۱ – هغه مصلحت چې د شریعت څخه یې ځانګړی دلیل نه وي، د خواهش او نفس د هوس یوه ډول ده۔ الغزالي وویل: «موږ په یقین سره پوهیږو چې عالم باید د شرعي دلیلونو په پام کې نیولو پرته د خپل خواهش او هوس په اساس حکم ونه کړي۔ استحسان هم که د شریعت دلیلونو ته پام پرته وي، یوازې د خواهش په اساس حکم کول دي» او د المصالح المرسلة په اړه یې وویل: «او که شارع د دې لپاره دلیل ښودلی وي، نو دا د استحسان په شان ده»۔

1 – The Maslahah that does not have a specific (Khaass) Daleel for it from the Shar’a represents a kind of relish and desire. Al-Ghazaaliy said: “We know definitely (Qat’an) that the ‘Aalim should not judge by his desire and appetite without paying regard to the indications of the Adillah (evidences). Al-Istihsaan without looking into the Adilllah of the Shar’a represents passing a judgement by the desire alone (or purely)” and in respect to Al-Masaalih Al-Mursalah he said: “And if the Shaari’ does provided evidence for it then it is like the Istihsaan”.

۲ – که مصالح معتبره وي، نو دا د قیاس د عمومیت (عموم) کې داخلیږي، او که معتبره نه وي، نو دا د قیاس څخه بهر پاتې کیږي. سربیره پردې، دا دعوه کول ناسم دي چې داسې معتبر مصالح شته چې د هغو په اړه نه نص شته او نه قیاس، ځکه دا داسې معنا لري چې د شرعي نصوصو کې کمی او نیمګړتیا ده، او دا د الله تعالیٰ د دې قول انکار دی:

2 – If the Masaalih are Mu’tabarah (considered) then they enter into the generalness (‘Umoom) of Al-Qiyaas and if they are not Mu’tabarah then they are not included within it. In addition, it is not valid to claim that there are considered Masaalih in which there is no text or Qiyaas because that implies that the Shar’iyah texts are deficient and incomplete which is a negation of the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

او د هغه د کلام نفي کوي تعالیٰ:

And negates His speech Ta’Aalaa:

٣ – د مصالحِ مرسلہ اخیستل د شرعي نص پرته سره، د احکامِ شرعیہ د مهار نه وتلو او د مصلحت په نوم د خلکو په باندې د ظلم او بې انصافۍ د راتلو سبب کیږي، لکه څنګه چې ځینو ظالمو واکمنانو کړي دي۔ په دې اړه ابن تیمیہ ویلي دي: «د مصالحو له لارې د دین په کار کې ستر بې ثباتي راغلې ده، او ډیرو مشرانو او بندګانو (یعنې خلکو) ځینې مصلحتونه ولیدل او په دې بنسټ یې هغه وغوښتل. دا هغه شیان هم شامل کیدای شي چې په شریعت کې منع دي او دوی ته یې پته نه وه…» (مجموع الرسائل والمسائل، لومړۍ ټوک، ۵ مخ، ۲۲ پاڼه)۔

3 – Taking the Masaalih Al-Mursalah without reliance upon a Shar’iy text leads to letting the Ahkaam Ash-Shar’iyah loose (or out of control) and oppression or injustice befalling the people in the name of the Maslahah (interest) just as some of the oppressive rulers have done. In respect to that Ibn Taymiyyah said: “It is from the direction of the Masaalih (interests) that a great instability has occurred in the matter of the Deen and many of the leaders and servants (i.e. people) saw (certain) interests and so they sought them based upon this foundation. These could include that which is prohibited in the Shar’a which they were unaware of...” (Majmoo’ah Ar-Rasaa’il Wa-l-Masaa’il part 5 page 22).

۴ – که المصالح المرسلة د یو مستقل اصل یا بنسټ وګڼل شي، نو دا به د مختلفو سیمو په اساس مختلف احکام پیدا کړي، حتی د یوې مسلې په اړه د خلکو ترمنځ هم اختلاف رامنځته کړي. یو کار به په یوه سیمه کې د یو چا په نظر حرام وي، پداسې حال کې چې همدا مسله په بله سیمه کې د بل چا په نظر مباح وي. دا په داسې حال کې ده چې دا د هغو تلپاتې احکامو لاره نه ده، شریعت چې احکام دي، هغه ټولو خلکو ته تر قیامته، په ټولو زمانو کې جامع او پراخه وي.

4 – If we were to take Al-Masaalih Al-Mursalah as an independent origin or foundation (Asl) in itself that would lead to different Ahkaam arising in different lands and even differences amongst the people within a single issue. A matter could be Haraam in someone’s view in a land whilst the same issue could be Mubaah in another person’s view in another land. This is whilst this is not the way of the eternal Ahkaam Ash-Shar’iyah that incorporate and comprehensively deal with all of the people in all ages until the Day of Judgement.