علماءو د شرعي دلیل په توګه د "شرع من قبلنا" حجیت کې اختلاف کړی دی، هغه شرع چې زموږ په شریعت کې داسې ذکر شوې وي چې نه ترې انکار شوی وي او نه یې تأیید. ایا موږ هم د هغې په خطاب کې راځو، که نه؟ د دې په اړه د دوی نظرونه دا دي:

The ‘Ulamaa have differed in respect to the Hujjiyah (legal validity as a source) of the Shar’u Min Qablinaa that has been mentioned in our Share’ah without denial or affirmation (support). Are we addressed by it or not? Their opinions in regards to this are as follows:

۱ – د احنافو، مالکیانو، او د شافعیانو یوې ډلې سره په ګډه، او د امام احمد څخه یوې روایت سره سم، اکثریت دا نظر لري چې هغه شرع چې د مخکنیو امتونو څخه ذکر شوې وي او زموږ په شریعت کې نه رد شوې وي او نه تایید شوې وي، هم زموږ لپاره شریعت دی، او موږ مکلف یو چې پر هغې عمل وکړو. د خپل نظر د تأیید لپاره دوی د الله تعالیٰ دا ارشاد دلیل ګرځولی دی:

1 – The majority of the Ahnaaf, the Maalikiyah and some of the Shaafi’iyah in addition to Ahmad in one view attributed to him, upheld that the Shar’u Min Qablinaa that is mentioned in our Sharee’ah without Inkaar (denial or rebuke) and without Ta’yeed (support) is also a Shar’a for us and that we are bound to follow it. To support their opinion, they used the Qawl of Allah Ta’Aalaa as evidence: