الله تعالیٰ محمد ﷺ کو داسې قوم کې راولېږل شو چې ژبه یې فصاحت لرله او په خبرو کې پاکه وه (یعنې په ژبه کې)۔ دوی سیزنی بازارونه او میلې درلودې چې پکې د شعر د پاکوالي، ښکلا او فصاحت په اړه سیالي کوله۔ بیا ګټلی شعر به د سرو زرو په توری لیکل کېده او د کعبې په دېوالونو باندې ځوړند کېده، چې دا د دوی تر ټولو مقدسه او محترمه ځای و۔ خبر به بیا خپور شو او قبیلو به پکې ویاړ او عزت ترلاسه کاوه۔ په دې حالت کې الله تعالیٰ محمد ﷺ ته یو معجزه ورکړه چې د همدې ډول وه، یا همدې ډلې پورې تړلې وه چې دوی پکې ویاړ کاوه۔ دا عربي خبرې وې چې هماغه توري او څرګندونې یې کارول چې دوی له هغو څخه خپل شعر جوړاوه، او دا د الله تعالیٰ کلام و چې معجزه او بې ساری (د انسانانو لپاره د ورته جوړولو ناممکن) و۔

Allah Ta’Aalaa sent Muhammad (saw) amongst a people who were eloquent and pure of tongue (i.e. in language). They had seasonal markets and fairs in which they would compete in respect to the purity, beauty and eloquence of their poetry. The winning poetry would then be written in gold and hung upon the walls of the Ka’bah which was their most sanctified and sacred place. The news would then spread and the tribes would gain pride and honour through this. Within this reality Allah Ta’Aalaa provided Muhammad (saw) with a miracle which was of the same kind or within the same category that they found pride and honour in. It was Arabic speech utilising the same letters and expressions that they would formulate their poetry from and it was the Kalaam (speech) of Allah that was miraculous and inimitable (impossible for humans to replicate).