د دې نظر طرفدار، پر دې جملې کې الشافعی او الحنابلة هم شامل دي۔ د فقهاؤ اکثریت وویل: که چیرې د مسلمانانو مجتهدین، د دوی د مختلفو سیمو (ځایونو)، د اصلي ځایونو او ډلو له توپیر پرته، په داسې یوه واقعیت باندې متفق شي چې د هغې د شرعي حکم د پیژندلو لپاره دوی ته وړاندې شوې وي، او بیا هر یو له دوی څخه د هغې د حکم په اړه په ښکاره ډول خپله رایه، په ویاند (ویناوو) یا په عمل سره ورکړي، که دا کار دوی په ټولیز ډول راټول شوي وو او که په انفرادي ډول، او بیا ټولې رایې یې د یو واحد حکم په اړه د واقعیت په لحاظ سره په توافق کې وي، نو دا د اجماع په توګه شمېرل کېږي۔ هغه حکم چې دوی پرې متفق شوي، بیا به یو شرعي حکم وي چې تعقیب یې واجب وي او د هغې مخالفت جایز نه وي، لکه څنګه چې په هیڅ وخت کې د نورو لپاره هم دا روا نه ده چې د هغې خلاف عمل وکړي، ځکه چې دا د اجماع په واسطه ثابت شوی دی۔

The proponents of this opinion including Ash-Shaafi’iy and AlHanaabilah. The majority of Fuqahaa’ said: If or when the Mujtahideen of the Muslims have agreed irrespective of their different lands (locations), their places of origin and their groupings, in the case where a reality has been presented to them in order to know its Hukm Ash-Shar’iy and then each of them provides his opinion explicitly in respect to its Hukm, by Qawl (speech) or Fi’l (action), whether they did this collectively gathered or as individuals, and then all of their opinions had been in agreement upon a single Hukm in respect to that reality, then this represents an ‘Ijmaa’. This Hukm that they had agreed upon would then represent a Hum Shar’iy that is Waajib (obligatory) to follow and it is not permitted to oppose it just as it is not allowed for others in any time to contravene it because it has been established by Ijmaa’.