1 – ټول دا احادیث اخبار آحاد دي او د تواتر درجې ته نه رسیږي۔ دوی یقین نه رامنځته کوي او له همدې امله د دې ثبوت لپاره د دلیل په توګه نه شي کارول کیدای چې امت اجماع د اجمالي شرعي دلیل (د دلیل سرچینه) په توګه معتبره ده۔
1 – All of these Ahaadeeth are Akhbaar Aahaad and do not reach the level of At-Tawaatur. They do not establish Yaqeen (certainty) and as such are not valid to be used as evidence to establish that Ijmaa’ AlUmmah as a Daleel Shar’iy Ijmaaliy (Source of evidence).
2 – هغه احادیث چې یادونه کوي چې امت به په ګمراهۍ باندې یو ځای نه راټولیږي، په ځان کې کوم دلیل (حجت) نه لري. دا ځکه چې په ګمراهۍ باندې یو ځای نه کیدل، د اسلام پریښودو باندې یو ځای نه کیدو معنا لري.
2 – The Ahaadeeth mentioning that the Ummah will not gather together upon misguidance do not contain a Hujjah (proof) within them. That is because not agreeing together upon misguidance means not agreeing together to leave Islaam.
۳ – هغه احادیث چې د جماعت سره د تړلي پاتې کیدو واجب والی بیانوي، د اجماع د ثابتولو لپاره دلیل ګرځولو ځای نلري، ځکه د امت د ټولګې ساتل، د هغې د ویش نه کېدو اجازه نه ورکول او د هغې پر خلاف بغاوت نه کول دا نه معنا لري او نه داسې څه ښيي چې د دوی اجماع (یو بل سره موافقت او توافق) یو شرعي دلیل دی۔
3 – The Ahaadeeth that mention the obligation of sticking to the Jamaa’ah have no place to be used as evidence to establish Ijmaa’ because the preservation of the gathering of the Ummah and not allowing its division or rebelling against it does not mean or indicate that their Ijmaa’ (consensus and agreement) is a Daleel Shar’iy.
4 – د هغو احادیثو په اړه چې ویلي یې دي چې د امت یوه ډله به په حق باندې پاتې وي، نو حق د باطل ضد دی، او دا په دې معنا نه ده چې د صواب (سمې خبرې) ضد وي. له همدې امله، د حق پر لاره ټینګ پاتې کیدل د غلطۍ نه شتون نه، بلکې د ګمراهۍ (ضلالت) نه شتون معنا لري.
4 – In respect to the Ahaadeeth that have mentioned that there is a group from the Ummah that will remain upon the truth, then the Haqq (truth) means the opposite of Al-Baatil (falsehood) and it does not mean the opposite to the correct (As-Sawaab). Therefore, sticking to the Haqq does not mean the absence of the mistake but rather the absence of misguidance (Dalaal).
علاوه بر این، د حق پر یوه ډله موجود وجود دې ته نه ښیی چې د امت اجماع په حق باندې ده. دا ځکه چې پر دې بنسټ چې امت په حق باندې دی، ثابتول ضروري او لازمي دي، پداسې حال کې چې دا ثابتول ضروري نه دي چې دوی د ګمراهۍ په اړه متفق نه دي.
In addition, the existence of a group upon the right does not mean the Ijmaa’ of the Ummah upon the right. That is because what is is required and necessary is to establish and prove that the Ummah is upon what is right whilst it is not required to prove the negation of their agreeing upon misguidance.
۵ – هغه احادیث چې ویلي یې دي چې امت به په یوه غلطۍ باندې اتفاق ونه کړي، دغه احادیث د روایت له پلوه ضعیف دي، او د ډیرو علماوو په نزد د دلیل په توګه نه کارول کیږي۔
5 – In respect to the Ahaadeeth that mention that the Ummah will not agree upon a Khata’ (mistake) then these Ahaadeeth are weak in their Riwaayah (transmission) and are not used as evidence by the majority of the ‘Ulamaa.
6 – د ځینو صحیح احادیثو مخالفت هم شته چې دوی د امت د اجماع د استنباط لپاره کارولي دي۔ له دې جملې څخه د رسول الله ﷺ دا حدیث دی:
6 – There are Saheeh Ahaadeeth that are contrary to the Ahaadeeth they have utilised for their deduction of Ijmaa’ Al-Ummah. From amongst these is the Hadeeth of the Messenger (saw):