اکثر علماء متفق دي چې لفظ عام (عمومي لفظ) د هغه ټولو شیانو په لور دلالت کوي او لارښوونه کوي چې د لفظ معنا یې راټوله کوي (د ډیرو یا ډېرو په اعتبار سره). که چیرې دې لفظ سره حکم شرعي وتړل شي، نو دا حکم به عام وي او د هغو ټولو افرادو (انفرادي عناصرو) باندې به تطبیق کیږي چې د لفظ معنا یې راټولوي. عام به بیا تر هغه وخته پورې په خپل عموم باقي پاتې وي څو چې د تخصیص لپاره دلیل رانغلي وي.

The majority of the ‘Ulamaa have agreed that the Lafzh Al-‘Aamm (general expression) indicates and guides to all that the meaning of the Lafzh encompasses (in terms of a lot or many). If a Hukm Shar’iy is attached to this Lafzh then this Hukm would be ‘Aamm (general) and apply upon all of the Afraad (individual elements) that the meaning of the Lafzh encompasses. The ‘Aamm (general) will then remain upon its ‘Umoom (generality) as long as a Daleel has not come specifying it.