هزینه‌های بیت‌المال در شش بخش تقسیم می‌شود:

The expenditure of the Bayt Al-Mal is divided across six sections:

الف. هشت گروهی که زکات باید به ایشان پرداخت شود، از باب زکات.

a. The eight categories which deserve the Zakah to be spent upon them, from the chapter of Zakah.

ب. فقرا، مساکین، در راه ماندگان، جهاد، و بدهکاران: اگر در بخش زکات چیزی یافت نشود، از منابع دائمی درآمد بیت المال به آنان پول داده می‌شود، و اگر چیزی یافت نشود، به بدهکاران چیزی داده نمی‌شود. مالیات‌ها برای تأمین هزینه‌های لازم فقرا، مساکین، در راه ماندگان و جهاد وضع می‌شود، و دولت در صورت ترس از فساد، وام می‌گیرد.

b. The poor, the needy, the wayfarer, Jihad, and those in debt – if there is nothing found in the chapter of Zakah, they are given money from the permanent sources of income of the Bayt Al-Mal, and if nothing is found then those in debt are not given anything. Taxes are imposed in order to fulfil the expenses required for the poor, the needy, the wayfarer, and Jihad, and the State takes a loan in case of fear of Fasad (corruption).

ج. افرادی که به دولت خدمت می‌کنند، از قبیل کارمندان دولتی، سربازان و حاکمان، از بیت‌المال پرداخت می‌شوند. اگر موجودی بیت‌المال کافی نبود، برای تأمین هزینه‌های موردنیاز، مالیات وضع می‌شود و در صورت ترس از فساد، دولت وام می‌گیرد.

c. The individuals who provide services to the State such as the civil servants, the soldiers and the rulers are paid from the Bayt Al-Mal. If there were insufficient funds in the Bayt Al-Mal then taxes are imposed in order to fulfil the expenditure needs, and the State takes a loan in case of fear of Fasad (corruption).

د. خدمات و تأسیسات ضروری مانند جاده‌ها، مساجد، بیمارستان‌ها و مدارس از بیت‌المال تأمین می‌شود، و اگر موجودی بیت‌المال کافی نباشد، برای پوشش این هزینه‌ها مالیات وضع می‌شود.

d. The essential services and utilities such as roads, mosques, hospitals and schools are funded by the Bayt Al-Mal, and if there are insufficient funds in the Bayt Al- Mal taxes are imposed to fulfil these expenses.

ه. خدمات و امکانات غیرضروری از بیت‌المال تأمین می‌شوند، و اگر وجوه موجود در بیت‌المال کافی نباشد، تأمین نمی‌شوند، بلکه به تأخیر می‌افتند.

e. The non-essential services and utilities are funded by the Bayt Al-Mal, and if funds found in the Bayt Al-Mal are insufficient then they are not funded, but rather delayed.

ف. بلایای اضطراری مانند زلزله و سیل از بیت‌المال تأمین می‌شود، و اگر وجوهی در آن یافت نشود، مبلغ مورد نیاز بلافاصله به‌عنوان وام گرفته می‌شود که سپس از طریق مالیات‌های افزایش‌یافته بازپرداخت می‌گردد.

f. Emergency situations such as earthquakes and floods are funded by the Bayt Al-Mal, and if the funds were not found the money required is taken as a loan immediately which is then repaid through raised taxes.

دلیل بند «الف» این ماده، آیهٔ صدقات است، که سخن الله (سبحانه و تعالی) است:

The evidence for clause: “a” of this article is the verse of Sadaqah, which is the words of Allah (swt):

«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِي الرِّقَابِ وَالْغَارِمِينَ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِّنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ» (ترجمه قرآن کریم، ۹:۶۰)

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller - an obligation [imposed] by Allah (swt). And Allah (swt) is Knowing and Wise.” (TMQ 9:60).

اما بند «ب»: بر بیتالمال واجب است که بر فقرا، مساکین، در راه‌ماندگان و جهاد خرج کند، چه مال در بیتالمال موجود باشد یا نباشد، زیرا این از چیزهایی است که الله (سبحانه و تعالی) بر بیتالمال و مسلمانان واجب کرده است. بنابراین، اگر مال در بیتالمال یافت نشود، به خاطر آن بر مسلمانان مالیات وضع می‌شود، زیرا به دلیل شرعی ثابت‌شده، بر ایشان واجب است. اما بدهکاران، از چیزهایی هستند که الله (سبحانه و تعالی) بر بیتالمال واجب کرده است نه بر مسلمانان. علت واجب بودن آن بر بیتالمال، سخن پیامبر ﷺ است: «أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ» [من نسبت به هر مؤمنی از خودش سزاوارترم؛ پس هرکس وامی به جا گذارد، ادای آن بر عهده من است، و هرکس مالی به جا گذارد، از آنِ وارثانش است.]

As for clause: “b”, it is obligatory upon the Bayt Al-Mal to spend upon the poor, the needy, the traveller and Jihad whether the money was in the Bayt Al-Mal or not, since it is part of what Allah (swt) obligated upon the Bayt Al-Mal and the Muslims. Therefore, if the money is not found in the Bayt Al-Mal then taxes are imposed upon the Muslims for its sake, because it is obligatory upon them as confirmed by the Shari’ah evidences. As for those in debt, they are part of what Allah (swt) obligated upon the Bayt Al-Mal and not upon the Muslims. The reason why it is obligatory upon the Bayt Al-Mal is due to the words of the Messenger (pbuh) : .» أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ «.

«من به هر مؤمنی از خودش نزدیک‌ترم. اگر [مؤمنی] وامی بر جای گذارد، [پرداخت] آن بر عهده من است. اما اگر دارایی‌ای بر جای گذارد، از آنِ وارثانش است.» (به روایت مسلم از جابر)، و این [تعهد] از آن جهت بر عهده او بود که رئیس دولت بود، و از این رو جزو آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) بر بیت‌المال واجب کرده است به شمار می‌رود. از ابوهریره روایت شده که پیامبر ﷺ فرمود:

“I am nearer to every believer than himself, If he leaves a debt,it is upon me. However, if he leaves an estate, it belongs to his heirs.” (reported by Muslim from Jabir), and it was upon him in his characteristic as the Head of the State, and so it is part of what Allah (swt) obligated upon the Bayt Al-Mal. It is reported from Abu Hurayrah that the Prophet said:

. فَأَ يََا مُؤْمِنٍ مَ اتَ وَتَرَكَ مَالاً فَلْيَرِثْهُ عَصَبَتُهُ مَنْ كَانُوا، وَمَنْ تَرَكَ دَيْناً أَوْ ضَيَاعاً « » فَلْيَأْتِنِِ فَأَنَا مَوْلاَه .

. فَأَ يََا مُؤْمِنٍ مَ اتَ وَتَرَكَ مَالاً فَلْيَرِثْهُ عَصَبَتُهُ مَنْ كَانُوا، وَمَنْ تَرَكَ دَيْناً أَوْ ضَيَاعاً « » فَلْيَأْتِنِِ فَأَنَا مَوْلاَه .

«اگر مؤمنی بمیرد و مالی از خود بر جای گذارد، آن مال از آنِ وارثانش است، و اگر وامی بر عهده‌اش باشد که باید پرداخته شود، یا فرزندانی نیازمند از خود بر جای گذارد، پس باید نزد من بیایند، زیرا من سرپرست متوفّی هستم.» (روایت البخاری). بنابراین، ادای دین بر عهده بیت‌المال است. اگر در بیت‌المال مالی موجود باشد، پرداختن آن واجب است، و اگر هیچ وجهی یافت نشود، مالیاتی وضع نمی‌شود، زیرا دلیلی وجود ندارد که این امر بر مسلمانان واجب باشد. در شرح صحیح مسلم از النووی آمده است که:

“if a true believer dies and leaves behind some property, it will be for his inheritors, and if he leaves behind some debt to be paid or needy offspring, then they should come to me as I am the guardian of the deceased." (reported by Al-Bukhari). Accordingly the debt is upon the Bayt Al-Mal. If there was wealth in the Bayt Al-Mal it is obligatory to spend it, and if no funds were found, then no taxes would be imposed, since there is nothing to indicate that it is an obligation upon the Muslims. In the explanation of Sahih Muslim by Al-Nawawi it is said that:

كان لا يصلي على من مات، وعليه دين لَ يَلف به وفاء، لئلا )أن النبِ يتساهل الناس في الاستدانة ويهملوا الوفاء، فزجرهم على ذلك بترك الصلاة عليهم، فلما فتح أي قضاؤه، فكان » مَنْ تَ رَكَ دَيْناً فَ عَلَيَّ « :الله على المسلمي مبادي الفتوح قال يقضيه( .

كان لا يصلي على من مات، وعليه دين لَ يَلف به وفاء، لئلا )أن النبِ يتساهل الناس في الاستدانة ويهملوا الوفاء، فزجرهم على ذلك بترك الصلاة عليهم، فلما فتح أي قضاؤه، فكان » مَنْ تَ رَكَ دَيْناً فَ عَلَيَّ « :الله على المسلمي مبادي الفتوح قال يقضيه( .

پیامبر ﷺ بر کسی که با بدهی‌ای که نتوانسته بود ادا کند از دنیا می‌رفت نماز نمی‌خواند، تا مردم در گرفتن وام بی‌پروایی نکنند و از پرداخت آن غافل نشوند، و او با نخواندن نماز بر ایشان، آنان را سرزنش می‌کرد. چون خداوند (سبحانه و تعالی) فتوحات را برای مسلمانان گشود، فرمود: «هرکس بدهی‌ای از خود به جای گذارد، ادای آن بر عهدهٔ من است.» یعنی آن را ادا کنم، و پیامبر ﷺ نیز بدهی‌ها را ادا می‌کرد. این دلیلی است بر اینکه اگر مالی پیدا شود، آن بدهی از بیت‌المال پرداخت می‌شود.

“The Prophet did not use to pray over anyone who died with a debt that he did not manage to fulfil, lest that people would not be careless in taking debts and neglect repayment, and so He would rebuke them by not praying over them. When Allah (swt) opened the conquests for the Muslims, He said: ‘whoever left behind a debt, it is upon me.’ in other words, to fulfil it, and he used to fulfil them.” which is evidence that it is paid from the Bayt Al-Mal if the money is found.

در مورد بند «ج»، دلیل آن همان چیزی است که ذکر شد: این که الله (سبحانه و تعالی) آموزش، قضاوت و جهاد را بر مسلمانان واجب کرده است، و برپاداشتن خلافت را بر ایشان واجب کرده است، و بر خلیفه واجب کرده است که امور را با هر آنچه که در زمینه‌ی حاکمان و کارمندان دولتی لازم است، اداره کند. و برای آن‌که این افراد بتوانند وظایف خود را انجام دهند، لازم است که بیت‌المال حقوق کارمندان دولتی و پاداش حاکمان را بپردازد، بر اساس این قاعده: «آنچه که برای تکمیل یک واجب لازم است، خود واجب است». اگر آنچه در بیت‌المال موجود است کافی نباشد، آنگاه برای پوشش این هزینه‌ها مالیات گرفته می‌شود، و اگر ترس از بروز فساد و بی‌ثباتی باشد، می‌توان برای برآوردن این نیاز وام گرفت.

As for clause: “c”, the evidence is what has been mentioned that Allah (swt) obligated education, judging and Jihad upon the Muslims, and He (swt) obligated establishing the Khalifah upon them, and made it obligatory upon the Khalifah to govern the affairs with whatever that necessitates in terms of rulers and civil servants, and for those to be able to fulfil their obligations it is necessary for the Bayt Al-Mal to give the civil servants their salaries, and the rulers their compensations, from the rule: “Whatever is required to complete an obligation is itself an obligation”. If whatever is in the Bayt Al-Mal is not sufficient, then taxes are collected in order to meet these expenses, and if it is feared that instability/corruption (Fasad) could occur then loans can be taken to fulfil the need.

در مورد بند «د»: برای رسیدن به دلیل آن، لازم است به تفصیل دریافت که دلیلِ تأمین هزینه‌های واجب برای منافع و مصالحی که جایگزینی برای آن وجود ندارد، این است که این امر از شئون تدبیرِ امور است، و حدیث می‌گوید:

As for clause: “d”, in order to reach its evidence it is necessary to understand in detail that the evidence to fund the obligatory expenditures on the benefits and utilities where no alternative exists is that it is part of the management of the affairs, and the narration says:

» وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «، «و او نسبت به رعیت خود مسئول است» (روایت البخاری از ابن عمر)، و این که امت در صورت ترک آن دچار زیان خواهد شد، و پیامبر ﷺ فرمود:

. » وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ « . “and he is responsible for his subjects” (reported by Al- Bukhari from Ibn Umar), and the fact that the Ummah would be afflicted by harm in the absence of it being carried out and the Messenger (pbuh) said:

. » لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ « .

. » لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ « .

«لا ضرر ولا ضرار» (رواه أحمد عن ابن عباس، ورواه الحاکم وصححه عن أبی سعید الخدری). وبناءً على ذلك، فإن هذه هي الأدلة على وجوب المصالح والمرافق على الخليفة، ولذلك يجب عليه ذلك على الإطلاق، سواء كانت من الضروريات أو من غير الضروريات. أما الدليل على وجوبها على المسلمين فهو قوله: «لا ضرر ولا ضرار»، ولذلك لا تجب على المسلمين المصالح غير الضرورية، لأن الأمة لا يلحقها الضرر إن لم تُنجز، ولا يجب على الأمة شيء إلا ما يُحدث ضرراً إن لم يُنجز.

“No causing harm and no harming” (reported by Ahmad from Ibn ‘Abbas, and reported and authenticated by Al-Hakim from Abu Sa’id Al-Khudri). Accordingly, these are the evidence for the obligation upon the Khalifah for the interest and utilities, which is why it is obligatory upon him in an absolute sense whether they were from the essentials or non-essentials. The evidence for their obligation upon the Muslims are the words: “No causing harm and no harming”, which is why the non-essential interests are not obligatory upon them since the Ummah would not be afflicted with harm if they were not undertaken, and nothing is obligatory upon the Ummah except that which would cause a harm if it was not undertaken.

بنابراین، نه هر مصلحت و منفعتی بر مسلمانان واجب است، بلکه تنها آن مصالحی واجب است که اگر انجام نشوند ضرر ببار می‌آورند. اما بر بیت‌المال واجب است که هر امری را که برای مسلمانان منفعت دارد و هر چیزی را که اگر انجام نشود به آنان زیان می‌رساند، بر عهده گیرد. به سبب آنکه دلیل وجوب آن بر امت، با حدیث «لا ضرر و لا ضرار» محدود شده است، مالیات بر مسلمانان به منظور انجام مصالح غیرضروری، همچون پهن کردن جاده‌هایی که برای مردم کافی است بدون پهن کردن، یا ساختن بیمارستانی که بدون آن می‌شد سر کرد، و هر امر مشابه دیگری از مصالح غیرضروری، وضع نمی‌شود. اگر پول در بیت‌المال یافت شود، دولت آنها را انجام می‌دهد، و اگر نه، تا زمان یافتن پول به تأخیر می‌افتند، و درست نیست که به منظور انجام آنها مالیات وضع شود.

Accordingly, not every interest and utility is obligatory upon the Muslims, rather only those interests which would cause harm if they were not undertaken. As for the Bayt Al-Mal, it is obligatory for it to undertake every issue which brings benefit for the Muslims, and everything which, if left without being undertaken, would cause them harm. Due to the restriction of the evidence of its obligation upon the Ummah with the narration: “There should be neither harming nor reciprocating harm”, taxes are not imposed upon the Muslims in order to undertake the non-essential interests and utilities such as widening the roads which are sufficient for the people without the widening or building a hospital that could be managed without, and anything else similar from non-essential interests. If the money is found in the Bayt Al-Mal the State would undertake them, and if not they would be delayed until the money is found, and it is not correct for taxes to be imposed for the sake of undertaking them.

اما بند «ف»، دلیل آن همان دلیل نجات دادن فرد گرفتار است: در روایتی متفق علیه از ابو موسی الاشعری، که پیامبر ﷺ فرمود:

As for clause: “f”, its evidence is the evidence for saving the one in trouble: in an agreed upon narration from Abu Musa Al- Ash’ari, that the Prophet said:

. عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ صَدَقَةٌ، فَ قَالُوا: يَا نَبِيَّ اللهِ، فَمَنْ لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: يَ عْمَلُ بِيَدِهِ « فَ يَ نْ فَعُ نَ فْسَهُ وَيَ تَصَدَّقُ، قَالُوا: فَإِنْ لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: يُعِينُ ذَا الْحَاجَةِ الْمَلْهُوفَ، قَالُوا: فَإِنْ » لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: فَ لْيَ عْمَلْ بِالْمَعْرُوفِ وَلْيُمْسِكْ عَنْ الشَّرِّ، فَإِن هََّا لَهُ صَدَقَة .

. عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ صَدَقَةٌ، فَ قَالُوا: يَا نَبِيَّ اللهِ، فَمَنْ لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: يَ عْمَلُ بِيَدِهِ « فَ يَ نْ فَعُ نَ فْسَهُ وَيَ تَصَدَّقُ، قَالُوا: فَإِنْ لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: يُعِينُ ذَا الْحَاجَةِ الْمَلْهُوفَ، قَالُوا: فَإِنْ » لَمْ يَجِدْ؟ قَالَ: فَ لْيَ عْمَلْ بِالْمَعْرُوفِ وَلْيُمْسِكْ عَنْ الشَّرِّ، فَإِن هََّا لَهُ صَدَقَة .

هر مسلمانی باید صدقه بدهد۔ مردم پرسیدند: «ای پیامبر خدا ﷺ! اگر کسی چیزی برای دادن نداشته باشد، چه کند؟» فرمود: «باید با دستان خود کار کند، تا هم به خودش سود برساند و هم از آنچه به دست می‌آورد صدقه بدهد۔» مردم پرسیدند: «اگر آن را هم نیابد چه؟» فرمود: «باید به نیازمندی که کمک می‌خواهد یاری رساند۔» سپس مردم پرسیدند: «اگر این را هم نتواند؟» فرمود: «پس باید کارهای نیک انجام دهد و از کارهای بد دوری کند، و این خود صدقه به شمار می‌رود۔»

“Every Muslim has to give in charity. The people asked, "O Allah (swt)'s Prophet! If someone has nothing to give, what will he do?" He said, "He should work with his hands and benefit himself and also give in charity (from what he earns)." The people further asked, "If he cannot find even that?" He replied, "He should help the needy who appeal for help."Then the people asked, "If he cannot do that?" He replied, "Then he should perform good deeds and keep away from evil deeds and this will be regarded as charitable deeds."”.

و همچنین، روایت متفق‌علیه از ابن عمر که رسول خدا ﷺ فرمود:

And in the same way, the agreed upon narration from Ibn Umar that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ لا يَظْلِمُهُ وَلا يُسْلِمُهُ، وَمَنْ كَانَ فِي حَاجَةِ أَخِيهِ كَانَ اللهُ « فِي حَاجَتِهِ، وَمَنْ فَ رَّجَ عَنْ مُسْلِمٍ كُرْبَةً فَ رَّجَ اللهُ عَنْهُ كُرْبَةً مِنْ كُرُبَاتِ يَ وْمِ ا لْقِيَامَةِ، وَمَنْ » سَتَ رَ مُسْلِمًا سَتَ رَهُ اللهُ ي وَْمَ الْقِيَامَةِ .

. الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ لا يَظْلِمُهُ وَلا يُسْلِمُهُ، وَمَنْ كَانَ فِي حَاجَةِ أَخِيهِ كَانَ اللهُ « فِي حَاجَتِهِ، وَمَنْ فَ رَّجَ عَنْ مُسْلِمٍ كُرْبَةً فَ رَّجَ اللهُ عَنْهُ كُرْبَةً مِنْ كُرُبَاتِ يَ وْمِ ا لْقِيَامَةِ، وَمَنْ » سَتَ رَ مُسْلِمًا سَتَ رَهُ اللهُ ي وَْمَ الْقِيَامَةِ .

مسلمان برادر مسلمان دیگر است. پس نباید به او ستم کند و نباید او را تسلیم (دشمن) کند. هرکس نیاز برادرش را برآورده کند، الله (سبحانه و تعالی) نیاز او را برآورده خواهد ساخت؛ هرکس سختی‌ای از برادرش را برطرف کند، الله (سبحانه و تعالی) یکی از سختی‌های او را در روز قیامت برطرف خواهد کرد؛ و هرکس عیب مسلمانی را بپوشاند، الله (سبحانه و تعالی) عیب او را در روز قیامت خواهد پوشاند.

“A Muslim is a brother of another Muslim. So he should not oppress him nor should he hand him over to. Whoever fulfills the needs of his brother, Allah (swt) will fulfill his needs; whoever removes the troubles of his brother, Allah (swt) will remove one of his troubles on the Day of Resurrection; and whoever covers up the fault of a Muslim, Allah (swt) will cover up his fault on the Day of Resurrection”.

این حکم عام است و هم خلیفه و هم سایر مسلمانان را شامل می‌شود؛ لذا بر بیت‌المال و بر مسلمانان واجب است. اگر در بیت‌المال اموال کافی یافت شود، از آن هزینه می‌شود، و اگر اموال کافی یافت نشود، برای این منظور مالیات گرفته می‌شود، زیرا یاری رساندن به افراد گرفتار بر مسلمانان واجب است.

This is general encompassing both the Khalifah as well as the rest of the Muslims, and so it is obligatory upon the Bayt Al-Mal and upon the Muslims. If sufficient funds are found in the Bayt Al- Mal then they are spent upon from there, and if there were not sufficient funds found then taxes are collected for its sake because it is obligatory upon the Muslims to help those in trouble.

در مورد گرفتن وام در شرایطی که فساد ترسیده می‌شود، همان‌گونه که در بندهای «ب»، «ج» و «و» آمده، این به آن دلیل است که فساد زیانی است که بر مسلمانان وارد می‌شود، و برطرف کردن آن به دلیل این حدیث واجب خواهد بود:

With respect to the taking out of loans in a situation where corruption (Fasad) is feared, as mentioned in clauses: “b” and: “c” and: “f”, this is because corruption is a harm afflicting the Muslims, and its removal would be obligatory due to the narration:

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

«لا ضرر ولا ضرار» — پس اگر بودجه موجود نباشد، وام گرفته نشده باشد، و انتظار برای رسیدن پول موجب ضرر شود، آنگاه برای رفع ضرر گرفتن وام واجب می‌شود. در این صورت بر دولت لازم است برای مبلغی که برای رفع ضرر نیاز است وام بگیرد. گرفتن وام برای هیچ‌یک از غیر این سه وضعیت جایز نیست، زیرا هزینه‌کردن در سایر موارد به وجود بودجه بستگی دارد، و اگر بودجه موجود نباشد، نباید برای آن وام گرفت. اما آنچه که استحقاق بودجه دارد، خواه در بیت‌المال یافت شود یا نه، اگر بودجه یافت شود صرف آن می‌گردد، و اگر یافت نشود، از راه گرفتن مالیات از مسلمانان به دنبال آن می‌گردند تا آنچه لازم است برآورده شود. این در صورتی است که امکان انتظار وجود داشته باشد و از انتظار ضرری پدید نیاید؛ پس تا جمع‌آوری مالیات به تأخیر می‌افتد. و اگر امکان انتظار نباشد و مردم بر اثر هرگونه تأخیر دچار ضرر شوند، در آن هنگام برای آن وام گرفته می‌شود. بنابراین دولت جز در مواردی که اگر هزینه نشود ضرر پدید می‌آید، یعنی آن مواردی و اموری که استحقاق بودجه‌شان خواه بودجه یافت شود یا نشود باقی است، وام نمی‌گیرد.

“There should be neither harming nor reciprocating harm”. So, if the funds were not available, and loans were not taken out, and waiting for the money could cause harm, then it would be obligatory to take out a loan to remove the harm. It would then be necessary for the State to take a loan for the amount required to remove the harm. It is not permitted to take out a loan for the sake of anything other than these three situations, because spending in other situations depends on the presence of funds, but if the funds are not present money should not be borrowed for it. As for anything which is entitled to funds whether or not they were found in the Bayt Al-Mal, then if the funds are found they are spent upon it, and if they are not found then they are sought through taking taxes from the Muslims in order to fulfil what is required. This occurs if it is possible to wait and no harm occurs due to waiting, and so it is delayed until the taxes have been collected, and if it cannot be waited for and the people would be afflicted with harm due to any delay then at that time a loan would be taken out for its sake. So accordingly the State would not take out a loan except for the situations which would cause harm if nothing was spent, which are those situations and things whose entitlement to funds remains whether the funds were found or not.