د «الشَّرْع» لغوي معنا داده: که د «شَرَع» په فتحه د راء سره (يعنې «شَرَع») يا په سکون سره («شَرْع») د برابرۍ (سواء) او د لارې د طریقې معنا لري (طریق شاري)، يعنې دا يو داسې مشروع پلان دی چې خلک عموماً پرې عمل کوي. «الشِّرْعَة» د شين په کسره او د راء په سکون سره، او «الشَّريعة» همداسې ورته معنا لري. د دې کارونې بېلگې د الله (ج) دا قول دی:

‘Ash-Shar’u’ linguistically means: With a Fat’hah on its ‘Raa’ (i.e. Shara’) or Sukoon (Shar’u) means evenness (Sawaa’) and the way of a road (Tareeq Shaari’) i.e. it is a Mashroo’ (plan) that the people generally follow. ‘Ash-Shir’ah’ with a Kasrah on the ‘Sheen’ and a Sukoon on the ‘Raa’ and ‘Ash-Sharee’ah’ hold the same meaning. Examples of its usage include the Qawl of Allah (swt):

او د هغه خبرې (سبحانه وتعالی):

And His speech (swt):

شرع د اصطلاح له مخې: هغه ټول احکام دي چې په کتاب او سنت کې راغلي دي، که دا احکام د عقایدو پورې اړه ولري یا د بندګانو د عملونو، لکه معاملات (ټولنیزې معاملې)، عبادات (د عبادت کارونه) او عقوبات (سزاوې) او نور عملي امور.

Ash-Shar’u in accordance to the Istilaah (terminological convention): It is all of the Ahkaam found within the Kitaab and the Sunnah whether they relate to the ‘Aqaa’id (beliefs) or the actions of the ‘Ibaad (servants/people) like the Mu’aamalaat (societal transactions), ‘Ibaadaat (acts of worship) and ‘’Uqoobaat (punishments) amongst others actions.

مراد له "شرع من قبلنا" هغه احکام دي چې الله (ج) هغو امتونو او قومونو ته مشروع کړي وو چې زموږ څخه مخکې تیر شوي وو، او دا احکام د هغوی پیغمبرانو او رسولانو ته نازل شوي وو ترڅو هغوی ته یې ورسوي. دا د ابراهیم، موسی او عیسی (ع) شریعت په شان دی.

What is intended by Shar’u Min Qablinaa are the Ahkaam that Allah (swt) legislated to those nations and peoples who came before us which had been revealed to their Prophets and Messengers so that they convey it to them. This is like the Sharee’ah of Ibraheem, Moosaa and ‘Eisaa (as).