مادهٔ ۲

دار الإسلام (سرزمین اسلامی) سرزمینی است که در آن احکام اسلام اجرا می‌شود و امنیت آن به وسیلهٔ اسلام حفظ می‌گردد. دار الكفر (سرزمین کفر) سرزمینی است که در آن احکام کفر اجرا می‌شود، یا امنیت آن به وسیلهٔ غیر امنیت اسلام حفظ می‌گردد.

Dar Al-Islam (Islamic Abode) is the territory where the rules of Islam are implemented and its security is upheld by Islam. Dar Al-Kufr (abode of disbelief) is the territory where the rules of Kufr are implemented or its security is upheld by other than the security of Islam.

دار کے کئی معانی ہیں:لغوی طور پر: «ٹھکانہ» یا «مسکن»، جیسا کہ اللہ تعالیٰ کا فرمان:

Dar has several meanings:Linguistically: “abode”, such as His (swt) words:

«و فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ» {القصص: ۸۱}، و «منزل» و هر جایی که قومی در آن ساکن شوند «دار» آنان است؛ مانند سخن خداوند:

“And We caused the earth to swallow him and his home.” (TMQ 28:81) and “way-station”, and every place that a people settle is their Dar. Such as His words:

پس زلزله ایشان را فرو گرفت و در خانه‌های خود بی‌جان و به رو درافتاده شدند. (قرآن کریم ۷:۹۱).

“So the earthquake seized them, and they became within their home [corpses] fallen prone.” (TMQ 7:91).

«شهر» است. سیبویه گفت: «این دار شهری زیباست» و «خانه و جایگاه»، مانند سخن خداوند:

, and it means: “city”. Sibawayh stated: “This Dar is a beautiful city and “abode and place” such as His words:

«و لَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِينَ» (سورۂ النحل، 30)۔ به همین شیوه، این واژه به صورت مجازی به معنای «قبیله» نیز به کار رفته است، مانند روایت ابوحمید الساعدی در صحیح البخاری از رسول الله ﷺ که فرمود:

“And how excellent is the home of the righteous.” (TMQ 16:30)”. In the same manner, it metaphorically means “tribe”, such as the narration of Abu Hamid Al-Sa’adi in Bukhari from the Messenger (pbuh) who said: .

.»... إِنَّ خَيْ رَ دُورِ الأَنْصَارِ دَارُ بَنِي النَّجَّارِ «.

«بی‌گمان، بهترین خانه‌های انصار، خانه‌های بنی نجار است»... و «دار» می‌تواند به نام‌هایی از این دست اضافه شود، مانند سخن او (سبحانه و تعالی).

“Truly, the worthiest settlements of the Ansar are those of Banu Najjar.. ” And Dar can be adjoined to the names of things such as His (swt) words.

«به‌زودی سرای نافرمانان را به شما نشان خواهم داد.» (ترجمه قرآن کریم ۷:۱۴۵)،

“I will show you the home of the defiantly disobedient.” (TMQ 7:145),.

«و چه نیکوست سرای پرهیزگاران» (TMQ 16:30)،.

“And how excellent is the home of the righteous.” (TMQ 16:30),.

«اما آنان آن ماده‌شتر را پی کردند، پس [صالح] گفت: «سه روز در خانه‌های خود بهره‌مند شوید. این وعده‌ای است که تخلّف‌ناپذیر است.»» (قرآن ۱۱:۶۵)، و سخن (تبارک و تعالی) او:

“But they hamstrung her, so he said, "Enjoy yourselves in your homes for three days. That is a promise not to be denied."” (TMQ 11:65), and His (swt) words:

«و [خداوند] شما را وارث زمین و خانه‌ها و اموال آنان گردانید.» {۳۳:۲۷}. و همچنین در روایت بریده در صحیح مسلم که رسول الله ﷺ فرمود،

“And He caused you to inherit their land and their homes and their properties.” (TMQ 33:27). And similarly in the narration of Buraydah in Muslim where the Messenger of Allah (pbuh) said,.

.» ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ ...«.

«…سپس آنان را به ترک سرزمین خود و کوچ به سرزمین مهاجرین دعوت کن» و روایت سلمه بن نفیل از احمد که گفت:

“…Then invite them to move from their territory to that of the emigrants (Muhajirin)” and the narration of Salima Bin Nufail from Ahmad that he said:.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دار المؤمنين الشام «.

«بهترین خانهٔ مؤمنان، شام است» و این را می‌توان به معانیی مانند سخن خداوند (سبحانه و تعالی) پیوست: «آیا ندیدی کسانی را که نعمت خدا را به کفر بدل کردند و قوم خود را به سرای هلاکت فرود آوردند؟» (ابراهیم: ۲۸). و سخن او:

“the worthiest of the believers’ abode is as-Sham” And it could be adjoined to meanings such as His (swt) words: “Have you not considered those who exchanged the favor of Allah for disbelief and settled their people [in] the home of ruin?” (TMQ 14:28). And His words:

«او همان است که از روی فضل خود ما را در سرای جاودانی جای داده است.» (سوره فاطر، آیه ۳۵). و در روایت علی (رض) از ابن عساکر با سند حسن صحیح، و در ترمذی: رسول الله ﷺ به من فرمود:

“He who has settled us in the home of duration out of His bounty.” (TMQ 35:35). And in the narration of Ali (ra) from Ibn Asakir with a Hasan Sahih chain, and in Tirmidhi: The Messenger of Allah (pbuh) said to me:

. » رَحِمَ اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ زَوَّجَنِيَ ابْ نَتَهُ وَحَمَلَنِي إِلَى دَارِ الْهِجْرَة «.

“May Allah have mercy upon Abu Bakr, he married his daughter to me and carried me to the land (abode) of migration (Dar-Al-Hijrah)”. And the narration of Ibn Abbas in Daraqutni saying: The Messenger of Allah (pbuh) said: . إِذَا خَرَجَ العَبْدُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ سَيِّدِهِ فَ هُوَ حُرٌ، وَإِذَا خَرَجَ مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّ « إِلَيْهِ. وَإِذَا خَرَجَتِ المَرْأَةُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ زَوْجِهَا تَ زَوَّجَتْ مَنْ شَاءَتْ ، وَإِذَا خَرَجَتْ » مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّتْ إِلَيْهِ .

«اگر برده پیش از ارباب خود دارِ شرک را ترک کند، آزاد است، و اگر پس از او ترک کند، به او بازگردانده می‌شود؛ و اگر زنی پیش از شوهرش دارِ شرک را ترک کند، می‌تواند با هر که بخواهد ازدواج کند، و اگر پس از او ترک کند، به او بازگردانده می‌شود.»

“If the slave leaves the abode (land) of Shirk (Dar-Al- Shirk) before his master, then he is free, and if he leaves after him, then he is returned to him, and if a woman leaves the abode (land) of Shirk before her husband, she can marry whom she pleases, and if she leaves after him, then she is returned to him.”.

و شریعت، واژه «دار» را به دو معنا پیوند داده است: اسلام و شرک. طبرانی در «المسند الشامیین» روایتی از همان حدیث پیشگفته سلمة بن نفیل آورده است با این الفاظ.

And the Shari’ah adjoined the term Dar to two words from meanings – being: Islam and Shirk. Tabarani has a version of the previously mentioned narration of Salima Bin Nufail in the Musnad Al-Shamiyin with the words.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دَارِ الإسلام الشَّامُ «.

«بہترین مؤمنوں کا سکونت‌گاہ (سرزمین) شام ہے»۔ پس، لفظ «دار» یہاں اسلام کی طرف مضاف ہے۔ اسی طرح ماوردی نے «الأحكام السلطانية» اور «الحاوي الكبير» میں روایت کیا ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا۔

“the worthiest of the believers’abode (land) is as-Sham”. So, the word Dar here is added to Islam. And likewise, Al- Mawardi narrated in Al-Ahkam Al-Sultaniyya and in Al-Hawi Al-Kabir that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. » مَنَ عَتْ دَارُ الإِسْلاَمِ مَا فِيهَا، وَأَبَاحَتْ دَارُ الشِّرْكِ مَا فِيهَا «.

«سرزمین اسلام (دار الاسلام) هر چه را در آن است حرام کرده، و سرزمین شرک (دار الشرک) هر چه را در آن است مباح کرده است.» این حکم در مورد حرمت خون و مال در سرزمین اسلام است، مگر به حق آن و مطابق با احکام شریعت؛ و در مورد عدم حرمت سرزمین شرک (سرزمین جنگ، «دار الحرب») در حالت جنگ واقعی، مانند احکام مربوط به جنگ و غنیمت، که این نیز مطابق با احکام شریعت است. این تقسیم تمام جهان را در بر می‌گیرد، به طوری که بخشی از آن خارج از دار الاسلام یا دار الشرک نیست؛ به عبارت دیگر، دار الکفر یا دار الحرب (دار الشرک، دار الکفر، دار الحرب) است.

“The land of Islam (Dar-Al-Islam) has probibited whatever in it, and the land of polytheism (Dar-Al-Shirk) has permitted whatever in it.” in respect to the sanctity of blood and wealth in the abode of Islam…except by its right in agreement with the rules of the Shari’ah, and with respect to the absence of sanctity of the abode of Shirk (the abode of war “Dar Al-Harb”) in the sitution of actual war, as in the rules regarding fighting and booty….in agreement with the rules of the Shari’ah. This division encompasses the whole world, so there is not a part from it which falls outside of either the abode of Islam (Dar Al-Islam) or the abode of Shirk, or in other words, the abode of Kufr or abode of war (Dar Al-Shirk, Dar Al-Kufr, Dar Al-Harb).

دارِ اسلام به سرزمینی گفته می‌شود که دو شرط را داشته باشد:

The abode is considered an abode of Islam if it fulfils two conditions:

نخست: اینکه امنیت به دست مسلمانان برقرار می‌شود، بر اساس دلیلی که او به یارانش در مکه فرمود.

Firstly: that the security is upheld by the Muslims, according to the evidence that he said to his companions in Makkah.

.» إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ جَعَلَ لَكُمْ إِخْوَاناً وَدَاراً تَأْمَنُونَ بِهَا «.

«بی‌شک، خداوند برای شما برادرانی قرار داد و سرزمینی (یا خانه‌ای) برای آنکه در آن در امان باشید.» این خانه همان دار الهجره است که در روایت علی که پیش‌تر از ابن عساکر نقل شد، و در روایت عایشه (رض) در صحیح البخاری آمده است، آنجا که رسول خدا ﷺ فرمود:

“Truly, Allah has made brothers to you anda land (an abode) for you to be safe in”. This abode is the Dar Al-Hijrah mentioned in the narration of ‘Ali already mentioned from Ibn ‘Asakir, and in the narration of 'Aisha (ra) in Al-Bukhari in which the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » قَدْ أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ «.

«او را محل هجرت شما نشان داده‌اند»؛ و دلیل بر اینکه ایشان و یارانش تا زمانی که از وجود حمایت و امنیت مطمئن نشدند، به مدینه هجرت نکردند، آن است که حافظ در «فتح الباری» گفته است: بیهقی آن را با سندی قوی از شعبی روایت کرده، و طبرانی آن را به روایت ابوموسی اشعری متصل نموده است که او گفت:

“I have been shown the land (abode) of your emigration”. And the evidence that he and his companions did not emigrate to Madinah until he was sure about the presence of protection and security; Al-Hafiz said in Al-Fateh, Bayhaqi narrated through a strong chain from Al-Sha’bi and Al-Tabarani connected it from the narration of Abu Musa Al-Ansari who said:

. وَمَعَهُ العَبَّاسُ عَمُّهُ إِلَى سَبْعِينَ مِنَ الأَنْصَارِ عِنْدَ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ « العَقَبَةِ، فَ قَالَ لَهُ أبو أُمامَة - يعني أسعد بن زُرَارة - سَلْ يا محمّد لِرَبِّكَ ولِنَ فْسِكَ ما شِئْتَ، ثُمَّ أَخْبِ رِِْنا ما لَنا من الثَّ وَابِ. قال: أَسْأَلُكُمْ لِ رَبِّي أنْ تَ عْ بُدُوهُ وَلا تُشْرِكُوا به شيئاً، وأَسْأَلُكُمْ لِنَ فْسِي ولأَصْحَابِي أنْ تُ ؤْوُونَا وتَ نْصُرُونَا وتَمْ نَ عُونَا مِمَّا تَمْ نَ عُونَ منه » أَنْ فُسَكُمْ. قالوا: فَما لَنا؟ قال: الْجَ نَّةُ. قالوا: ذلِكَ لَكَ.

پیامبر خدا ﷺ همراه با عمویش عباس به دیدار هفتاد نفر از انصار در عقبه رفت. ابو امامه، اسعد بن زراره، به ایشان گفت: ای محمد، از پروردگارت و برای خودت هر چه می‌خواهی درخواست کن. سپس ایشان ما را از پاداشی که خواهیم داشت آگاه کرد. فرمود: من از پروردگارم درخواست می‌کنم که او را عبادت کنید و چیزی را با او شریک نسازید، و برای خودم و یارانم درخواست می‌کنم که ما را جای دهید، یاری‌مان کنید و از آنچه خود را از آن محافظت می‌کنید، ما را حفظ کنید. گفتند: برای ما چیست؟ فرمود: بهشت. گفتند: آنچه درخواست کردی، از آن توست.

“The Messenger of Allah (pbuh) set off with his uncle Al- ‘Abbas to meet seventy of the Ansar at Al-‘Aqabah, and Abu Umama said to him – Asad Bin Zurara – O Muhammad ask for your Lord and yourself whatever you want, then he informed us of what reward we will have. He said: I ask you for my Lord, to worship Him and do not associate anything else with Him, and I ask you for myself and my companions to accommodate us, and support us, and protect us from what you protect yourselves. They said: What is for us? He said: Paradise. They said: What you asked for is yours”.

و دلیلی که احمد از کعب بن مالک با سندی صحیح روایت کرده است، که رسول خدا ﷺ فرمود:

And the evidence related by Ahmad from Ka’ab Bin M’alik through a Sahih chain, that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ تَمْنَ عُونِي مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ نِسَاءكَُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ قَالَ فَأَخَذَ « الْبَ رَاء بْنُ مَعْرُورٍ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ نَ عَمْ وَالَّذِي بَ عَثَكَ بِالْحَقِّ لَنَمْنَ عَنَّكَ مِمَّا نَمْنَعُ مِنْهُ أُزُرَنَا » فَ نَحْنُ أَهْلُ الْحُرُوبِ وَأَهْلُ الْحَلْقَةِ وَرِثْ نَاهَا كَابِرًا عَنْ كَابِرٍ فَ بَايِعْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ.

«من به تو پیمان می‌دهم که مرا از آنچه زنان و فرزندانت را از آن حفظ می‌کنی، حفظ کنی». پس البراء بن معرور دست او را گرفت و گفت: آری، سوگند به آن کسی که تو را به حق فرستاده است، ما قطعاً تو را از آنچه قوم خود را از آن حفظ می‌کنیم، حفظ خواهیم کرد؛ پس ای پیامبر خدا ﷺ، با ما بیعت کن، که ما اهل جنگ و سلاح هستیم، که آن را از نیاکانمان به ارث برده‌ایم». و این در روایتی صحیح از احمد از جابر است که گفت: این در بیعت عقبه بود.

“I pledge to you that you protect me from that which you protect your women and children from. So Al-Baraa Bin Ma’ror took him by his hand and said: Yes, by the One who sent you with the Truth, we will most certainly protect you from that which we protect our people, and so give us the pledge- oh Messenger of Allah (pbuh) , we are people of wars and weaponry, which we have inherited from our forefathers”. And in a Sahih narration by Ahmad from Jaber that he said in the pledge of ‘Aqabah.

. وَعَلَى أَنْ تَ نْصُرُونِي فَ تَمْنَ عُونِي إِذَا قَدِمْتُ عَلَيْكُمْ مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ ...« »... أَنْ فُسَكُمْ وَأَزْوَاجَكُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ، وَلَكُمُ الْجَنَّةُ.

«…و که مرا یاری دهید و از آنچه خودتان، همسرانتان و فرزندانتان را از آن حفاظت می‌کنید، مرا حفاظت کنید (هنگامی که نزد شما آیم)، و اگر چنین کنید، پاداش شما بهشت است». و در دلائل النبوة بیهقی، با سندی قوی و نیکو از عُبادة بن صامت روایت شده که گفت:

“…and to give support to me and protect me from whatever you protect yourselves, your wives and your children (when I come to you), and (if you do that) your reward is Paradise”. And in the Dala’il Al-Nabuwa by Al-Bayhaqi, with a strong, good chain from ‘Ubadah Bin Samit who said.

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا ي ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « »... وَأَزوَاجَنا وَأَبْ نَاءَنَا وَلنَا الجَّنَّةَ.

«و برای یاری رساندن به پیامبر خدا ﷺ از آنچه خودمان، همسرانمان و فرزندانمان را از آن حفظ می‌کنیم [به آن بیعت می‌کنیم] (هنگامی که او به یثرب بر ما وارد شود)، و به بهشت دست خواهیم یافت».

“And to give support to the Messenger of Allah (pbuh) from that which we protect ourselves, our wives and our children (when He arrives to us at Yathrib), and we will attain Paradise”.

پیامبر ﷺ از هجرت به هر جایی که امنیت، قدرت و حمایت در آن نبود، خودداری می‌کرد. بیهقی با سندی حسن از علی روایت کرده است که رسول خدا ﷺ به قبیله شیبان بن ثعلبه فرمود:

The Prophet (pbuh) (pbuh) refused to emigrate to any place which did not have security, power and protection. Al-Bayhaqi narrated through a Hasan chain from ‘Ali that the Messenger of Allah (pbuh) said to the Shayban b. Tha’labah tribe:

. مَا أَسَأْتُمْ فِي الرَّدِّ إَذْ أَفْصَحْتُمْ بِالصِّدْقِ، وَإِنَّ دِينَ اللَّهِ لَنْ يَ نْصُرَهُ إِلاَّ مَنْ « » حَاطَهُ مِنْ جَمِيعِ جَوَانِبِهِ .

«شما بد پاسخ نداده‌اید، از آن زمان که حقیقت را بیان کردید؛ دین خداوند جز آن‌گاه یاری نمی‌شود که کسی که آن را یاری می‌دهد، از همه سو یاریش دهد.» این سخن پس از آن گفته شد که آنان پیشنهاد کرده بودند او را در برابر عرب‌ها یاری دهند، اما ایرانیان را از این یاری مستثنا کرده بودند.

“You have not replied badly since you expressed the truth; the Deen of Allah is not given support (succor) except when who can help it –help it from all sides”. This was after they had offered to support him with respect to the Arabs while excluding the Persians.

دوم: آنکه احکام اسلام در آن جاری باشد. این بر اساس روایت البخاری از عبادة بن الصامت است که گفت:

Secondly: That the rules of Islam are implemented therein. This is from the evidence of Al-Bukhari from Ubada Bin Samit who said:

. فَ بَايَ عْنَاهُ، فَ قَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْ نَا أَنْ بَايَ عَنَا عَلَى السَّمْعِ دَعَانَا النَّبِيُّ « وَالطَّاعَةِ فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا وَيُسْرِنَا، وَأَثَ رَةً عَلَيْ نَا، وَأَنْ لاَ ن نَُازِعَ الأَمْرَ أَهْ لَهُ » إِلاَّ أَنْ تَ رَوْا كُفْ راً بَ وَاحاً عِنْدَكُمْ مِنْ اللَّهِ فِيهِ ب رُْهَانٌ .

«پیامبر (صلی الله علیه وسلم) ما را فراخواند و ما با او بر اسلام بیعت کردیم، و از جمله شرایطی که پیامبر از ما بر آن بیعت گرفت این بود که در وقت نشاط و در وقت خستگی، و در دشواری و در آسانی، شنوا و فرمانبردار باشیم، و نسبت به حاکم مطیع باشیم و حق او را ادا کنیم، حتی اگر او حق ما را ادا نکند، و با او نجنگیم مگر آنکه کفر آشکاری از او ببینیم که نزد ما از جانب خداوند دلیلی بر آن باشد». و شنیدن و فرمانبرداری از رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) ناظر به اوامر و نواهی ایشان است، یعنی در خصوص اجرای احکام. دلیل دیگر آن است که احمد، ابن حبان در مجموعه صحیح خود، و ابوعبید در الاموال، از عبدالله بن عمرو از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) روایت کرده‌اند که فرمود:

“The Prophet (pbuh) called us and we gave him the Pledge of allegiance for Islam, and among the conditions on which he took the Pledge from us, was that we were to listen and obey (the orders) both at the time when we were active and at the time when we were tired, and at our difficult time and at our ease and to be obedient to the ruler and give him his right even if he did not give us our right, and not to fight against him unless we noticed him having open Kufr (disbelief) for which we would have a proof with us from Allah”. And listening to and obeying the Messenger of Allah (pbuh) is with regards to his orders and prohibitions, in other words, in respect to the implementation of laws. Another evidence is what Ahmad narrated, Ibn Hibban in his Sahih collection and Abu ‘Ubayd in Al-Amwal by ‘Abd Allah b. Amr from the Prophet (pbuh) who said:

. وَالْهِجْرَةُ هِجْرَتَانِ هِجْرَةُ الْحَاضِرِ وَالْبَادِي فَأَمَّا الْبَادِي فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ « » وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ وَأَمَّ ا الْحَاضِرُ فَأَعْظَمُهُمَا بَلِيَّةً وَأَعْظَمُهُمَا أَجْرًا .

«دو نوع هجرت وجود دارد: هجرت شهرنشین و هجرت بادیه‌نشین. اما بادیه‌نشین، هرگاه (برای جهاد) فراخوانده شود، باید پاسخ دهد، و هرگاه فرمان داده شود، باید اطاعت کند؛ و اما شهرنشین، او کسی است که آزمایش سخت‌تری می‌شود و پاداش بزرگ‌تری می‌یابد.» ﷺ وجه استدلال از سخن ایشان روشن است.

“There are two kinds of emigration, the emigration of the town dweller and the emigration of the Bedouin. As for the Bedouin, when he is called (to fight in Jihad) he must respond, and he must obey when he is commanded, and as for the town dweller, he is the one who is more severely tested and more greatly rewarded.”. The angle of inference is clear from his words.

. » فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ « .

«او باید پاسخ دهد و هرگاه فرمان داده شود، باید اطاعت کند»، زیرا بیابان جزئی از دارالإسلام بود، هرچند دارالهجرة نبود. و بر این اساس، به دلیل روایت واثلة بن الأسقع در «الطبرانی»، که الهیثمی گفته است: سندش به راویانی ختم می‌شود که همگی ثقه‌اند، رسول خدا ﷺ به او فرمودند...

“he must respond and, must obey when he is commanded”, since the desert was part of the abode of Islam (Dar Al-Islam) even if it was not the abode of emigration (Dar Al-Hijrah). And accordingly with the evidence of the narration of Wathilah b. Al-Asqa’ in Al- Tabarani, Al-Haythami said through a chain whose people are all trustworthy that the Messenger of Allah (pbuh) said to him.

. وَهِجْرَةُ البَادِيَةِ أَنْ تَ رْجِعَ إِلَى بَادِيَتِكَ، وَعَلَيْكَ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِي عُسْرِكَ « »... وَيُسْرِكَ وَمَكْرَهِكَ وَمَنْشَطِكَ وَأَثْ رَةٍ عَلَيْكَ .

«هجرت بادیه‌نشین این است که به بیابان خود بازگردی، و در سختی و آسانی، خواه خواسته باشی یا ناخواسته، شنیدن و فرمانبرداری کنی، و هنگامی که کسی بر تو بی‌جا برتری داده می‌شود…» و دلیلی که احمد با سند صحیح از انس روایت کرده است:

“The migration of the nomad is to return to your wilderness, and to listen and obey in times of hardship and ease,whether you are willing or unwilling, and when someone is given undue preference to you…” and the evidence that Ahmad narrated with a Sahih chain from Anas:

. إِنّي لأَسْعَى في الغِلْمانِ يَقولونَ جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَ يئاً. ثُمَّ « وصاحِبُهُ يَقولونَ: جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَيْئ اً. قال: حتى جاءَ رَسولُ اللَّهِ أبو بَكْر، فَكُنّا في بَ عْضِ حِرارِ المدينة، ثُمَّ بَ عَثَا رَجُلاً مِنْ أَهْلِ المدينة لِيُ ؤْذِنَ بِهِما الأنصارَ، فَاسْتَ قْبَ لَهُمَا زُهَاءُ خَمْسِمائةٍ مِنَ الأَنْصَارِ حتى انْ تَ هَوْا إِلَيْهِمَا. فقالت الأنصارُ: وصاحِبُهُ بَ يْنَ أَظْهُرِهِمْ. فَخَرَجَ أَهْلُ انْطَلِقَا آمِنَ يْنِ مُطَاعَيْنِ. فَأَقْ بَلَ رسولُ اللَّهِ »؟ المدينةِ حتّى إِنَّ العَوَاتِقَ لَفَوْقَ البُ يُوتِ يَ تَ رَاءَيْ نَهُ يَ قُلْنَ أَي هُُّمْ هُوَ أَي هُُّمْ هُوَ .

«من چند جوانی را دنبال کردم که می‌گفتند محمد آمده است، پس دنبالش رفتم و چیزی ندیدم. سپس می‌گویند: محمد آمده است، پس دنبالش رفتم و چیزی ندیدم. او گفت: تا اینکه محمد ﷺ و یارش ابوبکر آمدند، و ما در زمینی شنی و سنگلاخ به نام حرۂ مدینه بودیم. پس مردی از مردم مدینه را فرستادند تا انصار را از آمدنشان آگاه کند، و در نتیجه حدود پانصد نفر از انصار به استقبالشان آمدند. انصار گفتند: با امنیت و با اقتدار پیش بروید. پس رسول الله ﷺ و یارش از میان آنان آمدند، و مردم مدینه بیرون آمدند، از جمله زنانی که از خانه‌هایشان نگاه می‌کردند و می‌گفتند: او کیست، او کیست؟» این روایت دلیلی است بر هر دو شرط امنیت و اجرای قوانین. در مورد امنیت، این موضوع از حضور پانصد نفر از انصار که می‌گفتند «با امنیت پیش بروید» ثابت می‌شود، و رسول الله ﷺ سخنانشان را تأیید کرد. همچنین، به همان شیوه، ایشان سخن آنان را تأیید کرد که از آن دو نفر اطاعت خواهد شد. بر این اساس، امنیت و اطاعت در دارالهجرة محقق شد، و اگر این دو محقق نمی‌شد، پیامبر ﷺ هجرت نمی‌کرد.

“I followed some youths saying that Muhammad has come, so I followed and did not see anything. Then they say – Muhammad has come, so I followed and did not see anything. He said: Until Muhammad and his companion Abu Bakr came, and we were at some Madinah Hirar (sandy and rocky land). Then they sent a man from the people of Madinah to make the Ansar aware of them, and so they were met by about five hundred from the Ansar reaching them. The Ansar said: Proceed in safety and with authority. And so the Messenger of Allah (pbuh) and his companion came from between them. And so the people of Madinah came out, including the women overlooking from their households saying who is he, who is he?”. This narration has the evidence for both of the two conditions of security and the implementation of the laws. With respect to the security – this is proven from the presence of five hundred from the Ansar saying proceed in safety and the Messenger (pbuh) confirmed their words. In the same manner he confirmed their words that the two of them would be obeyed. Accordingly the security and obedience were fulfilled in the abode of emigration (Dar Al-Hijrah) and if they had not been fulfilled the Prophet (pbuh) would not have emigrated.

این دو شرط، یعنی تحقق امنیت و اطاعت در اجرای احکام، انصار در بیعت عقبہ بر آن پیمان بستند۔ بیہقی نے ایک قوی سند کے ساتھ عبادہ بن صامت سے روایت کی کہ انہوں نے کہا Note: The text is in Urdu-style rendering; however, the user requested Persian. Corrected below. این دو شرط، یعنی تحقق امنیت و اطاعت در اجرای احکام، انصار در بیعت عقبه بر آن پیمان بستند. بیهقی با سندی قوی از عباده بن صامت روایت کرده که گفت:

These two conditions, the fulfillment of security and obedience in the implementation of the laws, were pledged upon by the Ansar in Al-’Aqabah. Al-Bayhaqi narrated with a strong chian from ‘Ubadah b. Samit who said.

. عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ ف ي النَّشَاطِ وَالْكَسَلِ، إِنَّا بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ ...« وَالنَّ فَقَةِ فِي الْعُسْرِ وَالْيُسْرِ، وَعَلَى الأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّ هْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَعَلَى أَنْ نَ قُولَ إِذَا قَدِمَ عَ لَيْ نَا يَ ثْرِبَ فِي اللَّهِ لاَ تَأْخُذُنَا فِيهِ لَوْمَةُ لاَئِمٍ. وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ الَّتِي بَايَ عْنَاهُ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَأَزوَاجنَا وَأَبْ نَاءَنَا وَلَنَا الجَّنَّةَ. فَ هَذِهِ بَ يْ عَةُ رَسُولِ اللَّهِ » عَلَيْه .

…ما با رسول الله ﷺ بیعت کردیم که در حال تنگدستی و آسودگی شنوا و فرمانبردار باشیم، و در حال تنگی و گشایش انفاق کنیم، و امر به معروف و نهی از منکر نماییم، و سخن حق را درباره خداوند بگوییم و از سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای نترسیم، و آنکه چون رسول الله ﷺ به یثرب بیاید او را یاری دهیم در برابر آنچه خود و همسران و فرزندانمان را از آن حفظ می‌کنیم، و پاداش ما (در صورت انجام این امور) بهشت باشد. این بیعتی بود که با رسول الله ﷺ کردیم.» فرمانبرداری آشکار است در: «عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ ﷺ».

“…We pledged allegiance to the Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey when we were busy and inactive, and to spend in times of difficulty and ease, and upon enjoining the good and forbidding the evil, and upon saying the truth regarding Allah not fearing any blame, and that we support the Messenger of Allah (pbuh) when he comes to Yathrib against whatever we protect ourselves, our wives and our sons from, and that (if we do so) our reward is Paradise. This was the pledge that we gave to the Messenger of Allah (pbuh) ”. The obedience is clear in. .» عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « .

«ما با رسول الله ﷺ بیعت کردیم که شنوا و مطیع باشیم.» و تضمین آن برای مسلمانان است، همان‌گونه که از سخن ایشان روشن است.

“We took pledge of allegiance to Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey.” and the security is that of the Muslims, as made clear by his words.

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا يَ ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « » وَأَرْوَاحَنَا وَأَبْ نَاءَنَا .

«و اینکه ما از پیامبر خدا ﷺ حمایت کنیم، هنگامی که به یثرب بیاید، در برابر هر چیزی که خود، همسرانمان و فرزندانمان را از آن نگه می‌داریم.» این معنا از نامه‌ای روشن بود که او میان مهاجران و انصار نوشت، و در آن با یهودیان صلح کرد و با ایشان پیمان بست. این در سال اول هجرت رخ داد. این از روایت ابن اسحاق است و آن را صحیفه نامیده‌اند. در آن چنین آمده است:

“and that we support the Messenger of Allah (pbuh) when he comes to Yathrib against whatever we protect ourselves, our wives and our sons.” This meaning was clear from the letter which he wrote between the Emigrants and the Ansar, and made peace with the Jews therein and made a convenant with them. This occurred in the first year of the emigration. This is from the account of Ibn Ishaq and it has been called the sahifa. It says:

. بَ يْنَ المُؤْمِنِينَ بِسْ مِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ: هَذَا كِتَابٌ مِنْ مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ « وَالمُسْلِمِينَ مِنْ قُ رَيْشٍ وَيَ ثْرِبَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ فَ لَحِقَ بِهِمْ وَجَاهَدَ مَعَهُمْ أَن هَُّمْ أُمَّةٌ وَاحِدَةٌ مِنْ دُونِ النَّاسِ ... وَإِنَّ المُ ؤْمِنِينَ ب عَْضُهُمْ مُوَالِي ب عَْضٍ دُونَ النَّاسِ ... وَإِنَّ عَلَى اليَ هُودِ نَ فَقَتَ هُمْ وَعَلَى المُسْلِمِينَ نَ فَقَتُ هُمْ، وَإِنَّ بَ يْ نَ هُمْ النَّصْرَ عَلَى مَنْ حَارَبَ أَهْلَ هَذِهِ الصَّحِيفَةِ ... وَإِنَّهُ مَا كَانَ بَ يْنَ أَهْلِ هَذِهِ الصَّحِ يفَةِ مِنْ حَدَثٍ أَوْ اشْتِجَارٍ يُخَافُ »... فَسَادُهُ، فَإِنَّ مَرَدَّهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِلَى مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ .

به نام خداوند بخشنده و مهربان. این سندی است از محمد ﷺ پیامبر، میان مؤمنان و مسلمانان قریش و یثرب، و کسانی که از آنان پیروی کردند و به آنان پیوستند و همراه ایشان جهاد کردند، که آنان امتی یگانه‌اند، جدا از همهٔ مردم… مؤمنان یاور یکدیگرند، جدا از بیگانگان… یهودیان باید هزینه‌های خود را بپردازند و مسلمانان هزینه‌های خود را. هر یک باید دیگری را در برابر هر کسی که به مردم این سند تعرض کند یاری دهد… اگر هرگونه اختلاف یا مناقشه‌ای که احتمال بروز آشوب دارد پیش آید، باید آن را به خداوند و به محمد ﷺ فرستادهٔ خداوند ارجاع داد.

“In the name of Allah the Compassionate, the Merciful. This is a document from Muhammad the Prophet (pbuh) between the believers and Muslims of Quraysh and Yathrib, and those who followed them and joined them and struggled alongside them that they are one community (Ummah) to the exclusion of all men…Believers are protectors of one another to the exclusion of outsiders…The Jews must bear their expenses and the Muslims their expenses. Each must help the other against anyone who attacks the people of this document…If any dispute or controversy likely to cause trouble should arise, it must be referred to Allah and to Muhammad the Messenger of Allah (pbuh) ”.

بر این اساس، سرزمین نمی‌تواند دارالإسلام باشد مگر آنکه دو شرط را داشته باشد: امنیت در دست مسلمانان باشد و احکام اسلام اجرا شود. اگر یکی از این دو شرط از میان برود یا تحقق نیابد، مانند آنکه امنیت به دست کافران بیفتد یا حکم طاغوت در میان مردم جاری گردد، آن سرزمین به دارالشرک یا دارالکفر تبدیل می‌شود. برای تبدیل سرزمین به دارالشرک لازم نیست هر دو شرط مفقود باشند، بلکه همین که یکی از آن‌ها نباشد کافی است. دارالکفر بودن یک سرزمین به این معنا نیست که همه ساکنان آن کافرند، و دارالإسلام بودن آن نیز به این معنا نیست که همه ساکنانش مسلمان‌اند. بلکه مراد از «دار» در اینجا اصطلاح شرعی است؛ یعنی این معنا را شریعت به آن بخشیده است، همانند واژه‌های نماز (صلاة) و روزه (صوم) و سایر حقایق شرعی.

Based upon this, the abode cannot be an abode of Islam unless it fulfilled the conditions that the security was in the hands of the Muslims and that the laws of Islam were implemented, and if one of these two conditions ceased, or was not fulfilled, such as the security falling into the hands of the disbelievers or that the rule of Al-Taghut was implemented amongst the people, the abode would become an abode of polytheism (Dar Al-Shirk) or disbelief (Dar Al-Kufr). It is not a condition that both of these conditions are absent for the abode to transform to an abode of polytheism, rather it is sufficient that one of them is absent for that to occur. The abode being one of disbelief does not mean that all of its inhabitants are disbelievers and if the abode was one of Islam it does not follow that all of its inhabitants are Muslims. Rather the meaning of the term abode (Dar) here is the Shari’ah terminology (Shar’i real meaning) in other words, that the Shari’ah is what gives it this meaning, like the terms prayer (Salah) and fasting (Sawm) and similar from the Shar’i realities .

بر این اساس، این عنوان می‌تواند بر سرزمینی اطلاق شود که بیشتر ساکنانش مسیحی‌اند، برای نمونه؛ اما اگر آن سرزمین بخشی از دولت اسلامی باشد، «دار الإسلام» (سرزمین اسلام) خوانده می‌شود. زیرا احکام جاری در آن، احکام اسلامی است و امنیت آن سرزمین به امنیت اسلام است، تا زمانی که بخشی از دولت اسلامی باقی بماند.

Based upon this, the term could be applied upon a land where most of the inhabitants are Christians for example, but if it was part of the Islamic State it would be referred to as an abode of Islam (Dar Al-Islam). This is because the rules applied therein are the Islamic laws and the security of the land would be by the security of Islam as long as it remained part of the Islamic State.

و به همین شیوه، هر سرزمینی که اکثریت ساکنانش مسلمانند اما بخشی از دولتی بوده که به اسلام حکم نمی‌کرده و امنیتش نیز به دست ارتش مسلمانان تأمین نمی‌شده، بلکه به دست کافران تأمین می‌شده، آن‌گاه با وجود آن‌که اکثر ساکنانش مسلمانند، عنوان دارالکفر (دار الکفر) بر آن اطلاق می‌شود.

And in the same manner, any land where the majority of its inhabitants are Muslims but it was part of a State which did not rule by Islam, nor was it secured by a Muslim army but rather by that of the disbelievers, then the term abode of disbelief (Dar Al26 Kufr) would be applied to it despite most of its inhabitants being Muslims.

بنابراین، معنای «دار» (سرزمین/خانه) در اینجا همان حقیقت شرعی آن است، بدون توجه به اینکه مسلمانان در جایی که این اصطلاح به کار می‌رود اکثریت دارند یا اقلیت؛ بلکه این معنا با توجه به قوانین اجراشده و امنیت برقرارشده برای ساکنانش تعیین می‌شود. به عبارت دیگر، معنای «دار» از متون شرعی‌ای گرفته می‌شود که این معنا را بیان کرده‌اند، همان‌گونه که معنای واژه «صلاة» از متون شرعی‌ای گرفته می‌شود که معنای آن را توضیح داده‌اند. و به همین ترتیب، همه حقایق شرعی معنای خود را از متون شرعی می‌گیرند، نه از معنای لغوی واژه‌ها.

So, the meaning of abode (Dar) here is the Shar’i reality (legislative meaning) without regard to where the Muslims were a majority or minority where the term is applied; rather, it is with regard to the implemented laws and the established security for its inhabitants. In other words, the meaning of abode is taken from the legislative (Shar’i) texts which explained this meaning, in the same way that the meaning of the word Salah is taken from the legislative texts which explained its meaning. And in the same manner all the Shar’i real meanings have their meaning derived from the legislative texts and not from the linguistic meaning of the words.