هر ولایت مجلسی دارد که از میان مردم آن انتخاب می‌شود و والی آن را رهبری می‌کند. این مجلس حق دارد در امور اداری اظهارنظر کند، نه در امر حکومت؛ و این کار برای دو هدف انجام می‌شود:

Every province has an assembly elected from its people and championed by the governor. The assembly has the authority to participate in expressing opinions on administrative matters and not on ruling; and this would be for two objectives:

ابتدا، ارائه اطلاعات لازم درباره وضعیت استان و نیازهای آن به والی، و بیان نظر خود درباره آن.

Firstly - providing the necessary information about the situation of the governorate and its needs to the governor and to express their opinion about that.

دوم: به منظور ابراز رضایت یا شکایت خود از حکومتِ والی بر ایشان.

Secondly - in order to express their contentment or complaint about the rule of the governor over them.

رأی مجلس در مرحله‌ی نخست الزام‌آور نیست، اما در مرحله‌ی دوم الزام‌آور است؛ به این معنا که اگر از فرماندار شکایت کنند، او برکنار می‌شود.

The opinion of the assembly is not binding in the first instance and is binding in the second – if they complain about the governor he is removed.

لا یُعرف أن ولاة الرسول ﷺ كان لهم مجلس ولائي، ولا يُعرف من أفعال الرسول ﷺ أنه انتخب مجلساً ولائياً، وكذلك لا يُعرف شيء مشابه عن الخلفاء الراشدين. ومن هنا فإن المجلس الولائي ليس جزءاً من جهاز الحكم ولا من أحكام الشريعة، لأن جهاز الحكم هو كل فعل من أفعال الحكم له دليل شرعي، وأما ما ليس له دليل فليس من جهاز الحكم. بل يُنظر فيه، فإن كان فرعاً من أصل فإنه يتبع ذلك الأصل، ويكون من الأساليب والوسائل المباحة للعمل بها، أي مما يُسمّى بالإدارة؛ وأما إن كان الأصل أو الفرع له دليل، فلا يجوز القيام به إلا وفق الدليل الشرعي.

It is not known that the governors of the Messenger (pbuh) used to have a provincial assembly and it is not known from the actions of the Messenger (pbuh) that he selected a provincial assembly, and in the same way, nothing similar is known from the righteously guided Khulafaa’. From this, the provincial assembly is not part of the ruling apparatus or the Shari’ah rules, since the ruling apparatus is every action from the acts of ruling that has a Shari’ah evidence and anything which has no evidence is not from the ruling apparatus. Rather it is examined, and if it is a branch action that is derived from a root, then it follows that root and is from the styles and means that are permitted to be acted upon - in other words, from what is called administration; and if the root or branch action has evidence, then it is not correct to undertake it except in accordance with the Shari’ah evidence.

مجلس ولایتی، شاخهای از اقدامات حکومت ولایت است، زیرا والی به امر حکومت و اداره میپردازد، و مردم ولایت نسبت به واقعیت ولایت خویش و آنچه در آن رخ میدهد، آگاهتر از او هستند. بنابراین، ضروری است که او اطلاعاتی داشته باشد که بتواند برای انجام اقدامات خود به آن تکیه کند، و این اطلاعات نزد مردم ولایت موجود است. بر این اساس، برای او لازم است که در هنگام حکومت بر ایشان، به مردم ولایت مراجعه کند.

The provincial assembly is a branch action that is derived from the actions of the governorship, since the governor undertakes the ruling and administration, and the people of the province are more knowledgeable than him regarding the reality of their province and what occurs within it. Accordingly, it is vital that he has information that he can rely upon in order to undertake his actions and this information is present amongst the people of the province. Based upon this, it is imperative for him to refer to the people of the province while he is governing them.

از یک منظر، حکومت او بر ولایت باید بر پایه‌ای باشد که مردم آن ولایت از او خشمگین نشوند؛ زیرا اگر مردم از او ناراضی باشند، آنگاه بر خلیفه است که او را عزل کند، چنان‌که رسول خدا ﷺ العلاء بن الحضرمی را از عاملی‌اش بر بحرین برکنار فرمود، آن‌گاه که هیئت عبدالقیس از او شکایت کردند، همان‌طور که ابن سعد در الطبقات آورده است. بنابراین، ضروری است که نظر مردم آن ولایت درباره‌ی پذیرش حکومت او بر ایشان دانسته شود، که آیا خشنود هستند یا نه.

This is from one angle, and from another angle his ruling of the province must be upon a basis that the people of the province are not angered, since if they are angry with him, then it would be upon the Khalifah to remove him, since the Messenger (pbuh) removed Al-’Ala’ b. Al-Hadrami as his ’Amil over Bahrain since the delegation of ’Abd Qays complained about him as mentioned by Ibn Sa’d in Al-Tabaqat. Accordingly, it is imperative that the opinion of the people of the province regarding his undertaking the ruling over them is known as to whether they are content or not.

علاوه بر این، والی را واجب است که در زمان حکومت بر مردم ولایتش به ایشان مراجعه کند، به دو دلیل: گردآوری اطلاعاتی که والی به آن نیاز دارد، و آگاهی از آنچه مردم ولایت درباره حکومت او می‌اندیشند. بنابراین، مراجعه به مردم ولایت ضروری است. برای تسهیل این مراجعه، والی مجلسی ولایتی تشکیل می‌دهد که از میان مردم ولایت انتخاب می‌شود، تا برای این دو امر به آن مراجعه کند: گردآوری اطلاعات و آگاهی از نظر مردم ولایت درباره حکومت والی. بر این اساس، این مجلس هیچ جایگاهی در مشورت (شورا) یا اخذ رأی ندارد و ربطی به اجرای حکومت ندارد؛ بلکه برای بررسی عملکرد اداری است. نظر آن الزام‌آور نیست، بلکه برای کمک به والی حضور دارد. نخستین کسی که این مجلس را ایجاد کرد، عمر بن عبدالعزیز بود، زیرا پیش از آن‌که خلیفه شود، والی مدینه بود. او هرگاه مجلس رهبری برگزار می‌کرد، با دو مرد از صاحبان نظر و سران قبایلشان دیدار می‌کرد و به آنان می‌گفت: «این مجلسی شر و فتنه است، و شما دو نفر جز بررسی من (نظارت بر من) کاری ندارید؛ پس اگر چیزی دیدید که با حق سازگار نیست، مرا به یاد خدا بیندازید و از او بترسانید.» بنابراین اصل، مراجعه به مردم ولایت و نظارت آنان بر والی است، و برای تحقق این مراجعه، مجلسی ولایتی در کنار والی ایجاد می‌شود.

Additionally, it is imperative for him to refer to the people of his province while he is governing them, due to the following two reasons: to gather the information which the governor requires and for his knowledge of what the people of his province think about his ruling – ,therefore, it is necessary for him to refer to the people of his province. To facilitate this reference, the governor establishes a provincial assembly which is elected from the people of his province, so that he can refer to it for the two issues: gathering information and knowing the opinion of the people of the province regarding the rule of the governor. Accordingly, this assembly does not have any consultation (Shura) or taking of opinion and nothing to do with the practice of ruling; rather it is to look into the administrative action. Its opinion is not binding but rather it is present in order to assist the governor. The first one who created this assembly was Umar b. ’Abd Al-’Aziz, since before he became the Khalifah, he was the governor over Madinah, and if he conducted a leadership assembly, he would meet two men of the opinion formers and leaders of their tribes, and said to them “It is an assembly of evil and strife, and you two have no action other than to examine me (monitor me), so if you see something which does not agree with the Truth, then remind me of Allah and make me fear Him”. So the origin is to refer to the people of the province and the observation of the governor from their side and in order to achieve this reference, a provincial assembly is created beside the governor.