یکی از مهم‌ترین روش‌های سیاسی، آشکار ساختن بزرگی اندیشه‌های اسلامی در اداره‌ی امور افراد، ملت‌ها و دولت‌هاست.

One of the most important political methods is the manifestation of the greatness of the Islamic thoughts in governing the affairs of individuals, nations and states.

این مادّه از آن اموری است که دولتِ اسلامی باید انجام دهد، زیرا این کار واجب است و نه صرفاً مباح. چرا که بر دولت لازم است دعوت به اسلام را به گونه‌ای برساند که توجه‌ها را جلب کند، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

This Article is part of what the Islamic State must undertake since it is obligatory and not simply permissible. That is because it is the duty of the State to carry the call to Islam in a manner which attracts attention, because Allah (swt) said:

«و ما على الرسول إلا البلاغ المبين» (سورۀ النور، آیۀ ۵۴)؛ و واژۀ «مبین» توصیفی است که به حکم اشاره دارد (وصف مُفهِم)، و در نتیجه قیدی برای ابلاغ به شمار می‌آید. ابلاغ دعوت به اسلام به شیوه‌ای که توجه‌ها را جلب کند، جز از راه آشکار ساختن بزرگی اندیشه‌های اسلامی ممکن نیست. از جملۀ این اندیشه‌های بزرگ، شیوۀ رفتار دولت اسلامی با ذمّی، معاهَد و مستأمَن، و این واقعیت است که حاکم مجری شریعت است، نه دیکتاتوری بر مردم. و نیز این که امت، حاکم را با انضباط کامل محاسبه می‌کند. بنابراین، همان‌گونه که بر امت واجب است حاکم را محاسبه کند، اطاعت از او نیز حتی در صورت ستم‌دیدن واجب است، و اطاعت از او در گناه حرام است، و امت کاملاً حق قیام علیه او را دارد، و اگر کفر آشکار از او دیده شود، قیام علیه او واجب است. حاکم و محکوم در همۀ امور برابرند، و امت می‌تواند هم‌چون هر فرد دیگری، در هر حقّی، در برابر هر قاضی از او شکایت کند، و اگر در حکم‌رانی با شریعت مخالفت ورزد، می‌تواند نزد قاضیِ مظالم از او شکایت برد. و اندیشه‌های اسلامی دیگری از این گونه وجود دارد؛ پس بر این اساس، واجب است که آن‌ها آشکار شوند و بزرگی‌شان برجسته گردد تا عظمت اسلام نمایان شود و دعوت به اسلام به شیوه‌ای که توجه‌ها را جلب کند ابلاغ گردد. آشکار ساختن این اندیشه‌ها از شیوۀ سیاسی نیست، بلکه از روش‌های سیاسی است.