هغه کسان چې په احکامو د اسلام سره مکلف دي، ټول خلک دي، او له همدې امله د حکم شرعي تعریف کې ویل شوي دي چې دا هغه خطاب دی چې شارع د بندګانو په افعالو پورې اړوند کوي، او بندګان د خلکو په هغه ډله باندې اطلاق کیږي چې مسلمانان وي یا کافران.

Those who are Mukallaf (charged) with the Ahkaam (of Islaam) are all of the people and for that reason it has been said in regards to the definition of the Hukm Ash-Shar’iy that it is: “The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad” and the ‘Ibaad refers to the people whether they are Muslim or Kuffaar (disbelievers).

دلیل دې ته داسې دی:

The Daleel for that is as follows:

۱ – الله (سبحانه و تعالی) فرمائی:

1 – Allah (swt) says:

او الله تعالیٰ فرمایلي دي:

And Allah Ta’Aalaa said:

د انسانانو (ناس) په ټولیزه توګه اسلام دین سره خطاب شوی دی، او د مسلمانانو دنده ده چې اسلام په داسې یوه ډول دوی ته ورسوي چې زړه ورږي. دا هم هغسې لکه څنګه چې د الله رسول ﷺ وکړل، کله چې هغه د خپل وخت مشهورو او مشرو پاچاهانو او واکمنانو ته استازي او لیکونه ولېږل، چې دوی ته یې د اسلام منلو او د اسلامي دولت ته د تسلیمیدو بلنه ورکوله.

So the ‘Naas’ (people/mankind) as a whole have been addressed with the Deen of Islaam and it is a duty for the Muslims to convey Islaam to them in an eye-catching manner. This is just as the Messenger of Allah (saw) did when he sent messengers and letters to the well-known and prominent kings and rulers existing at his time inviting them to embrace Islaam and to submit to the Islamic State.

2 – هغه قرآن چې انسانانو یا ټول انسانیت ته خطاب کوي:

2 – The Qur’aan addressing the people or mankind as a whole:

الله (سبحانه و تعالیٰ) فرمایي:

Allah (swt) said:

په دې ځای کې د «عبادت» څخه مراد يې عمومي معنا ده، يعنې د الله تعالیٰ د حکمونو پیروي کول او هغه شیانو څخه ځان ساتل چې هغه منع کړي دي. الله سبحانه و تعالیٰ فرمایي

What is meant by ‘Ibaadah (worship) here is its general meaning which is to follow the commands of Allah and keep away from what He has forbidden. Allah (swt) said

او الله (سبحانه وتعالی) فرمایلي دي:

And Allah (swt) said:

دا د هغو کفارو په هکله ذکر شوی چې د دوی د فرعي عملونو، لکه لمانځه، او هغه سزا په اړه پوښتنه کیږي چې دوی د هغو په نه ترسره کولو کې ورسره مخ کیږي، لکه څنګه چې د الله تعالیٰ دا ارشاد په همدې سورت کې د دې سره تړلی دی:

This was mentioned in the context of asking the disbelievers about their branch actions like the Salaah and their punishment for what they didn’t perform, as shown in the following Qawl of Allah Ta’Aalaa connected to that in the same Soorah:

دې آیتونو له امله څرګندیږي چې دوی د فروعي احکامو (فرعي حکمونو) په اړه هم مکلف دي، لکه څنګه چې د عقایدو په اړه مکلف دي. که دوی د فروعو په اړه مکلف او مسؤل نه وای، الله به دوی ته د هغو د پرېښودلو او نه ترسره کولو په سبب سخته سزا نه وای ورکړې.

These Aayaat therefore indicate that they are Mukallafeen (charged) with the Ahkaam Al-Furoo’iyah (branch rulings) just as they are Mukallafoon in respect to the ‘Aqaa’id (beliefs). Had they not been charged and accountable for the Furoo’ (branches) Allah would not have threatened them with a severe threat of punishment for leaving and not performing them.

له همدې امله، ټول خلک (النَّاس) د اسلامي شریعت په ټولیزه توګه، د هغې اصولو او فروعو سره، یعنې د عقایدو او احکامو سره، خطاب شوي دي. او الله (سبحانه وتعالی) به دوی ته د دې سزا ورکړي چې ایمان نه لري او فرض عملونه نه تر سره کوي.

Consequently, the people (An-Naas) in their entirety are addressed with the Islamic Sharee’ah as a whole including its Usool and Furoo’ i.e. Aqaa’id and Ahkaam. And Allah (swt) will punish them for not having Imaan and for not undertaking the obligatory actions.