ماده ۲۱ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

ماده ۲۱ - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 6 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ماده ۲۱

Article 21

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani6 min readViewed 199 times

مسلمانان حق دارند برای محاسبه‌ی حاکمان یا برای رسیدن به حکومت از طریق امت، احزاب سیاسی تشکیل دهند، به این شرط که مبنای آنها عقیده‌ی اسلامی باشد و احکامی که اتخاذ می‌کنند، احکام شریعت باشند. تشکیل حزب به هیچ اجازه‌ای نیاز ندارد. هر گروهی که بر مبنایی غیر اسلامی تشکیل شود، ممنوع است.

The Muslims have the right to establish political parties in order to account the rulers or to reach the rule through the Ummah on the condition that their basis is the Islamic 'Aqeedah and that the rules they adopt are Shari’ah rules. The formation of a party does not require any permission. Any group formed on an un-Islamic basis is prohibited.

دلیل آن سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است.

Its evidence is the words of Allah (swt).

«و لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» (آل عمران: ۱۰۴). وجه استدلال به این آیه برای تأسیس احزاب سیاسی این است که خداوند (سبحانه و تعالی) به مسلمانان دستور داده است که گروهی در میان ایشان باشد که دعوت به اسلام را انجام دهد و همچنین امر به معروف و نهی از منکر کند؛ و سخن او (سبحانه و تعالی)

“And let there be [arising] from you a nation (a band of people) inviting to [all that is] good, enjoining what is right and forbidding what is wrong, and those will be the successfu.” (TMQ 3:104). The angle of using this verse as an evidence for the establishment of political parties is that Allah (swt) ordered the Muslims to have a group which carries out the Da’wah to Islam amongst them, and likewise carries out enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar, so His (swt) saying.

از این زاویه که ایجاد گروهی که این دو کار را که در آیه ذکر شده‌اند انجام دهد بر مسلمانان واجب است، و اگر چنین گروهی وجود نداشته باشد همگی گناهکار خواهند بود. اما این‌که گروه مذکور در آیه که باید ایجاد شود یک حزب سیاسی است، دلیلش دو مسئله است: نخست این‌که خداوند (سبحانه و تعالی) در این آیه از مسلمانان نخواسته که دعوت به خیر و امر به معروف و نهی از منکر را انجام دهند؛ بلکه در آیه تنها خواسته شده که گروهی تشکیل شود که این دو کار را انجام دهد. بنابراین، خواسته آن نیست که این دو کار انجام شود، بلکه آن است که گروهی برای انجام آن‌ها ایجاد شود؛ و در نتیجه امر متوجه ایجاد گروه است و نه متوجه خود این دو کار. این دو کار شرح وظیفه گروه مورد درخواست برای ایجاد آن هستند، و خود این دو کار موضوع اصلی درخواست نیستند، بلکه ویژگی‌های مشخص نوع گروهی هستند که ایجاد آن خواسته شده است.

This is from the angle that the establishment of a group that will carry out these two actions mentioned in the verse is obligatory upon the Muslims and they will all become sinful if this group was not in existence. As for the issue that this group mentioned in the verse to be established is a political party, then the evidence for that is two issues: firstly that Allah (swt) did not request in this verse that the Muslims carry out the Da’wah to the good and the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar; rather it was only requested in the verse to establish a group which will carry the two actions out and so the request is not to carry out the two actions but rather to establish a group that will carry them out, and so the order is exerted over the establishment of a group and not over the two actions. The two actions are the explanation of the work of the group, whose creation is requested, and the two actions are not themselves the issue requested, rather they are the specific characteristics for the type of group whose creation is requested.

برای اینکه این گروه بتواند کاری را که ویژگی‌اش به‌عنوان یک گروه است انجام دهد، ناگزیر است که دارای شرایط مشخصی باشد تا گروه بودن را به دست آورد و در حین انجام کار همچنان گروه باقی بماند. برای آنکه گروه این ویژگی را به دست آورد که در آیه آمده است، یعنی گروهی که دو کار را انجام می‌دهد، ناگزیر است که آنچه آن را به‌عنوان گروه پدید آورده است در اختیار داشته باشد و در حین کار آن را یک گروه نگه دارد. آنچه گروه بودن آن را پدید می‌آورد، وجود پیوندی است که اعضای آن را به هم می‌پیوندد، به‌گونه‌ای که آنان یک پیکر واحد، یعنی یک بلوک، می‌شوند. بدون وجود این پیوند، گروهی که آفرینش آن خواسته شده است، یعنی گروهی که بر اساس ویژگی‌اش به‌عنوان گروه کار می‌کند، یافت نمی‌شود. آنچه گروه را در حین کار، گروه نگه می‌دارد، وجود امیری برای آن است که اطاعت از او واجب است. این به آن دلیل است که شریعت دستور داده است که هر گروهی از سه نفر و بیشتر باید امیری تعیین کند؛ پیامبر ﷺ فرمود: ...

In order for this group to be a group which is able to undertake the action in its characteristic as a group, it is imperative that it has specific issues in order to be and remain a group while undertaking the action. In order for the group to gain this characteristic which came in the verse – and that is a group that undertakes the two actions – it is imperative that it possesses what brought it about as a group and keeps it as one while it works. What makes it a group is the presence of a bond that bonds together its members such that they become a single body, i.e. a bloc. Without the presence of this bond the group whose creation is requested, in other words, a group which works according to its characteristic as a group, would not be found. What keeps the group as a group while it is working, is the presence of an Amir for it whom obedience to is obligatory. That is because the Shari’ah ordered that every group of three and more must appoint an Amir; the Messenger (pbuh).

«و لتكن منكم أمة» یعنی: و از میان خودتان گروهی را پدید آورید که پیوندی داشته باشد که اعضایش را به هم پیوند دهد، و امیری که اطاعتش واجب است. و این همان بلوک یا حزب یا جمعیت یا سازمان است، یا هر نامی از نام‌هایی که بر گروهی اطلاق می‌شود که آنچه گروه بودن را محقق می‌سازد انجام دهد و تا زمانی که فعالیت می‌کند، به‌عنوان گروه حفظش کند. و با این، روشن می‌شود که آیه دستوری است برای تشکیل احزاب، جمعیت‌ها، گروه‌ها یا همانندهای آن‌ها. و اما این واقعیت که این دستور، دستوری برای پدید آوردن احزاب سیاسی است، از آن روست که این دستور درخواستی است برای پدید آوردن گروهی مشخص با تعیین کارکردی که آن گروه انجام خواهد داد، نه صرفاً هر گروهی. آیه کارکردی را که گروه انجام خواهد داد، به‌عنوان ویژگی‌اش در مقام گروه بیان می‌کند، و این بیان، نوع گروهی را که تشکیلش درخواست شده مشخص می‌سازد؛ به عبارت دیگر، نوع جمعیتی را که تشکیلش درخواست شده معین می‌کند، زیرا آیه فرموده است: از میان مسلمانان گروهی را پدید آورید که به نیکی فرا می‌خوانند و به معروف امر و از منکر نهی می‌کنند. پس این باید ویژگی این گروه باشد، و این ویژگی‌ای معین است، بنابراین گروهی که این ویژگی را داشته باشد همان است که پدید آوردنش واجب است، و هر چیز دیگری واجب نیست. و اما دعوت به نیکی، یا دعوت به اسلام، پس ممکن است گروهی آن را انجام دهد، و ممکن است حزبی یا سازمانی آن را انجام دهد. با این همه، امر به معروف و نهی از منکر که به صورت عام آمده است، کاری است که تنها از سوی حزبی سیاسی می‌تواند انجام شود، زیرا شامل امر کردن حاکمان به معروف و بازداشتن آنان از منکر می‌شود. در حقیقت، این مهم‌ترین کار از امر به معروف و نهی از منکر است، و چون این آیه به صورت عام آمده، جزئی از همین آیه است.

“Let there be [arising] from you a nation (a band of people)” means: and bring about from amongst yourselves a group which has a bond which bonds its members together and an Amir to whom obedience is obligatory. And this is the bloc or the party or the association or the organisation or any name from the names which are applied to the group which fulfils what makes it a group and maintains it as group while it is working. And with that it becomes apparent that the verse is an order to form parties, associations, groups or their likes. As for the reality that this order is an order to bring about political parties, that is because the order is a request to bring about a specific group by specifying the action that it will carry out, and not simply any group. The verse explains the action that the group will carry out in its characteristic as a group and this explanation identified the type of group whose creation was requested; in other words, it identified the type of association whose creation was requested, since the verse mentioned: to bring about from the Muslims a group that calls to the good and enjoins the Ma’ruf and forbids the Munkar. So this is to be a characteristic for this group, and it is a defined characteristic, so the group that meets this characteristic is the one which is obligatory to be brought about, and anything else is not obligatory. As for the call to the good, or the Da’wa to Islam, then it is possible for an group to carry it out, and it is possible for a party or an organisation to carry it out. However, enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar which came in a general form, is an action which can only be carried out by a political party, because it encompasses the ordering of the rulers by the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar. In fact, this is the most important action from the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar, and it is part of this verse, since it came in a general form.

«امر به معروف و نهی از منکر»، و «ال» (آن) بر جنس دلالت دارد، پس بنابراین از صیغه‌های عموم است. این عمل از مهم‌ترین اعمالِ حزبِ سیاسی است، و همان چیزی است که به حزب یا جمعیت یا تشکیلات، جنبهٔ سیاسی می‌بخشد و آن را حزب سیاسی یا جمعیت سیاسی یا تشکیلات سیاسی می‌سازد. و از آنجا که این عمل، یعنی امر حکام به معروف و نهی ایشان از منکر، از مهم‌ترین اعمالِ امر به معروف و نهی از منکر است، و از آنجا که امر به معروف و نهی از منکر یکی از دو عملی است که در آیه خواسته شده و باید اعمال آن گروهی باشد که باید ایجاد شود، پس بنابراین، دستور آیه به گروهی مشخص مربوط است، و آن گروهی است که کارش دعوت به اسلام است، یعنی امر حکام به معروف و نهی ایشان از منکر، و امر بقیهٔ مردم نیز به همین شیوه به معروف و نهی ایشان از منکر.

“enjoining what is right and forbidding what is wrong.”, and the Alif and Lam (‘the’) represent the genus so accordingly it is from the forms of generality. This action is from the most important acts of the political party, and is what grants the political aspect to the party or association or organisation, and makes it a political party or a political association or a political organisation. And since this action, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, is from the most important acts of enjoining the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar, and since the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar is one of the two requested actions in the verse which are to be the actions of the group which must be created, accordingly the order in the verse is related to a specific group and that is the group whose work is the Da’wa to Islam, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, and ordering the rest of the people likewise with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar.

این همان گروهی است که خداوند (سبحانه و تعالی) تشکیل آن را بر مسلمانان واجب کرده است؛ به بیان دیگر، این گروه همه ویژگی‌هایی را دارد که در آیه‌ای که آن را توصیف می‌کند آمده است. گروهی که این ویژگی را دارد، حزب سیاسی است. نمی‌توان ادعا کرد که تشکیل گروهی که به اسلام دعوت می‌کند، مردم را به معروف امر و از منکر نهی می‌کند و با حاکمان مواجهه نمی‌کند، برای ادای این واجب کافی است. این ادعا پذیرفتنی نیست، زیرا ادای واجب تحقق نمی‌یابد مگر آنکه گروهی که مسلمانان آن را پدید می‌آورند، همه ویژگی‌های خود را داشته باشد. به بیان دیگر، باید امر به معروف و نهی از منکر را همراه با دعوت به خیر انجام دهد، زیرا عطف در آیه با حرف «و» آمده است که بر اشتراک دلالت دارد، و از آن‌رو که واژگان امر به معروف و نهی از منکر در معنایی عام و با صیغه‌ای از صیغه‌های عموم آمده‌اند، باید بر عمومیت خود باقی بمانند و عمومیت آن‌ها باید محقق شود. بنابراین واجب تنها در صورتی برقرار می‌شود که فعالیت گروه در امر به معروف و نهی از منکر، چنان‌که در آیه آمده، عام باشد و هیچ استثنایی در آن راه نیابد. پس اگر امر حاکمان به معروف و نهی ایشان از منکر کنار گذاشته شود، یا به بیان دیگر اگر کنش‌های سیاسی مستثنا گردد، گروهی که آیه خواستار آن است، حاضر نیست؛ زیرا این گروه کنشی مهم را از امر به معروف و نهی از منکر بیرون گذاشته است، در حالی که آیه در عمومیت خود آمده است. از این رو این ویژگی کامل نیست مگر آنکه امر حاکمان به معروف و نهی ایشان از منکر، بخشی از فعالیت‌های گروه باشد. بنابراین، آنچه در آیه آمده است، جز با تشکیل یک گروه سیاسی محقق نمی‌شود؛ یعنی یک حزب سیاسی یا انجمن یا سازمانی که، و در مجموع، گروهی است که امر به معروف و نهی از منکر را به‌طور کلی انجام می‌دهد، بدون آنکه هیچ‌یک از آن را مستثنا کند. و این امر جز با یک حزب سیاسی یا انجمن یا چیزی شبیه به آنها یافت نمی‌شود.

This is the group whose establishment Allah (swt) made obligatory upon the Muslims; in other words, it fulfils all of these characteristics found in the verse describing it. The group which has this characteristic is the political party. It cannot be argued that the creation of a group which calls to Islam, and orders the people with the Ma’ruf and forbids them from the Munkar and does not confront the rulers is sufficient to fulfil this obligation. That cannot be argued since the fulfillment of the obligation does not occur unless the group which the Muslims brought about fulfils all of its characteristics. In other words it fulfils the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar alongside the Da’wah to the good, since the attachment in the verse came with the letter “and” (Wa) which indicates participation, and because the words to order the Ma’ruf and forbid the Munkar came in a general meaning with a form from the forms of generality - ,therefore, it has to remain upon its generality and its generality has to be fulfilled. So the obligation cannot be established unless the work of the group in enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar was general, as it came in the verse, with no exceptions made. So if the ordering the rulers with Ma’ruf and forbidding them from the Munkar is excluded, or in other words, if the political actions are excluded, then the group requested in the verse is not present, and this group is not the one requested by the verse because it excluded an important action from the enjoining of the ma’roof and the forbiddance of the Munkar, and the verse came in its generality and so this characteristic is not complete unless the ordering of the rulers by the ma’roof and forbidding them from the Munkar is part of the groups actions. For this reason the obligation as mentioned in the verse is not fulfilled except by the establishment of a political group, in other words, a political party or association or organisation; that is, the group which carries out the enjoining of the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar generally without excluding anything from it, and this is not found except with a political party or association or something that resembles them.

«هر کس از شما منکری را ببیند، باید آن را تغییر دهد» (روایت مسلم از ابوسعید خدری)، پس مقصود، یک منکر معین نیست، بلکه جنس منکر است، و نمونه‌های مشابه بسیار است. بنابراین این حکم هم بر یک واحد از این جنس صادق است و هم بر چند واحد از آن جنس. پس جایز است که در امت یک حزب وجود داشته باشد، و جایز است که چند حزب وجود داشته باشد؛ اما اگر یک حزب موجود باشد، تکلیف کفایی ساقط شده است، به شرط آنکه آن حزب کارهای مقرر در آیه را انجام دهد. با این حال، این امر مانع تشکیل احزاب دیگر نیست، زیرا تشکیل حزب سیاسی بر مسلمانان واجب کفایی است؛ پس اگر یک حزب تشکیل شود و دیگران بخواهند حزب دومی تأسیس کنند، یعنی برای انجام این تکلیف، جلوگیری از آنان جایز نیست، زیرا این کار مانع انجام واجب است و آن حرام است. بر این اساس، جلوگیری از تشکیل چند حزب سیاسی جایز نیست. این حکم تنها درباره احزابی صادق است که بر آنچه آیه بیان کرده، یعنی دعوت به خیر، امر به معروف و نهی از منکر که شامل حاکمان و محاسبه آنان می‌شود، تأسیس شده باشند. اما درباره سایر احزاب باید بررسی شود: اگر برای انجام امری حرام، مانند دعوت به ناسیونالیسم، یا نشر اندیشه‌های غیراسلامی یا مانندِ آن تشکیل شده باشد، تأسیس چنین گروه‌هایی حرام است و دولت از آن جلوگیری می‌کند، و هر یک از اعضا مجازات می‌شود. و اگر برای انجام امری حرام تشکیل نشده باشند، مانند انجام امری مباح، آنچه بر پایه‌ای مباح تأسیس شود، مباح خواهد بود. با این حال، این کار به عنوان برپاداشتن واجبی که خداوند (سبحانه و تعالی) در متن این آیه بر آن واجب کرده، شمرده نمی‌شود، مگر آنکه آن گروه سیاسی‌ای باشد که همه ویژگی‌های یادشده در آیه را داشته باشد.

“Whoever from you sees an evil (munkar), let him change it” (reported by Muslim through Abu Sa’id Al-Khudri), so the intention is not a single Munkar rather the genus of Munkar, and there are many similar examples. So it holds true upon the single unit from the genus and also upon multiple units from that genus. It is ,therefore, permitted that a single party could exist in the Ummah, and permitted that several parties could exist, but if a single party is present then the obligation of sufficiency has been met if that party carried out the required actions in the verse. However, this does not prevent the establishment of other parties, since the establishment of the political party is an obligation of sufficiency upon the Muslims, so if one party is established and others want to bring about a second party in other words, to carry out that obligation it is not permitted for them to be prevented, since this is the prevention from carrying out an obligation, which is prohibited. Accordingly, it is not permitted to prevent the establishment of multiple political parties. This only applies to those political parties that are established upon what the verse mentioned; that is the call to the good, the enjoining of the Ma’ruf and the prohibiting of the Munkar which encompasses the rulers and accounting the rulers. As for anything else, then it has to be considered - if it was established to carry out something prohibited such as the call to nationalism, or to spread un-Islamic ideas, or similar, then the establishment of such blocs is prohibited and will be prevented by the State, with each participant being punished. If they were not established to carry out something prohibited, such as to carry out something permitted, then what is established upon a permitted basis would be permitted. However, it would not be considered establishing the obligation that Allah (swt) obligated in the text of this verse unless it was a political party which had all the characteristics mentioned in the verse.