۱ – د مسلمان لپاره دا لازمه ده چې د یوه مذهب تقلید وکړي، پخپله، په ټولو هغو احکامو کې چې هغه ته اړتیا لري، لکه که هغه د مثال په توګه الشافعي تقلید وکړي.

1 – It is for the Muslim to make Taqleed to a Madh’hab, itself, in all of the Ahkaam that he requires, like if he was to make Taqleed to Ash-Shaafi’iy for instance.

۲ – دا جائز دی چې دغه مسلمان د شافعی له رایې پرته بله رایه هغه لپاره وغواړي چې پر هغې عمل وکړي، که چیرې د هغه عمل د هغه مسئلې سره تړلی یا نښلول شوی نه وي چې په هغې کې هغه تقلید کوي. دا پدې معنا ده چې که هغه لا دمخه د شافعی د رایې له مخې عمل نه وي کړی. خو که هغه د شافعی د رایې له مخې عمل کړی وي، که څه هم یوځل، نو دده لپاره په هغې مسئلې (موضوع) کې د شافعی پرته بل چا ته تقلید جائز نه دی، مګر دا چې هغه د ترجیح (د دلیلونو او رایو ترمنځ د وزن ورکولو) توان ومومي او وړتیا ولري. په داسې حال کې هغه د شافعی رایه پرېږدي او د هغه ترجیح پر بنسټ جوړې شوې بلې رایې ته ځان اړوي، نه دا چې هغه نوې رایه د شافعی له رایې څخه د هغه لپاره سپکه یا اسانه ده.

2 – It is permissible for this Muslim to ask for an opinion other than the opinion of Ash-Shaafi’iy to commit to, if his action had not been linked or connected to the Mas’alah that he is making Taqleed in. This means that if he had not already undertaken the action according to the opinion of Ash-Shaafi’iy. If he had however undertaken the action according to the Shaafi’iy opinion, and if only once, then it is not permitted for him to make Taqleed to other than Ash-Shaafi’iy in that Mas’alah (issue) unless he becomes capable and competent to undertake At-Tarjeeh (outweigh between the evidences and opinions). In that circumstance he would abandon the opinion of Ash-Shaafi’iy to adopt another opinion built upon that Tarjeeh (outweighing) and not because that new opinion is lighter or easier upon him than the Shaafi’iy opinion.

۳ – که مقلد مجتهد شي، نو ده هغه رأي پریښودل چې تر دې مخکې یې د تقلید په توګه پیروي کوله، او د اجتهاد له لارې ورته رسیدلی رأي غوره کول جایز دي، که د لومړي رأي سره یې عمل تړلی وي یا نه وي تړلی (یعنې که یې پرې عمل کړی وي یا نه وي کړی). دا هم په دې شرط چې د هغه په نظر کې غالب یا ډیر احتمال دا وي چې دوهم رأي، د سمه اجتهاد له امله، له لومړي رأي څخه قوي دی.

3 – If the Muqallid becomes a Mujtahid, it is permissible for him to leave the opinion that he had been following by Taqleed to adopt the opinion that he has deduced by Ijtihaad, whether his action has connected to the first opinion or has not connected to it (i.e. whether he has acted upon it or not). That is as long as it is most probable or preponderant in his view (Ghalab ‘Alaa Zhannihi) that the second opinion is stronger than the first via a correct Ijtihaad.

٤ – که امام (د مسلمانانو خلیفه) یو خاص حکم شرعي غوره کړي، نو په هغه وخت کې هر مقلد او هر مجتهد ته واجب ده چې خپل نظر پرېږدي او د امام نظر پیروي وکړي، د شرعي قاعدې سره سم:

4 – If the Imaam (Khalifah of the Muslims) adopts a particular Hukm Shar’iy, it is obligatory at that time for every Muqallid and every Mujtahid to leave or abandon his opinion and to follow the opinion of the Imaam, in accordance to the Shar’iyah Qaa’idah (principle):

او القاعدة الشرعية:

And Al-Qaa’idah Ash-Shar’iyah: