به زن همان حقوقی داده شده که به مرد داده شده، و هر آنچه بر مرد واجب است بر زن نیز واجب است، مگر آنچه که دلایل شرعی برای او یا برای مرد مشخص کرده باشد. بر این اساس، او حق دارد در تجارت، کشاورزی و صنعت شرکت کند، قراردادها و معاملات را منعقد نماید، همه انواع مال را در اختیار داشته باشد، ثروت خود را خواه شخصاً و خواه از طریق وکیل سرمایه‌گذاری کند، و شخصاً امور دنیوی خود را انجام دهد.

The woman has been given the same rights as man, and whatever was oblied upon man is also obliged upon the woman, except that which was specified for her or him by the Shari’ah evidences. Accordingly, she has the right to partake in trade, agriculture and industry, and to undertake contracts and transactions, to possess all forms of property, to invest her wealth whether personally or through proxy, and to personally carry out all worldly affairs.

دلیل این بحث آن است که وقتی شارع (جلّ‌وعلا) بندگان را خطاب می‌کند، آنان را به‌عنوان انسان و بدون توجه به اینکه مخاطب مرد است یا زن، مورد خطاب قرار می‌دهد. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «بگو، [ای محمد ﷺ]،

The evidence for this article is that when the Legislator (swt) addressed the worshippers, He (swt) addressed them in their characteristic as human beings, with no concern as to whether the one addressed was male or female. Allah (swt) said “Say, [O Muhammad],

«ای مردم، همانا من فرستادهٔ خداوند (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به سوی همهٔ شما هستم.» (قرآن کریم، ۷:۱۵۸)، «ای مردم، از پروردگارتان پروا کنید.» (قرآن کریم، ۴:۱)، «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، خداوند (سبحانه‌وتعالی) و پیامبر را اجابت کنید.» (قرآن کریم، ۸:۲۴)، «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما مقرر شده است.» (قرآن کریم، ۲:۱۸۳)، «پس هرکس از شما ماه را دریابد، باید روزه بگیرد.» (قرآن کریم، ۲:۱۸۵)، «و نماز را برپا دارید.» (قرآن کریم، ۲:۴۳)، «ای محمد، از اموال ایشان صدقه بگیر.» (قرآن کریم، ۹:۱۰۳)، «صدقات تنها برای فقیران و مسکینان است.» (قرآن کریم، ۹:۶۰)، «و کسانی که طلا و نقره را ذخیره می‌کنند.» (قرآن کریم، ۹:۳۴)، «خداوند (سبحانه‌وتعالی) داد و ستد را حلال و ربا را حرام کرده است.» (قرآن کریم، ۲:۲۷۵)، و همچنین متون مشابه بسیار دیگر. در همهٔ این موارد، شارع (سبحانه‌وتعالی) با خطابی عام به نوع بشر سخن می‌گوید، بدون توجه به اینکه مخاطب مرد باشد یا زن. و عمومیت خطاب شارع (سبحانه‌وتعالی) بر عمومیت خود باقی است. بر این اساس، شریعت برای نوع بشر آمده است، نه برای مردان از آن جهت که مرد هستند، یا زنان از آن جهت که زن هستند، بلکه برای انسان‌ها از حیث انسان بودن. پس هر آنچه شریعت امر کرده، برای انسان‌ها آمده است، و هرچه از حقوق و تکالیف در آن باشد، برای انسان‌ها و بر عهدهٔ انسان‌هاست. این دلیلی است بر بخشی از مقاله که می‌گوید زن همان حقوق و تکالیفی را دارد که مرد دارد، زیرا شریعت برای انسان آمده است، و هم مرد و هم زن انسان‌اند، و خاص زن یا مرد نیامده است، و از این رو در خطاب شارع (سبحانه‌وتعالی) دربارهٔ احکام شرعی برای انسان‌ها، هر دو برابرند.

"O mankind, indeed I am the Messenger of Allah (saw) to you all.” (TMQ 7:158), “O mankind, fear your Lord.” (TMQ 4:1), “O you who have believed, respond to Allah (swt) and to the.” (TMQ 8:24), “O you who believe! fasting is prescribed for you.” (TMQ 2:183), “So whoever sights [the new moon of] the month, let him fast it.” (TMQ 2:185), “And establish prayer.” (TMQ 2:43), “Take, [O, Muhammad], from their wealth.” (TMQ 9:103), “Zakah expenditures are only for the poor and for the needy.” (TMQ 9:60), “And those who hoard gold and silver.” (TMQ 9:33), “Allah (swt) has permitted trade and has forbidden interest(usury).” (TMQ 2: 275), amongst many other similar texts. In all of these the Legislator (swt) addresses humankind with a general address irrespective of whether the one addressed was male or female. And the generality of the address of the Legislator (swt) remains upon its generality. Accordingly, the Shari’ah came for humankind and not for men in their characteristic of being male, or for women in their characteristic of being female, rather for mankind from the angle of being human. Therefore, whatever the Shari’ah commanded came for humankind, and whatever it includes in terms of rights and obligations are for and upon humankind. This is the evidence for the part of the article which mentions that the woman has the same rights and obligations as the man, because the Shari’ah came for humankind, and both male and female are human, and it did not come specifically for woman or man, and so the two of them are equal in respect to the address of the Legislator (swt) regarding the Shari’ah rules for humankind.

این عمومیت در خطاب شارع (سبحانه و تعالی) بر عمومیتش در همه چیز باقی می‌ماند، و در هر حکمی نیز بر عمومیتش باقی است، مادام که شریعت آن را با نصّی شرعی به‌عنوان حکمی ویژهٔ زنان یا مردان مرتبط نکرده باشد؛ که در آن صورت، تنها همان حکمی که نص به آن خطاب کرده است، ویژهٔ زنان یا مردان خواهد بود. شریعت بر عمومیتش باقی است و انسان‌ها را، صرف‌نظر از جنسیت، مخاطب قرار می‌دهد.

This generality in the address of the Legislator (swt) remains upon its generality in everything, and remains upon its generality in every rule as long as the Shari’ah did not relate it through a Shari’ah text as a rule specific for women or men, in which case that rule alone that the text addressed would be specific to women or men. The Shari’ah remains upon its generality addressing humankind irrespective of gender,

بگو [ای محمد]، «ای مردم، من قطعاً فرستادهٔ خدا به سوی همهٔ شما هستم.» ﷺ (قرآن کریم ۷:۱۵۸)، و تمامی سایر احکام، بر عمومیت خود نسبت به همهٔ انسانها، بدون توجه به جنسیت، باقی است.

“Say, [O Muhammad], "O mankind, indeed I am the Messenger of Allah (saw) to you all.” (TMQ 7:158), and all of the remaining rules remain upon their generality for humankind irrespective of gender.

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به خدا (سبحانه و تعالی) و به فرستاده (ﷺ) پاسخ دهید.» (قرآن کریم، ۸:۲۴)، «و از خدا (سبحانه و تعالی) و فرستاده (ﷺ) اطاعت کنید.» (قرآن کریم، ۳:۱۳۲)، «هر که ماه [نو] را ببیند، باید آن ماه را روزه بگیرد.» (قرآن کریم، ۲:۱۸۵)، «و دو مرد عادل از میان خود را به شهادت بگیرید.» (قرآن کریم، ۶۵:۲) و هر آنچه دیگر که درباره احکام آمده است. همه این‌ها بر عمومیت خود باقی‌اند، که خطاب به انسان‌ها است، بدون توجه به اینکه مرد باشند یا زن.

“O you who have believed, respond to Allah (swt) and to the Messenger (saw).” (TMQ 8:24), “And obey Allah (swt) and the Messenger (saw).” (TMQ 3:132), “Whoever sights [the new moon of] the month, let him fast it.” (TMQ 2:185), “. And bring to witness two just men from among you.” (TMQ 65:2) and whatever else came regarding the rules. All of these remain upon their generality which addressed humankind without regard as to whether they were male or female.

بناءً على ذلك، فإن الشارع (سبحانه وتعالى) وضع الشريعة في أصلها للإنسانية، لا للرجال أو النساء على وجه الخصوص، بل لهما بوصفهما إنساناً. ثم وضع الشارع (سبحانه وتعالى) بعض الأحكام الخاصة بالنساء وبعضها الخاص بالرجال، إلا أن هذه الخصوصية مقصورة على تلك الأحكام وحدها، لا تتجاوزها ولا تتجاوز النصوص التي جاءت لبيانها. فلا يُكلَّف أيٌّ من الجنسين بحكم خاص إلا إذا وُجد نص صريح متعلق به يحدد ذلك الحكم لأحد الجنسين. فتخصيص النساء أو الرجال ببعض الأحكام استثناءٌ من العموم، ولذلك تبقى الشريعة على عمومها كما تبقى جميع أحكامها، وأي استثناء يقتصر على ما ذكره النص ولا يتعداه. فمن الأحكام الخاصة بالنساء: سقوط الصلاة عنهن، وإباحة الفطر في رمضان أثناء الحيض، ومنها قبول شهادة المرأة الواحدة في الأمور التي لا يطلع عليها غيرهن، كالبكارة، دون اشتراط الشروط المعتادة في الشهود، لأن ذلك خاص بالنساء وفيه نصوص، ولا يتعدى إلى غيره البتة؛ بل تبقى مخاطَبة بخطاب الشارع (سبحانه وتعالى) على نحو ما يُخاطَب به الرجل، لأن الخطاب للإنسان لا لجنس بعينه. ومن الأحكام الخاصة بالرجال: الولاية أو الإمارة، فلا يجوز أن يتولاها غير الرجل، لأن هذا خاص بالرجال وقد ورد فيه نص، فهو مقصور عليهم وحدهم. غير أن هذا التخصيص متعلق بالولاية العامة وحدها، لا بالقضاء ولا بإدارة دوائر الدولة، لأن النص ورد في الولاية أو في من يحكم، ولم يرد فيما سواه. و این که به آنچه در متن آمده محدود است و به هیچ چیزی که از طریق نص نقل نشده تخصیص داده نمی‌شود؛ بلکه مرد همچنان با خطاب شارع (سبحانه و تعالی) مانند زن مورد خطاب قرار می‌گیرد، زیرا خطاب برای نوع انسان است نه برای جنس خاص.

Therefore, in origin the Legislator (swt) made the Shari’ah for humankind, not for men or women specifically, but rather for both of them as human beings. Then, the Legislator (swt) laid down some rules specific for women and some specific for men, however this specificity is restricted to those rules alone and does not go beyond them or the texts which came to explain them. Neither of them is charged with a rule specifically unless there is a clear text related which specifies it to one of the two genders. So the specification of women or men with certain rules is an exception to the generality, and so the Shari’ah remains upon its generality as do all of its rules, and any exception is limited to what the text mentions and does not go any further. For example, there are specific rules for women such as leaving prayer, and eating in Ramadan during the menstrual cycle, and such as making the witness statement of a single woman sufficient in those cases which only they would be privy to such as virginity without requiring the normal condition regarding witnesses, as this is specific to women and there are texts regarding it, but it does not apply to anything else at all; rather she remains addressed by the address of the Legislator (swt) in the same manner as man is, since the address is for humankind and not for a specific gender. Also, for example, there are rules which are specific to men such as ruling or authority, and so it is not valid for anyone other than a man to undertake it. This is specific to men, and has had a text narrated regarding it, and so it is specific to men alone. However this specification is related to ruling alone and not the judiciary or managing the departments of the state because the text came regarding ruling, or those who govern, and nothing else. And it is resricted to what came in the text alone, and will not be specified at all by anything which is not related by text; rather the man remains addressed by the address of the Legislator (swt) in the same manner as the woman since the address is for humankind and not for a specific gender.

بر این اساس، در اسلام چیزی به نام حقوق زنان یا حقوق مردان، یا تکالیف زنان و تکالیف مردان وجود ندارد. بلکه حقوق و تکالیف در اسلام برای نوع انسان از آن جهت که انسان است، بدون توجه به اینکه مرد باشد یا زن، بلکه صرف نظر از جنسیت آنان، مقرر شده است. بنابراین، همه احکام شریعت برای نوع انسان است، هرچند برخی از آنها استثناست؛ پس گاهی زن به ویژگی زن بودنش و به موجب نص خاص خطاب می‌شود، و گاهی مرد به ویژگی مرد بودنش و به موجب نص خاص خطاب می‌شود.

Based upon this, there is nothing in Islam called women’s rights or men’s rights, or women’s obligations and men’s obligations. Rather, the rights and obligations in Islam are for humankind in their characteristic as human beings, without any attention as to whether they are male or female; rather irrespective of their gender. Accordingly, all the laws of the Shari’ah are for humankind while some are exceptions - so sometimes the woman is addressed in her characteristic as a female by specific text and at other times the man is addressed in his characteristic as a male by specific text.

با توجه به عمومیت شریعت و احکام آن، زن می‌تواند همانند مرد در تجارت، کشاورزی و صنعت کار کند، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای عموم انسان‌ها آمده است.

Due to the generality of the Shari’ah and its rules, the woman can work in trade, agriculture, and industry in the same way as the man, since the address of the Legislator (swt) came for humankind.

او میتواند تمامی اعمال گفتاری عقود و معاملات را انجام دهد، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای همهی انسانها آمده است.

She can undertake all the verbal actions of contracts and transactions, since the address of the Legislator (swt) came for humankind.

او میتواند هر نوع دارایی را در اختیار داشته باشد و ثروت خود را، چه شخصاً و چه از طریق دیگران، سرمایهگذاری کند، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای همه انسانها آمده است.

She can own any type of property and invest her wealth whether personally or otherwise, since the address of the Legislator (swt) came for humankind.

او می‌تواند تعلیم دهد و جهاد نیز انجام دهد، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای تمام بشریت آمده است.

She can teach and carry out Jihad since the address of the Legislator (swt) came for humankind.

او می‌تواند در سیاست شرکت کند، به احزاب سیاسی بپیوندد و حاکم را محاسبه کند، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای عموم انسان‌ها آمده است.

She can partake in politics, join political parties and account the ruler, since the address of the Legislator (swt) came for humankind.

او میتواند مستقیماً در همه امور زندگی عمومی، دقیقاً به همان شیوهای که مرد، در هر آنچه شهروند بدان حق دارد و هر آنچه برای امرار معاش لازم است، مشارکت کند، زیرا خطاب شارع (سبحانه و تعالی) برای عموم انسانها آمده است.

She can directly engage in all the affairs of public life, in exactly the same manner as the man, in everything due to the citizen and whatever is required to make a living, since the address of the Legislator (swt) came for humankind.