ډیری هغه احکام چې په پورتنیو مثالونو کې یادېږي، د کتاب، سنت یا د صحابه کرامو د اجماع څخه د یوه دلیل شرعي پر بنسټ ولاړ دي.

Most of the Ahkaam mentioned in the previous examples are based upon a Daleel Shar’iy from the Kitaab, the Sunnah or the Ijmaa’ As-Sahaabah.

د خلیفه د ټاکلو جواز، کله چې له هغه څخه غوره کس موجود وي، دا د هغه شرطونو له امله دی چې د خلافت د عقد لپاره په هغه کې پوره وي، په داسې حال کې چې اجتهاد له هغو شرطونو څخه نه دی. صحابه کرامو (رضي الله عنهم) د عثمان بن عفان (رضي الله عنه) سره بیعت وکړ، با وجود دې چې ځینو له هغوی څخه ګومان کاوه چې علي بن ابي طالب (رضي الله عنه) له هغه څخه غوره دی. هیچا دوی ملامت نه کړل، او په دې ترتیب دا یو اجماع وه، چې د اسلامي شریعت له معتبرو سرچینو څخه یوه سرچینه ګڼل کېږي.

So the permissibility of appointing a Khalifah when there is somebody who has greater merit is due to the conditions of the contraction of the Khilafah being met by him in the case where being a Mujtahid are not from amongst those conditions. The Sahaabah (rah) gave the Bai’ah to ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra) even though some of them viewed that ‘Ali Ibn Abi Taalib was better than him. None rebuked them for that and as such it represented an Ijmaa’ which represents a considered source from sources of the Islamic legislation.