المُحکم هو اللفظ الذي يدل على المعنى المقصود منه في أصله دلالةً واضحةً لا تحتمل التأويل ولا النسخ في زمن الرسالة.

Al-Muhkam is the Lafzh (wording) guiding to the meaning that is intended from it in origin with a clear Dalaalah which is not open to interpretation or abrogation in the time of the Risaalah.

محکم له همدې امله د وضاحت لوړ ترین درجه لري، ځکه چې په هغه کې (بدلون ته) هیڅ پرانیستوالی نشته، او له مفسر څخه روښانه تر، ځکه چې د رسالت په زمانه (یعنی د وحي په وخت کې) د منسوخېدو لپاره پرانیستی نه ده.

The Muhkam is therefore of the highest level of clarity because there is no openness (to change) within it and is clearer than the Mufassar because it is not open to being abrogated in the time of the Risaalah (i.e. time of revelation).

مثال:

Example:

الله (سبحانه و تعالی) فرمایی:

Allah (swt) said:

او الله تعالیٰ فرمایا:

And Allah Ta’Aalaa said:

دا معنی چې په دې دوو آیتونو کې ذکر شوی، نه تاویل ته منفتوح دی او نه نسخ ته. دې ډول ته «محکم لعینه» وایي، او دا هغه څه دي چې دلته مراد دی۔

These meanings mentioned in these two Aayah are not open to Ta’weel (interpretation) and are not open to Naskh (abrogation). This type is called ‘Muhkam Li’Ainihi’ (Muhkam in itself) and this is what is intended here.

۱ – د هغه څه سره عمل کول واجب دي چې قطعي طور لارښوونه کوي.

1 – It is obligatory to work (act) in accordance to what it guides to definitely (Qat’an).

دا د نصوصو د الفاظو د روښانتیا له لوړ کچې څخه دی.

2 – It is from the highest level of clarity in respect to the Alfaazh of the Nusoos (worded expressions of the texts).

پر ټولو نورو څرګندو نصوصو باندې د تعارض په وخت کې دا مقدّم کېږي (ترجیح لري).

3 – It is put ahead (advanced) over all of the other clear texts at the time of conflict.