خلیفه مدت معینی برای ریاست ندارد؛ تا زمانی که خلیفه شریعت را پاسداری کند، احکام آن را اجرا کند و توانِ انجام امورِ دولت را داشته باشد، تا زمانی که وضعیتش به حالتی تغییر نیابد که او را از رهبریِ دولت برکنار سازد، همچنان خلیفه باقی می‌ماند. اگر وضعیتش به این شکل تغییر کند، آنگاه برکنار کردنِ او از مقامش در همان زمان واجب است.

The Khalifah does not have a fixed term of office; as long as the Khalifah preserves the Shari’ah and he implements its rules, and is capable of carrying out the affairs of the State, he remains as a Khalifah as long as his situation does not change to one that would remove him from the leadership of the State. If his state changes in this manner, then it is obligatory to remove him from his position at that time.

دلیل بر این امر آن است که متن بیعتی که در روایات آمده، به صورت مطلق آمده و به هیچ مدت معینی محدود نشده است. افزون بر این، خلفای راشدین هر یک بر اساس بیعتی مطلق، که همان بیعت مذکور در روایات بود، منعقد شدند و مدت خلافت آنان تعیین نشده بود. پس هر یک از ایشان از زمان انعقاد بیعت تا زمان مرگش خلافت را بر عهده داشت، و این خود اجماع صحابه است که خلافت مدت معینی ندارد، بلکه مطلق است و هرکس بیعت شود تا زمان مرگ خلیفه باقی می‌ماند. این در صورتی است که اتفاقی برای خلیفه رخ ندهد که او را برکنار کند، یا در آن زمان برکناری او را ضروری سازد. اما این امر محدودیتی برای مدت خلافت نیست، بلکه رویدادی است که به نقصان در شرایط خلافت انجامیده است، زیرا شکل بیعتی که متون شرعی و اجماع صحابه آن را تعیین کرده‌اند، خلافت را امری با مدت نامعین قرار داده است. با این حال، این خلافت به آنچه خلیفه بر آن بیعت شده، یعنی کتاب و سنت، یا به عبارت دیگر اجرای شریعت، مقید است؛ پس اگر او از شریعت حفاظت نکند یا آن را اجرا ننماید، کفر آشکاری از خود بروز داده است که به سبب آن روایت، مقاومت در برابر او بر امت واجب می‌شود.