۱ – د اسلامي امت د یوې ځانګړې زمانې یا دور د اجماع، یا د امت له منځه د مجتهدینو د اجماع ټاکل په حقیقت کې ممکن نه دي. دا ځکه چې خلک د مختلفو سیمو ترمنځ خپاره وو. دا سیمې یو له بل څخه ډیرې لرې دي، او د دوی ترمنځ واټن د دوی اجماع ناممکنه کوي. استثنا یې د هغو قطعي متنونو په اړه د دوی اتفاق او اجماع ده چې د وحي له لارې ورسیدلي دي، لکه د لمانځه کې د قبلې ته مخ کول، د روژې، زکات، حج او جهاد واجب کیدل. د دې سره سره، د دې احکامو حجیت قطعي متن او متواتر خبرونو ته راګرځي، نه دا چې اجماع ته راګرځي.

1 – Concluding an Ijmaa’ (consensus) of the Islamic Ummah in a certain time period or era or the Ijmaa’ of the Mujtahideen from amongst the Ummah is not actually possible. This is because the people were dispersed across different regions. These regions are far away from each other and their distance apart makes their Ijmaa’ an impossibility. The exception to that is their Ijmaa’ (agreement and consensus) upon the Qat’iy text that has been transmitted to them from the Wahi like facing towards the Qiblah in the Salaah, the obligation of Siyaam, Zakaah, Hajj and Al-Jihaad. Despite that, the Hujjiyah (proof) in respect to these Ahkaam returns back to the definite (Qat’iy) text and to the Akhbaar Al-Mutawaatirah (definite reports) whilst it does not return to Al-Ijmaa’.