د علت (عِلّه) هغه شی دی چې د حکم د تشریع لپاره د هغې په وجه حکم مشروع شوی وي، او باید یو دلیل شرعي وي چې دا دلالت وکړي یا وښيي. 204

The ‘Illah is the matter that the Hukm has been legislated for its sake/purpose and there must be a Daleel Shar’iy that indicates or 204

دا لارښودونه په دې موخه دي چې څرګنده شي چې دا هغه څه ښیي چې شارع (قانون وضع کوونکی) د حکم څخه اراده کړې ده.

guides to it in order to understand that it represents what the Shaari’ (legislator) has intended from the Hukm.

جہاں تک المناط کا تعلق ہے، تو اس سے مراد وہ چیز ہے جس پر (یعنی جس کے ساتھ) حکم کو معلق کیا گیا ہو، یعنی وہ چیز جس کے ساتھ شارع نے حکم کو متعلق یا منسوب کیا ہو۔ پس یہ اُس مسئلے کی طرف اشارہ کرتا ہے جس پر حکمِ شرعی کا اطلاق ہوتا ہے اور جس پر وہ واقع ہوتا ہے۔ دوسرے الفاظ میں، یہ وہ چیز ہے جس پر حکم واقع ہوتا ہے۔ لہٰذا اللہ تعالیٰ کے اس قول کے سلسلے میں:

As for the Manaat: It is that which is ط َاَن َ أ) made dependent upon) i.e. that which the Shaar’i (legislator) related or attached the Hukm to. It therefore refers to the Mas’alah (issue) upon which the Hukm AshShar’iy applies to and upon. In other words, it is that which the Hukm falls upon. So in respect to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

په دې اړه حکم تحریم (منع) دی، پداسې حال کې چې د حکم منع کول ربا (سود) دي.

In respect to this the Hukm is Tahreem (prohibition) whilst the Manaat of the Hukm is Ribaa (interest/usury).