د عقودو (قراردادونو) او تصرفاتو (معاملاتو) څخه د منع کولو حکمونه، لکه تجارت او نکاح، دوه ډوله دي:

The Nahi (forbiddance) of ‘Uqood (contracts) and Tasarrufaat (conduct/disposal) for Ahkaam like trade and marriage are of two types:

۱ – دا کیدای شي د عقد د عین یا د تصرف د عین د نهي معنا ورکړي، چې په دې صورت کې دا باطل یا فاسد کیږي.

1 – It can represent a Nahi (forbiddance) of the ‘Ain (essence) of the contract or the ‘Ain of the Tasarruf (conduct/disposal) itself which would make it Baatil or Faasid.

اگر نہی عقد کی اصل (ذات) یا اس کے ارکان میں سے کسی ایک کی طرف لوٹے تو وہ باطل ہوگا۔ یہ الْبُطْلان کی نشانی ہے، اور یہ اس طرح ہے جیسے شارع کی مردار (المیتہ) کی بیع سے ممانعت۔ اس لیے کہ نہی عقد کے کسی رکن کی طرف لوٹتی ہے، اور عقد کے ارکان تین ہیں: اَلْعَاقِد (عقد کرنے والا)، اَلْمَعْقُودُ عَلَیْہِ (وہ چیز جس پر عقد ہو)، اور صیغۃُ الْعَقْد (عقد کا صیغہ)۔

It would be Baatil if the Nahi (forbiddance) returned to the (essence of the) contract itself or to one of its Arkaan. That would indicate Al-Butlaan and this is like the Nahi of the Shaari’ in respect to selling Al-Maitah (carrion). That is because the Nahi returns back to a pillar of the contract and is contracted upon that in the case where the pillars of the contract are three: Al-‘Aaqid (the one who contracts), Al-Ma’qood ‘Alaihi (the matter being contracted upon) and Seeghat ul- ‘Aqd (the contract form).

یہ د بیع الحصاة د نهي په څیر دی، چې پیرودونکی یو ډبره وغورځوي او هرې څیزې ته چې دا ولګیږي، هغه يې پیري؛ لکه دا چې دې ډبره د پسونو د یوه کوټ په لور وغورځوي. شارع دا ډول سوداګري په ځان کې منع کړې ده، او له همدې امله دا باطله ده، ځکه دا د عقد د صیغې په اړه نهي ده. عقد یا معامله هغه وخت فاسده ده چې نهي د هغې د ارکانو څخه د رکن پر ځای د هغې د صفتونو څخه د یوې صفت ته راګرځي. دا د دوو خويندو سره په یو وخت کې واده کول دي. دا ځکه چې د هرې یوې خور سره د واده کولو په اړه اصل د شرع له مخې جواز دی، خو هغه څه چې منع شوي دي دا دي چې دوې په یو وخت کې واده شي. نو دا فاسده ده او د دې فساد اصلاح به د دوی له یوې طلاق ورکولو سره کیږي.

This is like the Nahi (forbiddance) of Bai’ ul-Hisaah which is when a buyer throws a pebble and whatever one it hits he buys like if he was to throw it towards a pen of sheep for example. The Shaari’ (legislator) has forbidden this type of trade in itself and as such it would be Baatil because it represents a Nahi (forbiddance) in respect to the wording (or form) of the contract (Seeghat ul-‘Aqd). The contract or transaction would be Faasid if the Nahi returned back to a Sifah (attribute) from amongst its attributes and not to a Rukn from its Arkaan. This is like marrying two sisters at the same time. That is because the ‘Asl (origin) in respect to marrying each of the two sisters is permissibility in accordance to the Shar’a however what has been forbidden is for them to be married at the same time. It would therefore be Faasid and the rectification of this Fasaad would take place by divorcing one of them.

دا به هم یوه بیلگه وي، کله چې یو سړی بل ته یو مقدار پیسې پور ورکړي او پر هغه شرط ږدي چې دې ته به یې کتابونه اخلي، نو دا قرارداد فاسد دی. قرارداد به په دې شرط سم ګڼل کیږي، خو هغه شرط باطل دی او پور اخیستونکی به پر هغه پابند نه وي.

Another example would be if a person was to loan another a sum of money and then stipulate upon him that he purchases books with it, this contract would be Faasid. The contract would be deemed to be valid whilst that condition would be Baatil and the one taking the loan would not be bound by it.

3 – که د تصرف یا عقد څخه نهی د هغه څه له امله وي چې له دوی څخه بهر وي، لکه د جمعې د اذان په وخت کې د سوداګرۍ کولو نهی. دا نهی په عقد یا تصرف باندې اغیزه نه لري. دا باطل نه ده او فاسد هم نه ده، او هر هغه څه چې د صحیح عقد څخه راځي او پرې بناء کیږي، پلي کیږي. په دې حال کې، څوک چې دا کار کوي، د شارع د حکم د سرغړونې له امله ګناهګار به وي.

3 – If the Nahi from the Tasarruf (conduct/disposal) or the ‘Aqd was due to a matter external to them like the Nahi of conducting trade at the time of the call to the Jumu’ah prayer. This Nahi does not have an impact upon the contract or Tasarruf (conduct/disposal). It is not Baatil and not Faasid and all that results from and is built upon the Saheeh contract applies. However, the one who has done it will be sinful due to having violated the command of the Shaari’.

همچنان، صلات (که د ارکانو او شرطونو په پوره کولو سره ادا شي) په غصب شوې ځمکه کې یوه صحیحه لمونځ دی چې شمېرل کېږي (مجزئه)، د مسؤولیت څخه خلاصوي او د قضا کولو اړتیا نه پاتې کېږي. په دې سره سره، هغه څوک چې دا لمونځ کوي ګناهګار دی، ځکه چې هغه یو حرام کار کړی دی، په داسې ځمکه کې یې لمونځ کړی چې هغه ته د کارولو یا ګټې اخیستلو حق نه لري.

Similarly, the Salaah (if its Arkaan and Shuroot were fulfilled) in the usurped land is a Saheeh prayer that is counted (Mujzi’ah), relieving of the responsibility and the need for Qadaa’ to be undertaken. However, the one who undertakes it is sinful because he has undertaken a Haraam act as he has prayed in a usurped land that he has no right to and to utilise or make use of.