is that the Muslims request two issues from those in Dar Al-Kufr: firstly, Islam; secondly, to come under the authority of Islam. It is related on the authority of Sulayman b. Buraydah on that of his father who said:

إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَ يْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ فِي خَاصَّتِهِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « بِتَ قْوَى اللَّهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنْ الْمُسْلِمِينَ خَيْراً، ثُمَّ قَالَ: اغْزُوا بِاسْمِ اللهِ فِي سَبِيلِ اللهِ، قَاتِلُوا مَنْ كَفَرَ بِاللهِ، اغْزُوا وَلاَ تَ غُلُّوا وَلاَ تَ غْدِرُوا وَلاَ تَمْثُ لُوا وَلاَ ت قْتُ لُوا وَلِيداً، وَإِذَا لَقِيتَ عَدُوَّكَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَادْعُهُمْ إِلَى ثَلاَثِ خِصَالٍ أَوْ خِلالٍ، فَأَي تَُّ هُنَّ مَا أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِ رِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ أَب وَْا أَنْ يَ تَحَوَّلُوا مِنْ هَا فَأَخْ بِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي »... الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْءٌ إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ .

پیامبر خدا ﷺ هرگاه کسی را به فرماندهی لشکر یا دسته‌ای از سپاهیان منصوب می‌کرد، او را به‌ویژه به تقوای الهی و نیکی با مسلمانانی که همراه او بودند سفارش می‌کرد. می‌فرمود: «به نام خدا و در راه خدا بجنگید. با کسانی که به خدا کافر شده‌اند بجنگید. جهاد کنید، غنیمت را نزدید، پیمان را نشکنید، اجساد را مثله نکنید و کودکان را نکشید. هنگامی که با دشمنان مشرک خود روبه‌رو شدید، آنان را به سه کار دعوت کنید. اگر هر یک از این‌ها را پذیرفتند، شما نیز آن را بپذیرید و از آسیب رساندن به ایشان خودداری کنید: نخست آنان را به اسلام دعوت کنید؛ اگر پذیرفتند، از ایشان بپذیرید و از جنگ با آنان دست بردارید. سپس آنان را به ترک سرزمین خود و کوچ به دیار مهاجران دعوت کنید و به ایشان خبر دهید که اگر چنین کنند، همان حقوق و تکالیفی را خواهند داشت که مهاجران دارند. و اگر از مهاجرت سر باز زدند، به ایشان بگویید که در جایگاه اعراب بادیه‌نشین مسلمان خواهند بود و همانند سایر مسلمانان مشمول احکام خداوند می‌شوند، اما از غنیمت و فیء بهره‌ای نخواهند داشت، مگر آنکه همراه مسلمانان با کافران بجنگند.» (به روایت مسلم) پس پیامبر ﷺ فرمود: «سپس ایشان را به کوچ کردن از سرزمینشان به دیار مهاجران دعوت کن و به ایشان خبر ده که اگر چنین کنند، برای ایشان است آنچه برای مهاجران است و بر ایشان است آنچه بر مهاجران است.»

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) appointed anyone as leader of an army or detachment he would especially exhort him to fear Allah (swt) and to be good to the Muslims who were with him. He would say: Fight in the name of Allah (swt) and in the way of Allah (swt). Fight against those who disbelieve in Allah (swt). Make a holy war, do not embezzle the spoils; do not break your pledge; and do not mutilate (the dead) bodies; do not kill the children. When you meet your enemies who are polytheists, invite them to three courses of action. If they respond to any one of these, you also accept it and withhold yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers)” (reported by Muslim). So the Messenger (pbuh) said: . ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا « » ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ .

«پس انہیں دعوت دو کہ اپنے علاقوں سے ہجرت کر کے دارِ مہاجرین کی طرف آئیں، اور انہیں آگاہ کر دو کہ اگر وہ ایسا کریں تو انہیں وہی تمام حقوق و ذمہ داریاں حاصل ہوں گی جو مہاجرین کو حاصل ہیں۔» (روایت مسلم)۔ اس متن کے مطابق ان کے لیے ہم جیسے حقوق و ذمہ داریاں رکھنے کی شرط ہجرت ہے، یعنی یہ کہ وہ احکام کے دائرے میں شامل ہوں۔ اب ان الفاظ کا مفہوم:

“Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen.” (reported by Muslim). This text makes emigration a precondition for them to have the same privileges and obligations as us, in other words, for them to be encompassed by the rules. The understanding of his words:

. » وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ «.

«اگر آنان چنین کنند، آنچه برای ایشان است، خواهند داشت» یعنی اگر آنان مهاجرت نکنند، پس امتیازات مهاجران را ندارند و تکالیف مهاجران نیز بر ایشان لازم نیست؛ زیرا تحقق نتیجه به تحقق شرط وابسته است، پس اگر شرط محقق نشود، نتیجه نیز حاصل نمی‌شود. بنابراین اگر مهاجرت نکنند، امتیازاتی را که مسلمانان در دار الاسلام دارند، نخواهند داشت. سخن پیامبر ﷺ:

“if they do so, they shall have” is that if they do not do that then they do not have the privileges of the Muhajireen, nor do their obligations apply to them, since achieving the result is connected to achievement of the condition, and so if the condition is not met the result is not achieved. So if they do not migrate then they do not have the privileges that the Muslims in Dar Al-Islam have. The words of the Messenger (pbuh) :

. فَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي « » يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ .

«به آنان بگو که جایگاهشان همچون مسلمانان بادیه‌نشین خواهد بود و مانند سایر مسلمانان مشمول فرمان‌های الله (swt) خواهند بود» به این معناست که از این جهت که کشته نمی‌شوند و اموالشان به‌عنوان غنیمت جنگی گرفته نمی‌شود، نه از این جهت که احکام بر آنان جاری می‌شود؛ زیرا موضوع احکام، با شرطی که پیش‌تر صراحتاً بیان شده، روشن گردیده است. پیامبر ﷺ دربارهٔ مسئلهٔ اموال توضیح بیشتری دادند و در همان روایت چنین فرمودند:

“Tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims” means from the angle that they will not be killed, nor will their wealth be taken as war booty, and not from the angle of the rules applying to them, since the subject of the rules was explicitly explained by the condition mentioned just previously. The Messenger (pbuh) explained the issue of wealth further, and mentioned in the same narration:

.» وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْء «.

«اما آنان از غنیمت جنگی یا فیء هیچ سهمی نخواهند داشت»، و بدین ترتیب پیامبر ﷺ امتناعشان از هجرت را موجب سقوط حقشان در غنیمت جنگی و اموال به‌دست‌آمده از جنگ دانست، و هر مال دیگری نیز از طریق قیاس با غنیمت جنگی و اموال به‌دست‌آمده از جنگ شامل می‌شود. به دیگر سخن، آنان هیچ حقی نسبت به هیچ چیزی که به مال مربوط است ندارند، و از این رو کسی که به دارالمهاجرین هجرت نکرده، از نظر این حقوق مالی درست همانند غیرمسلمانان است. بنابراین، او از امتیازات مسلمانان برخوردار نیست و تکالیفی که بر مسلمانان است نیز بر او اعمال نمی‌شود، یعنی احکام مالی درباره‌اش جاری نمی‌شود، زیرا به دارالمهاجرین هجرت نکرده است. این تأکیدی بر حقوق مالی بود، اگرچه همه احکام به دلیل سخن پیامبر ﷺ بر او اعمال نمی‌شود:

“but they will not get any share from the spoils of war or Fai'”, and so the Messenger (pbuh) considered that their refusal to migrate nullified their right to the war booty and spoils of war, and any other wealth is also encompassed through analogy with the war booty and spoils of war. In other words, they have no rights with regard to anything connected to wealth, and so the one who did not migrate to the abode of the Muhajireen is just like the non-Muslims with regards to these financial rights. Therefore, he does not have the privileges of the Muslims and nor do the obligations upon them apply to him, which means that the financial rules do not apply to him since he did not migrate to the abode of the Muhajireen. This was an emphasis on financial rights, although all of the rules do not apply to him due to the words of the Messenger (pbuh) :

.» إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ ف لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

«اگر چنین کنند، آنان همه حقوق و تکالیف المهاجرین را خواهند داشت». مسئله این است که سرزمین مهاجرین (که در آن زمان مدینه بود) تنها «دار الإسلام» بود و هر جای دیگر «دار الحرب» یعنی «دار الکفر» به شمار می‌رفت؛ از همین رو، هنگامی که پیامبر ﷺ به سوی هر سرزمینی غیر از سرزمین مهاجرین، که آن را دار الحرب می‌دانست، به غزوه می‌رفت، چنین بود، بنا بر دلیلی که از انس روایت شده است که گفت: «إِذَا غَزَا قَوْمًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ أَمْسَكَ، وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بَعْدَ مَا يُصْبِحُ». [ترجمه: هرگاه پیامبر ﷺ به قومی حمله می‌کرد، تا صبح بر آنان یورش نمی‌برد؛ اگر صدای اذان می‌شنید، خودداری می‌کرد، و اگر اذانی نمی‌شنید، پس از صبح حمله می‌کرد.]

“if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen”. It is the case that the abode of the Muhajireen (which was Madinah at that time) alone was Dar Al- Islam, and anything else was Dar Al-Harb, in other words, Dar Al- Kufr, which is why when the Messenger (pbuh) used to go out on expeditions against every land other than the abode of the Muhajireen considering it to be Dar Al-Harb, according to the evidence related from Anas who said: . إِذَا غَزَا قَ وْمًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « » أَمْسَكَ، وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بَ عْدَ مَا يُصْبِحُ .

«هرگاه پیامبر خدا ﷺ قصد حمله به قومی را داشت، تا سپیده‌دم صبر می‌کرد؛ اگر اذان می‌شنید، خودداری می‌کرد، و اگر اذان نمی‌شنید، نماز می‌گزارد و سپس حمله می‌کرد» (به روایت البخاری). و از عصام المزنی روایت است که گفت: «هرگاه پیامبر خدا ﷺ گروهی از سپاهیان یا یک لشکر را اعزام می‌کرد، به ایشان می‌فرمود:»

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) (saw) wanted to attack a people, he would wait until dawn, if he heard the Adhan (call to prayer) he would refrain, and if he did not hear it, he would pray and then attack” (reported by Al-Bukhari). And on the authority of Isam Al-Muzani who said: “Whenever the Messenger of Allah (pbuh) (saw) dispatched a task force or an expedition, he used to say to them:

.» إِذَا رَأَيْ تُمْ مَسْجِدًا أَوْ سَمِعْتُمْ مُنَادِيًا فَلا تَ قْتُ لُوا أَحَدًا «.

«اگر مسجدی ببینید، یا اذان گوینده‌ای را بشنوید، هیچ کسی را نکشید» (روایت پنج تن، جز ابن ماجه؛ و الترمذی گفته است که حسن غریب است). این دو روایت نشان می‌دهند که پیامبر ﷺ هر سرزمینی را جز دارِ مهاجرین، دارُ الکفر می‌دانست و میان مسلمانان و غیرمسلمانان جز این تفاوتی قائل نبود که مسلمانان جنگیده نمی‌شوند، کشته نمی‌شوند و اموالشان غنیمت گرفته نمی‌شود، در حالی که غیرمسلمانان جنگیده می‌شوند، کشته می‌شوند و اموالشان می‌تواند غنیمت گرفته شود، و در سایر امور حکم یکسان است. بنابراین هر سرزمینی که دارُ الإسلام نباشد، دارُ الحرب به شمار می‌رود و احکام دارُ الحرب را دارد.

“If you see a mosque, or if you hear a Mu’adhin, do not kill anyone” (reported by the five except for Ibn Maja, and Al- Tirmidhi said it is Hasan Gharib). These two narrations indicate that the Messenger (pbuh) considered anything other than the abode of the Muhajireen to be Dar Al-Kufr and did not differentiate between Muslims and non-Muslims other than that the Muslims are not fought, not killed and their wealth is not taken as booty, whereas the non-Muslims are fought, they can be killed and their wealth can be taken as booty, while in everything else the rule is the same. So every land which is not Dar Al-Islam is considered to be Dar Al- Harb, and takes the rules of Dar Al-Harb.

از این همه چنین برمی‌آید که حکم تابع سرزمین است؛ پس هر کس در دار الحرب، یعنی دار الکفر، سکونت گزیند، در حالی که پیش‌تر دار الإسلام بوده، احکام دار الحرب بر او جاری می‌شود، چه مسلمان باشد و چه کافر، و در این جهت یکسان‌اند، جز آنکه هنگامی که سرزمین به زور گشوده شود، مسلمان کشته نمی‌شود و مالش به غنیمت گرفته نمی‌شود. به همین ترتیب، احکام مربوط به دار الإسلام بر کسی که در دار الإسلام ساکن است جاری می‌شود، و مسلمانان و ذمیان در این جهت برابرند. این بدان معناست که تفاوت در احکام از تفاوت در سرزمین ناشی می‌شود. بر این اساس، کسی که در دار الکفر سکونت دارد، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، اصلاً مشمول احکام اسلام نیست، به دلیل سخن رسول خدا ﷺ در روایت سلیمان بن بُریده.

This all indicates that the rule is related to the abode, and so whoever takes residency in Dar Al-Harb, in other words, Dar Al- Kufr, while there was Dar Al-Islam, then the rules of Dar Al-Harb apply to him whether he was a Muslim or a disbeliever, and they are the same in that respect, except that when the land is opened by force then the Muslim is not killed nor is his wealth taken as booty. In the same manner, the rules regarding Dar Al-Islam apply to the one who is resident in Dar Al-Islam, and the Muslims and the Dhimmi are equal in this respect. This means that differences in rules result from differences in the abode. Accordingly, whoever resides in Dar Al-Kufr whether Muslim or non-Muslim is not encompassed by the laws of Islam at all, due to the words of the Messenger (pbuh) in the narration of Sulayman b. Buraydah:

.» أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

«اگر ایشان چنین کنند، آنان را همان حقوق و تکالیفی خواهد بود که مهاجرین را است»، زیرا فهم این عبارت آن است که اگر ایشان چنین نمی‌کردند، یعنی اگر به سرزمین مهاجرین هجرت نمی‌کردند، آنگاه حقوق ایشان برایشان ثابت نمی‌شد و تکالیف نیز متوجه ایشان نمی‌گشت؛ به عبارت دیگر، آنان مشمول احکام اسلام که در دولت اسلامی (دار الاسلام) اجرا می‌شود، قرار نمی‌گیرند، چون تابعیت آن را ندارند، جز در دو حکم: مصونیت خون ایشان و آنچه از مال دارند در هنگام فتح دار الکفر که در آن زندگی می‌کردند. و این بر اساس سخن رسول خدا ﷺ است که از عبد الله بن عمر روایت شده که گفت: رسول خدا ﷺ فرمود:

“if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen”, since its understanding is that if they did not do that, in other words, if they did not migrate to the abode of the Muhajireen, then they would not have their privileges and nor would their obligations apply to them; in other words, they are not encompassed by the laws of Islam which are applied in the Islamic State (Dar Al-Islam) since they do not carry its citizenship, except for two rules which are: the inviolability of their blood and what wealth they have at the time of the conquest of Dar Al-Kufr in which they lived, and this is due to words of the Messenger (pbuh) from ‘Abd Allah (swt) Bin Umar who said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَ تَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ « وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا بِحَقِّهَا » وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

«مجھے حکم دیا گیا ہے کہ میں لوگوں سے اس وقت تک قتال کروں یہاں تک کہ وہ گواہی دیں کہ اللہ کے سوا کوئی معبود نہیں، اور محمد اللہ کے رسول ہیں، اور وہ نماز قائم کریں، اور زکوٰۃ ادا کریں، اور جب وہ ایسا کر لیں تو ان کے خون اور مال میری جانب سے محفوظ ہو جاتے ہیں، سوائے حق کے (یعنی شرعی حق کے)، اور ان کا حساب اللہ کے ذمے ہے۔» (متفق علیہ، حضرت عمر، ابو ہریرہ، ابن عمر اور دیگر صحابہ سے مروی، الفاظ صحیح مسلم کے ہیں)۔ جو شخص دار الإسلام میں مستقل طور پر مقیم ہو، خواہ وہ مسلمان ہو یا ذمی، وہ اسلام کے تمام احکام کے تابع ہے جنہیں ریاست دار الإسلام میں نافذ کرتی ہے، سوائے ان امور کے جن سے شریعت غیر مسلموں کو مستثنیٰ قرار دیتی ہے، جیسے ان کی عبادت۔

“I have been commanded to fight against people till they testify that there is no god but Allah (swt), that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), and they establish prayer, and pay Zakah and if they do it, their blood and property are guaranteed protection on my behalf except when justified by law, and their affairs rest with Allah (swt).” (agreed upon from the narration of Umar, Abu Hurayrah, Ibn Umar and others, with the wording from Muslim). As for the one who permanently resides in Dar Al-Islam, whether they were Muslim or Dhimmi, they are covered by all the rules of Islam which the State implements in Dar Al-Islam other than what the Shari’ah exempts the non-Muslims from such as their worship.

این نگاه به سکونتگاه از جهت اینکه دارالکفر است یا دارالاسلام، همان چیزی است که «تابعیت» نامیده می‌شود. هرکس در دارالاسلام سکونت داشته باشد، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، تابعیت اسلامی (تابعیت دارالاسلام) را دارد و بنابراین احکام اسلام از سوی دولت بر او جاری می‌شود. و هرکس در دارالکفر سکونت داشته باشد، چه مسلمان و چه کافر، تابعیت دارالکفر را دارد و بنابراین احکام اسلام از سوی دولت بر او جاری نمی‌شود. بر این اساس، ملاک، اقامت دائمی است نه اقامت موقت. پس اگر مسلمانی در دارالاسلام سکونت داشته باشد و برای تجارت، معالجه، طلب علم، دیدار خویشاوندان، تفریح یا هر هدف دیگری به دارالکفر برود و ماه‌ها یا سال‌ها در آنجا بماند، اما تابعیت اسلامی را داشته باشد، یعنی اقامت دائمی‌اش که قصد بازگشت به آن را دارد در دارالاسلام باشد، آنگاه حتی اگر در دارالکفر زندگی می‌کرده، از اهل دارالاسلام محسوب می‌شود. و اگر مسلمانی ساکن دارالکفر بوده و برای تجارت، معالجه، طلب علم، دیدار خویشاوندان، تفریح یا هر هدف دیگری به دارالاسلام آمده و یک روز، ماه، سال یا بیشتر در دارالاسلام مانده، اما تابعیت کفر را دارد، یعنی اقامت دائمی‌اش که قصد بازگشت به آن را دارد در دارالکفر است، آنگاه از اهل دارالکفر محسوب می‌شود و حکم کسی که به او امان داده شده بر او جاری است، و بنابراین جز با امان، یعنی جز با اجازه دولت، نمی‌تواند وارد دارالاسلام شود. پس موضوع، اقامت موقت نیست، هرقدر هم که آن اقامت طولانی باشد، بلکه موضوع، اقامت دائمی یا به عبارت دیگر داشتن تابعیت است.

This consideration of the abode from the angle of it being Dar Al-Kufr or Dar Al-Islam is what is referred to as citizenship. Whoever resides in Dar Al-Islam, whether Muslim or non-Muslim, carries the Islamic citizenship (citizenship of Dar Al-Islam), and so the rules of Islam are applied upon him by the State, and whoever resides in Dar Al-Kufr, whether a Muslim or disbeliever, carries the citizenship of Dar Al-Kufr, and so the rules of Islam are not applied upon him by the State. Accordingly, the consideration is given to the permanent residency and not to temporary stay, and so if a Muslim resides in Dar Al-Islam and goes to Dar Al-Kufr for the sake of commerce, treatment, seeking knowledge, visiting relatives, to take a vacation, or any other purpose, and resides there for months or years but he carries the Islamic citizenship, in other words, his permanent residency that he is going to return to was in Dar Al-Islam, then he is considered from the people of Dar Al307 Islam, even if he was living in Dar Al-Kufr. And if a Muslim was a resident in Dar Al-Kufr, and came to Dar Al-Islam for commerce, treatment, to seek knowledge, visit their relatives, to take a vacation, or any other purpose, and so stayed in Dar Al-Islam for a day, month, year, or more, but he carries the citizenship of Kufr, in other words, his permanent residency that he is going to return to is in Dar Al-Kufr then he is considered to be from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules of the one given amnesty apply to him, and so he cannot enter Dar Al-Islam except with security, in other words, except with the permission of the State. Therefore, the subject is not temporary residency, however long that residency may be, but rather the subject is permanent residency, or in other words, carrying the citizenship.

بر این اساس، اگر دولت اسلامی تأسیس شده باشد، خلافت حضور خواهد داشت، و سرزمین‌هایی که با اقتدار مسلمانان و امنیت اسلام اداره می‌شوند، دار الإسلام خواهند شد. و هر چیز دیگری باید بررسی شود: اگر بر آن‌ها اسلام حاکم نباشد یا امنیت، امنیت کفر باشد، آنگاه دار الکفر یا به عبارت دیگر دار الحرب خواهد بود، حتی اگر همه ساکنان آن مسلمان باشند، و احکام دار الحرب بر آن جاری خواهد شد. اما اگر بر آن اسلام حاکم باشد و امنیت، امنیت اسلام باشد، ولی به خلافت نپیوسته باشد، آنگاه دار الإسلام است و احکام اسلام بر آن جاری می‌شود، و حکم آن همانند حکم شورشیان است؛ قراردادهای آنان معتبر شمرده می‌شود و نصب آنان به قضاوت و حکومت صحیح است، و حکم قضاوت و حکومت ایشان معتبر به شمار می‌رود، امّا با آنان جنگ می‌شود تا به خلیفه بیعت کنند، به سبب آن حدیثی که وارد شده است.

Based upon this, if the Islamic State was established then the Khilafah would be present, the lands that it governs with the authority of the Muslims, and the security of Islam, then they would become Dar Al-Islam, and anything else would have to be examined: if they were not ruled by Islam or the security was the security of Kufr, then it would be Dar Al-Kufr or in other words, Dar Al-Harb even if all of the inhabitants were Muslims, and the rules of Dar Al-Harb would apply to it. However, if it was ruled by Islam, and the security was the security of Islam, but it had not joined to the Khilafah, then it would be Dar Al-Islam and the rules of Islam would apply to it, and the rule regarding it would be like the rule of the rebels, their contracts would be considered valid and their appointment as judges and governors would be valid, and the rule of their judgements and governorships is considered valid, but they are fought in order to make them give allegiance to the Khalifah due to the narration:

. » إِذَا بُويِعَ لِخَليفتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا «.

«هنگامی که با دو امام (خلیفه) بیعت شود، آن که بعداً بیعت گرفته شده را بکشید» (روایت مسلم از ابوسعید)؛ یعنی با او بجنگید. بر این اساس، اگر دولت اسلامی بر بخشی از سرزمین‌های مسلمانان، مانند عراق، ترکیه و سوریه برای نمونه، برپا شده باشد، آنگاه حکم مسلمانی که در انگلستان، آمریکا، روسیه یا هر جای دیگر از خانه‌های کفر و سرزمین‌های کافران ساکن است، حکم کسی خواهد بود که در دار الحرب است، و میان مسلمان و کافر جز در مصونیت خون و مال آنان پس از فتح آن سرزمین، هیچ تفاوتی نخواهد بود. اما مسلمانانی که در سرزمین‌های مسلمانان هستند، اگر اسلام را اجرا کنند و جزئی از خلافت نشوند، سرزمین‌شان دار الاسلام است و حکم یاغیان (بغاة) را خواهد داشت. و اگر اسلام را اجرا نکنند، دار الکفر خواهند بود. به همین ترتیب، هر سرزمینی از سرزمین‌های اسلامی که اسلام در آن اجرا نشود، یا امنیت بیرونی‌اش امنیت اسلام نباشد، دار الکفر محسوب می‌شود و حکم دار الحرب بر آن جاری می‌گردد، حتی اگر همه مردمش مسلمان باشند. فرقی نمی‌کند که این سرزمین همسایه دولت اسلامی باشد، یعنی سرزمین‌هایی که خلیفه مسلمانان بر آنها حکم می‌راند، یا همسایه آن نباشد. بنابراین دولت اسلامی همه سرزمین‌های اسلامی‌ای را که با اسلام اداره می‌شدند، یا اکثریت مردم آنها مسلمانند، سرزمینی واحد و اسلامی به حساب می‌آورد که باید به دولت اسلامی بپیوندد، زیر پرچم اسلام قرار گیرد، و بیعت با خلیفه بر گردن آن باشد.

“When oath of allegiance has been taken for two Imams (Khulafaa'), kill the one for whom the oath was taken later.” (reported by Muslim from Abu Said); in other words, fight against him. Based upon this, if the Islamic State was established on any part of the Muslim lands such as Iraq, Turkey and Syria for example, then the rule of the Muslim who resides in England, America, Russia or anywhere else from the various abodes of Kufr and lands of the disbelievers would be the rule of the one who was in Dar Al-Harb, with no difference between the Muslim and disbeliever except for the inviolability of their blood and wealth upon the conquest of that land. As for the Muslims who are in the Muslim lands, then if they implemented Islam and did not become part of the Khilafah, then their lands are Dar Al-Islam and they would take the rule of rebels (Bugha). If they did not implement Islam then they would be Dar Al-Kufr. In the same way, every land from the lands of Islam which remained not implementing Islam, or whose external security was not the security of Islam, is considered to be Dar Al-Kufr, and the rule of Dar Al-Harb is applied to it, even if all the people there were Muslims. There is no difference whether it was neighbouring the Islamic State, which is the lands which the Khalifah of the Muslims ruled or were not adjacent to it. So the Islamic State will consider all the Islamic lands which were ruled by Islam, or which the majority of people there are Muslims, as a single Islamic land which must join the Islamic State, and be subservient to the Islamic flag, and for there to be a pledge to the Khalifah upon its neck.

عبارت «أمانِ اسلام» به معنای این است که انسان تحت حمایت و اقتدار اسلام قرار گیرد، و عبارت «أمانِ كفر» به معنای این است که انسان تحت حمایت و اقتدار کفر قرار گیرد؛ این معنا در فرهنگ «المحيط» آمده است: «امنیت و ایمنی، همراهی است که انسان را در برابر ترس محافظت می‌کند». و ابوداوود از سعد روایت کرده که گفت:

The phrase the security of Islam means to be protected by the authority of Islam, and the phrase security of Kufr means to be protected by the authority of disbelief; it is mentioned in the Al- Muhit dictionary: “Safety and security like a companion against fear”, and Abu Dawud related from Sa’ad who said:

النَّاسَ إِلاَّ أَرْبَ عَةَ نَ فَرٍ وَامْرَأَتَ يْنِ لَمَّا كَانَ ي وَْمُ فَ تْحِ مَكَّةَ أَمَّنَ رَسُولُ اللَّهِ « فَ لَمَّا كَانَ يَ وْمُ الْفَتْحِ قَالَ رَجُلٌ لا ي عُْرَفُ: لا قُ رَيْشَ بَ عْدَ « وعن أبِ بن كعب » وَسَمَّاهُمْ » أَمِنَ الأَسْوَدُ وَالأَبْ يَضُ إِلا فُلانًا وَفُلانًا نَاسًا سَمَّاهُمْ الْيَ وْمِ، فَ نَادَى مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ.

«هنگامی که روز فتح مکه فرا رسید، پیامبر خدا ﷺ به مردم امان داد، جز چهار مرد و دو زن که نامشان را برد.» و از أُبَیّ بن کعب: «در روز فتح، مردی که شناخته نیست گفت: (پس) از امروز قریشی‌ای نخواهد بود. پس منادی پیامبر خدا ﷺ ندا داد که سیاه و سفید امان یافته‌اند، جز فلان و فلان که نامشان را برد» (احمد در المسند با سند حسن روایت کرده، و حاکم در المستدرک و ابن حبان در صحیح خود نیز چیزی مشابه از أُبَیّ بن کعب روایت کرده‌اند). پس این است معنای امان. افزوده شدنش به اسلام یا کفر تنها برای پیوند دادنش به قدرتی است که امان می‌دهد، زیرا امنیت در دولت به واسطه قدرت حاکم حاصل می‌شود. بنابراین، امان اسلام همان امانی است که به قدرت مسلمانان تحقق می‌یابد و امان کفر همان امانی است که به قدرت کفر تحقق می‌یابد.

“When it was the day of the conquest of Makkah, the Messenger of Allah (pbuh) gave security to the people, except for four men and two women who he named”, and from Ubay b. Ka’ab: “when it was the day of conquest a man who is not known said: (There will be) no Quraysh after today, so the announcer of the Messenger of Allah (pbuh) said that the black and the white have been given safety, except so and so, people who he named” (reported by Ahmad in Al-Musnad with a Hasan chain, and Al- Hakim reported something similar in Al-Mustadrak as well as Ibn Hibban in his Sahih, both from Ubay b. Ka’ab). So this is the meaning of security. It being added to Islam or Kufr, is simply to connect it to the authority which is providing the security, because the security in the State is achieved by the authority. Therefore, the security of Islam is the security by the authority of the Muslims and the security of Kufr is the security by the authority of Kufr.

امنیت داخلی یعنی حفظ جان، مال و آبروی هر یک از شهروندان از طریق امنیتی که قدرت حاکم فراهم می‌کند؛ در حالی که امنیت خارجی آن است که مرزهای دولت توسط قدرت حاکم آن در برابر تهاجم دشمن حفاظت شود، نه توسط هیچ قدرت دیگری.

Domestic security is to secure the blood, wealth and honour of every one of the subjects by the security of the authority; whereas the external security is that the State’s borders are protected by its authority from invasion against it, and not by any other authority.

اما بند دوم از این ماده، دلیل آن این است که اسلام انعقاد پیمان با سایر ملت‌ها را جایز دانسته است؛ خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

As for the second clause in the Article, its evidence is that Islam permitted entering into treaties with other nations; Allah (swt) said:

«مگر کسانی که به قومی پناه می‌برند که میان شما و ایشان پیمانی است.» (قرآن کریم ۴:۹۰)، و او (سبحانه و تعالی) فرمود: «و اگر او از قومی بود که میان شما و آنان پیمانی است، پس دیه‌ای که به خانواده‌اش پرداخت می‌شود.» (قرآن کریم ۴:۹۲)، و او (سبحانه و تعالی) فرمود: «و اگر از شما برای دین یاری بخواهند، بر شماست که یاری دهید، جز علیه قومی که میان شما و ایشان پیمانی است.» (قرآن کریم ۸:۷۲). پیامبر ﷺ با یحنّة بن رؤبه، صاحب ایلا، پیمانی بست و با بنی ضَمْرة پیمان بست. در این پیمان‌ها شروطی وجود داشت که اجرا شد، و بر مسلمانان واجب است که به سبب سخن پیامبر ﷺ به این شروط پایبند باشند:

“Except for those who take refuge with a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 4:90), and He (swt) said: “And if he was from a people with whom you have a treaty - then a compensation payment presented to his family.” (TMQ 4:92), and He (swt) said: “And if they seek help of you for the religion, then you must help, except against a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 8:72). The Messenger (pbuh) concluded a treaty with Yuhannatu Bin Ruba, the companion of Ayla, and concluded a treaty with Bani Damrah. There were conditions in these treaties which were applied, and it is a duty upon the Muslims to be bound by these conditions due to the words of the Prophet :

.» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ «.

«الْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ» (روایت التِّرمِذی که آن را حسن دانسته است)، به شرط آنکه این شرط با اسلام در تضاد نباشد. اگر شرطی با اسلام در تضاد بود، به سبب سخن رسول خدا ﷺ در روایت ترمذی، رد می‌شود.

“The Muslims will be held to their conditions” (reported by Al-Tirmidhi who said it was Hasan), as long as this condition does not contradict Islam. If the condition did contradict Islam it would be rejected due to the words of the Messenger (pbuh) in the narration of Al-Tirmidhi:

. » إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا «.

«مگر شرطی که حلال را حرام یا حرام را حلال کند» و سخن او:

“except for a condition that makes the lawful to be unlawful or the unlawful to be lawful” and his words:

.» مَا كَانَ مِنْ شَرْطٍ لَيْسَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَ هُوَ بَاطِلٌ «.

«و أي شرط ليس في كتاب الله (سبحانه و تعالى) فهو باطل» (متفق عليه من عائشة رضي الله عنها). لذلك، يلتزم المسلمون بتطبيق هذه الشروط وفق ما ورد في نصوص المعاهدات، بشرط ألا تتعارض مع الإسلام. فدليل هذا البند هو الدليل الذي يجيز المعاهدات، والدليل الذي يوجب الوفاء بالشروط.

“And any condition that is not found in the Book of Allah (swt) is invalid” (agreed upon from Aisha(ra)). Therefore, the Muslims carry out the implementation of these conditions according to what was mentioned in the texts of the treaties as long as they do not contradict Islam. So the evidence for this clause is the evidence that permits treaties and the evidence for the obligation of fulfilling the conditions.

در خصوص نیمه دوم این بند که به روابط اقتصادی و تجاری مربوط می‌شود، این امر با توجه به این است که چه زیانی بر امت می‌تواند از توافقات اقتصادی ناشی شود، مانند اینکه مواد خام به خارج از کشور صادر شود، یا منجر به تعطیلی کارخانه‌های داخل کشور گردد، یا هر چیز مشابه دیگری؛ بنابراین، توافقات به آنچه زیان نمی‌رساند محدود می‌شود و هر آنچه زیان برساند ممنوع است، بر اساس این قاعده: «اگر یک نوع از چیز مباح به زیانی منجر شود، تنها همان نوع ممنوع می‌شود و آن چیز مباح باقی می‌ماند»، و همین حکم درباره شرایط توافقات تجاری نیز جاری است.

As for the second half of this clause connected to the economic and commercial relations, this is in consideration of what harm upon the Ummah could result from the economic agreements, such as if the raw materials were exported out of the country, or resulted in the closure of factories in the country, or anything else similar, so, therefore, the agreements are restricted to whatever does not cause harm and anything which causes harm is prohibited through the application of the principle: “If one type of a permitted thing leads to a harm, only that one is prohibited, and the thing remains permitted”, and the same applies to the circumstances of the commercial agreements.

این کشورها از نظر قانونی کشورهای متخاصم به شمار می‌آیند، زیرا کافرند و به اقتدار اسلامی گردن نمی‌نهند، از این رو متخاصم شمرده می‌شوند، چرا که پیامبر ﷺ فرمود:

These States are legally considered to be belligerent States, because they are disbelievers who do not submit to Islamic authority, so they are considered to be belligerents because the Messenger (pbuh) said:

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

«به من فرمان داده شده است (از سوی الله سبحانه و تعالی) که با مردم بجنگم تا آنگاه که گواهی دهند هیچ معبود برحقی جز الله سبحانه و تعالی نیست، و اینکه محمد فرستادهٔ الله است ﷺ»، و این حکمی کلی است. اینکه آنان از نظر حقوقی، یعنی از جهت قوانین، محارب شمرده شوند، به سبب پیمان‌هایی است که میان ما و ایشان است.

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)”, which is general. Their being legally considered as belligerents, in other words, with respect to the laws, is due to the agreements between us and them.

أما البند الثالث، فدليله هو الأحكام الخاصة بدار الحرب عند عدم وجود أي معاهدة بيننا وبينهم. ودليل عدم إقامة علاقات دبلوماسية مع الدول المذكورة في المادة هو أن وجود سفارات لها في أرض كانت تحت سلطان الإسلام سيؤدي إلى الضرر، لأن مهمة سفارات دول كهذه هي السعي إلى زيادة نفوذ دولها في البلاد التي تقيم فيها سفاراتها، وعليه فإنها ممنوعة وفقاً للتطبيق العملي لقاعدة: منع المباح إذا أفضى إلى ضرر. غير أن رعاياها لا يُمنعون من دخول البلاد ما لم يؤدِّ دخولهم إلى ضرر. والمبعوث الزائر لا يُمنع من دخول البلاد إلا إذا كان دخول الشخص المحدد الذي أُرسل مبعوثاً هو الذي يؤدي إلى الضرر، لا دخول مبعوثيهم بوجه عام.

As for the third clause, its evidence is the evidence for the rules of Dar Al-Harb in the absence of any treaty between us and them. The evidence to not create any diplomatic relations with the countries which are mentioned in the Article is the fact that if their having embassies in a land which was under the authority of Islam would lead to harm because the job of embassies of countries like these is to try to increase the influence of their States in the countries where they had their embassies, so consequently they are prohibited in accordance with the practical application of the principle of prohibiting something permitted if it leads to harm. However, their subjects are not prevented from entering the country unless their entrance would lead to harm. And a visiting envoy would not be prohibited from entering the country unless the entrance of the specific person sent as an envoy, not their envoys generally, would lead to harm.

این کشورها از نظر حقوقی متخاصم (نه متخاصمِ فعلی) به شمار می‌آیند، زیرا مشمول سخن او هستند:

These countries are legally considered as belligerent (rather than actual belligerent) due to their falling under his words:

. » أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

«مجھے (اللہ سبحانہ وتعالیٰ کی طرف سے) یہ حکم دیا گیا ہے کہ میں لوگوں سے جنگ کروں یہاں تک کہ وہ گواہی دیں کہ اللہ کے سوا کوئی معبودِ حق نہیں، اور یہ کہ محمد ﷺ اللہ کے رسول ہیں»، اس اعتبار سے کہ وہ کافر ہیں۔ جہاں تک ان کو قانونی اعتبار سے نہ کہ عملی اعتبار سے حربی (جنگجو) شمار کرنے کا تعلق ہے، تو اس کی وجہ یہ ہے کہ ہمارے اور ان کے درمیان کوئی لڑائی نہیں ہے، اور نہ ہی ہماری طرف سے یا ان کی طرف سے ہمارے درمیان کسی حقیقی جنگ کا اعلان ہوا ہے۔ اگر ان ممالک میں سے کوئی یا کچھ حصہ ہمارے ساتھ حقیقی جنگ کی حالت میں آ جائیں، یعنی اگر وہ مسلمانوں کی سرزمینوں پر حملہ کریں، تو ان کے ساتھ اس دفعہ کی چوتھی شق کے مطابق معاملہ کیا جائے گا جو حقیقی جنگ سے متعلق ہے۔ اسی لیے امریکہ اور برطانیہ کو حقیقی حربی شمار کیا جاتا ہے، جب انہوں نے عراق اور افغانستان پر جنگ شروع کی، اور اسی طرح کوئی بھی دوسرا ملک جس نے مسلمانوں کی کسی سرزمین کے خلاف جنگ کا اعلان کیا، اسی حکم میں ہوگا، اور جنگ سے متعلق احکام اس وقت تک نافذ رہیں گے جب تک ہمارے اور ان کے درمیان جنگ کی حالت باقی رہے۔

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger (pbuh) of”, from the angle that they are disbelievers. As for their being considered as belligerents from a legal rather than actual perspective, this is because there is no fighting between us and them, and there has been no announcement of an actual war between us from our side or theirs. If some or part of these countries come to be in a situation of actual war with us, in other words, if they attacked the Muslim lands, then they would be treated according to the fourth clause of this Article which deals with actual war, and for that reason America and Britain are considered as actual belligerents after they began their war upon Iraq and Afghanistan, and any other country which declared war on any of the Muslim lands would also be considered the same, and the rules to do with actual war are applied as long as the situation of war remains between us and them.

در مورد بند چهارم، دلیل آن همان دلایل جهاد در بحث جنگ با کافران است، و دلایلی که خون و مال کافران از میان ایشان را مباح می‌گرداند، و دلایل جنگ در میدان نبرد؛ خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

As for the fourth clause, its evidence is the evidence of Jihad from the issue of fighting the disbelievers, and the evidences that make the blood and property of the non-Muslims from amongst them permitted, and the evidences of fighting in the battle; Allah (swt) said:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، با کافرانی که نزدیک شما هستند بجنگید.» {التوبه: ۱۲۳} و پیامبر ﷺ فرمود:

“O you who have believed, fight those adjacent to you of the disbelievers.” (TMQ 9:123), and the Prophet said:

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتََّّ يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مَُُمَّدًا رَسُولُ الله «.

«به من دستور داده شده است (از جانب الله (سبحانه و تعالی)) که با مردم بجنگم تا زمانی که شهادت دهند که هیچ معبود برحقی جز الله (سبحانه و تعالی) نیست، و محمد ﷺ فرستادهٔ الله (صلی الله علیه و سلم) است». متفق علیه، با لفظ مسلم؛ و او با سخنش، کسانی را از ایشان که مسلمان هستند مستثنا کرد:

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)” agreed upon with the wording from Muslim, and he made an exception for the Muslims amongst them with his words :

.» فَإِذَا فَعَلُوا عَصَمُوا مِنِِّ دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالََمُْ إِلا بَِِقِّهَا «.

«اگر آنان این را بگویند، خون و اموالشان به حمایت من محفوظ خواهد بود، مگر آنجا که به حکم شریعت (به حق) جایز باشد». و خداوند (سبحانه و تعالی) فرمود:

“If they said so their blood and riches are guaranteed protection on my behalf except where it is justified by law”. And Allah (swt) said:

«و هر کس در چنان روزی به آنان پشت کند، مگر آنکه برای جنگ کنار کشیدن یا به گروهی دیگر پیوستن را در نظر داشته باشد، قطعاً با خشمی از جانب الله روبرو خواهد شد.» (القرآن الکریم ۸:۱۶)، و همچنین به دلیل سخن پیامبر ﷺ:

“And whoever turns his back to them on such a day, unless swerving [as a strategy] for war or joining [another] company, has certainly returned with anger [upon him] from Allah (swt).” (TMQ 8:16), and also due to the words of the Messenger (pbuh) :

. » اجْتَنِبُوا السَّبْعَ الْمُوبِقَاتِ «.

«از هفت چیز ویرانگر دوری کنید» و او آنها را برشمرد تا آنجا که گفت: «... و فرار از میدان نبرد در روز جنگ».

“Avoid the seven destructive things”, and he enumerated them until he said: .» وَالتَّوَلِِّ يوَْمَ الزَّحْفِ «.

«فرار از میدان نبرد» (متفقٌ علیه از روایت ابوہریرہ).

“fleeing from the battlefield” (agreed upon from the narration of Abu Hurayrah).

و سایر احکام جهاد و نبرد و بقیه ادله‌ای که درباره دار الحرب و جنگ‌ها وارد شده است.

And other rules of fighting and battles and the rest of the evidences regarding Dar Al-Harb and the battles.

جایز نیست که با این کشورهایی که عملاً در حال جنگ بودند، پیمان صلح دائمی برقرار شود؛ یعنی توقف دائمی جنگ یا آتش‌بس دائمی، زیرا این امر مانع جهاد می‌شود که تا روز قیامت ادامه دارد، همان‌طور که آتش‌بس دائمی مانع گسترش اسلام می‌شود تا زمانی که الله (subhanahu wa ta'ala) آن را بر همه ادیان دیگر چیره گرداند. الله (subhanahu wa ta'ala) می‌فرماید:

It is not permitted to have a permanent peace treaty with these countries that were practically belligerent, in other words, a permanent cessation of fighting, or permanent truce, since this prevents Jihad which continues until the day of Judgement, just as a permanent truce prevents the spread of Islam until Allah (swt) makes it dominant over all other Deens. Allah (swt) says:

«وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّىٰ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ» (الأنفال: ٣٩)، وقال رسول الله ﷺ:

“And fight them until there is no fitnah and [until] the religion, all of it, is for Allah (swt).” (TMQ 8:39), and the Messenger (pbuh) said:

.» وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ «.

«و جهاد همچنان ادامه خواهد داشت از روزی که خداوند (سبحانه و تعالی) مرا به پیامبری برانگیخت تا روزی که آخرین فرد از امتم با دجال (ضدمسیح) بجنگد.» (روایت ابوداوود از انس).

“And jihad will be performed continuously since the day Allah (swt) sent me as a Prophet until the day the last member of my community will fight with the Dajjal (Antichrist).” (reported by Abu Dawud from Anas).

در مورد صلح موقت با این کشورها و توقف موقت جنگ، موضوع به این صورت بررسی می‌شود:

As for a temporary treaty with these countries, and a temporary cessation of the war, it is looked at as follows:

الف. اگر دولتی که با ما در جنگ واقعی است، سرزمینی دارد که بر آن هویتش شکل گرفته و سرزمین اسلامی نیست، جایز است با آن آتش‌بس موقت برقرار شود، یعنی جنگ با آن برای مدتی موقت متوقف گردد، به شرطی که این توقف به نفع اسلام و مسلمانان باشد و طبق شرایطی که شریعت تأیید کرده است.

a. If the State which is in the actual war against us, has land which is not Islamic land upon which its entity is formed, then it is permitted to have a temporary truce with it, in other words, to stop the war with it for a temporary time, if the pause is in the interest of Islam and the Muslims, and according to the conditions that the Shari’ah confirmed.

دلیل این موضوع، پیمان صلح حدیبیہ است که میان دولت اسلامی که رسول خدا ﷺ در مدینه بنیان نهاده بودند و دولت قریشی که بر سرزمینی برپا شده بود که اسلام هنوز آن را فتح نکرده بود، منعقد شد؛ به بیان دیگر، آن دولت بر سرزمین اسلامی برپا نشده بود.

The evidence for this is the treaty of Al-Hudaybiyah, which was between the Islamic State which the Messenger (pbuh) had established in Madinah and the Qurayshi state which was established upon the land which Islam had not yet conquered, in other words, it was not established upon Islamic land.

ب. اگر دولتی که با ما در حال جنگ بود، به‌تمامی بر سرزمین اسلامی تأسیس شده باشد، یعنی آن نهاد هیچ سرزمینی متصل به خود نداشته باشد که مسلمانان آن را فتح نکرده باشند، مانند اسرائیل — دولت یهودی که فلسطین را غصب کرده است — در آن صورت، داشتن پیمان با آن جایز نیست، زیرا تأسیس این دولت از نظر شریعت باطل بوده است، و پیمان با آن به معنای واگذاری سرزمین اسلامی به آن است که ممنوع و جنایتی علیه اسلام است. بلکه وضعیت جنگ واقعی با آن باید باقی بماند، خواه پیمان آتش‌بسی که حاکمان غیرمشروع در سرزمین‌های مسلمانان با آن بسته‌اند وجود داشته باشد یا نه.

b.If the State which was at war with us, was established as an entity in its entirety upon Islamic land, in other words, the entity did not have any land connected to it which had not been conquered by the Muslims, such as Israel – the Jewish State which has stolen Palestine – then it is not permitted to have a treaty with it, since the establishment of this State was invalid according to the Shari’ah, and since a treaty with it would mean to give up Islamic land to it, which is prohibited and a crime against Islam. Rather, the situation of actual war has to remain with it, irrespective if there was a truce which was contracted with it by illegitimate rulers in the Muslim lands, or not.

بر این اساس، هر پیمانی با دولت یهودی، حتی بر سر یک وجب از زمین، از نظر شریعت ممنوع است؛ زیرا این دولت غاصب و اشغالگر است، کل هستی‌اش بر سرزمین مسلمانان بنا شده، و تسلیم کردن زمین اسلامی به آن و استقرار سلطه‌اش بر مسلمانان در آنجاست، و این، طبق شریعت جایز نیست. اسلام واجب می‌داند که همه مسلمانان با آن بجنگند، و لشکرهای آنان باید برای جنگ اعزام شوند، و همه کسانی که توانایی جنگیدن دارند باید به عنوان سرباز در ارتش گرد آیند، و این کار ادامه یابد تا دولت یهودی نابود شود و سرزمین‌های مسلمانان از چنگ آن رها گردد. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

And so accordingly any treaty with the Jewish State, even over a handspan of the land, is prohibited by the Shari’ah because it is usurping and occupying and its whole entity is established on Muslim land and it is a surrender of Islamic land to it, and establishing its control over the Muslims there, which is not permitted according to the Shari’ah. Islam requires that all of the Muslims fight against it, and so their armies must be sent to fight, and all those capable of fighting be gathered as soldiers in the army, and for this to continue until the Jewish State is finished and the Muslim lands are rescued from it. Allah (swt) says:

«و لَن يَجعَلَ اللَّهُ لِلكافِرينَ عَلَى المُؤمِنينَ سَبيلًا» (سورۀ النساء، ۱۴۱) و سخنِ دیگرِ او (سبحانه و تعالی):

“And never will Allah (swt) give the disbelievers over the believers a way [to overcome them].” (TMQ 4:141) and His (swt) words:

«پس هرکس بر شما تجاوز کرد، همانگونه که بر شما تجاوز کرده است، بر او تجاوز کنید.» (TMQ 2:194) و: «و آنان را از هرجا که شما را بیرون کردند، بیرون کنید.» (TMQ 2:191).

“So whoever has assaulted you, then assault him in the same way that he has assaulted you.” (TMQ 2:194) and: “And expel them from wherever they have expelled you.” (TMQ 2:191).